Stefan Zweig: Ο Παλαιοβιβλιοπώλης Μέντελ

62c7faf6-3f95-403b-a8b7-4e57db5e728e_3

…Κι ύστερα έφυγα νιώθωντας ντροπή μπροστά στην καλή γριούλα, που με το τρόπο απλοϊκό κα ωστόσο απίστευτα ανθρώπινο έμεινε πιστή σε τούτον τον νεκρό. Γιατί, εκείνη, η αμόρφωτη, φύλαξε τουλάχιστον ένα βιβλίο να τον θυμάται καλύτερα. Ενώ εγώ, εγώ τον ξέχασα τον βιβλιομέντελο επί χρόνια, κι ας έπρεπε ειδικά εγώ να γνωρίζω πως τα βιβλία τα δημιουργούμε μόνο και μόνο για να συνδεθούμε με κάποιους ανθρώπους ξεπερνώντας τα όρια του βίου μας, και για να αμυνθούμε έτσι απέναντι στους αδυσώπητους αντιπάλους της ζωής σε κάθε έμφασή της: στο εφήμερο και στη λήθη.

*Εκδόσεις Άγρα, 2010, σ. 73, μτφ. Μ.Τοπάλη, Buchmendel, 1929.

Siegfried Lenz: Der Überläufer

ttt-28022016-lenz-104-_v-standard368_1c4176

‘Jetzt ist alles vorbei, Wolfgang, alles ist aus. Als wir zur Festung zurückkamen, wurden wir bereits erwartet. Alma ist tot, und was aus den andern geworden ist – aus Baffi, Zwiczos, Stehauf und Poppek -, weiß ich nicht. Mag sein, dass sie nicht mehr leben. Wir beide leben noch, aber ich sehe nicht ein, warum. Ist es ein Zufall? Ιst es Glück? Warum antwortest du mir nichts? Du, bist du taub? Ich spreche mit dir.’
‘Ich höre dir genau zu’, sagte Wolfgang.
‘So wie du hören auch die Bäume zu.’
‘Genügt das nicht?’

*Hoffmann und Campe, 2016, S.234, geschr.1951.

André Kubiczek: Skizze eines Sommers (Rowohlt, 2016)

U1_978-3-87134-811-2.indd

“Und jetzt das letzte Lied an diesem Abend”, hauchte Ecki zehn Minuten vor zehn in sein Mikrophon, “für alle, die verliebt sind oder die sich noch verlieben wollen. Ein paar schwere Jungs auf der ganz weichen Schiene: Die Scorpions mit Still lovin’ you“.
“Komm wir tanzen”, sagte Victoria.
“Ach nee”, sagte ich, “dann muss ich mir den Rest meines Lebens anhören, dass ich mal zu den Scorpions getanzt hab”.
“Jetzt sei doch nicht so ein schrecklicher Spießer”, sagte Victoria, und sie stand auf und zog mich hoch, und ich sah sofort ein, dass ich keine Wahl hatte, als ihr zu folgen.
“Ey Vicky!- Ey René!” schie Sonja vom ersten Tisch rüber und klatschte. Aus den Augenwinkeln sah ich, dass jetzt auch Mario und Jlia auf die Tanzfläche gingen. Wenn wir zum Löffel machten, dann konnten sie es auch, dachte Mario wahrscheinlich. Denn alle anderen, die jetzt auf der Tanzfläche waren, stammten ausschließlich von der linken Seite des Orions

*André Kubiczek: Skizze eines Sommers,Rowohlt Verlag, Berlin, 2016, S.366-367

 

Charles Baudelaire – L’ étranger (Ο ξένος, 1869)

98469714_o

-Ποιόν αγαπάς πιο πολύ , άνθρωπε αινιγματικέ , πες μου ; τον πατέρα σου ,τη μητέρα σου , την αδερφή σου ή τον αδερφό σου ;
-Δεν έχω ούτε πατέρα ,ούτε μητέρα , ούτε αδερφή , ούτε αδερφό .
-Τους φίλους σου ;
-Κάνετε χρήση μιας λέξης που μου έχει μείνει μέχρι τώρα άγνωστη.
-Την πατρίδα σου ;
-Αγνοώ σε πιο γεωγραφικό πλάτος είναι η θέση της .
-Την ομορφιά ;
-Θα την αγαπούσα με προθυμία θεά και αθάνατη .
-Το χρυσάφι ;
-Το μισώ όπως εσείς μισείτε το Θεό .
-Ε ! λοιπόν εσύ τι αγαπάς παράξενε ξένε ;
-Αγαπώ τα σύννεφα…τα σύννεφα που περνούν…εκεί πέρα…τα υπέροχα σύννεφα

-Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis? ton père,
ta mère, ta s«ur ou ton frère?

—Je n’ai ni père, ni mère, ni s«ur, ni frère.
—Tes amis?
—Vous vous servez là d’une parole dont le sens m’est resté
jusqu’à ce jour inconnu.
—Ta patrie?
—J’ignore sous quelle latitude elle est située.
—La beauté?
—Je l’aimerais volontiers, déesse et immortelle.
—L’or?
—Je le hais comme vous haïssez Dieu.
—Eh! qu’aimes-tu donc, extraordinaire étranger?
—J’aime les nuages… les nuages qui passent… là-bas… là-bas…
les merveilleux nuages

(Le Spleen de Paris, 1869)

Γιάννης Σκαρίμπας – Το θείο τραγί

article_1257757843

…έκανα λοιπόν τις προσευχές μου στο διάολο: Αχ διάολέ μου, έλεγα, γιατί μ’ απαρνήθηκες; γιατί μ’ απαράτησες ορφανόν και απροστάτευτο, μεσ’ σ’ ανθρώπους τόσο καλούς και στητούς που κοντεύουν να με διαφθείρουν και μένα; εγώ να τους ποτίζω χολή και να με ταΐζουνε μάννα; εγώ να τους σκάβω το λάκκο τους και αυτοί να μου λένε καλημέρα; εγώ να τους φουσκώνω στα ψέματα και να με βρίζουνε τίμιο; Κ’ έκλαιγα. Θα με χάσεις διάολέ μου, του έλεγα, θα με χάσεις και θα με πάρουν οι άγγελοι…

Εκδόσεις Νεφέλη, 1993, σελ. 79.

Henri de Monfreid: Τα μυστικά της Ερυθράς Θάλασσας

893707886

…μέσα στο σπιτάκι που ζούσε ο μοναδικός μου φίλος αισθάνομαι τώρα όλο το βάρος της ηθικής μοναξιάς από την οποία υποφέρω ανάμεσα στο πλήθος των ομοίων μου, των ομογενών μου, που κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει. Αντίθετα η απομόνωση μέσα στη φύση με τραβάει και με θέλγει. Εκεί αισθάνομαι να ξαναγεννιούνται μέσα μου αυτές οι κρυφές δυνάμεις που η καταπίεση της ομαδικής συμβίωσης κρατάει αιχμαλωτισμένες. Αυτή είναι, ίσως και η αιτία που ζω ανάμεσα στους μαύρους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αρκετά μακριά μου, ώστε να αποτελούν απλά και μόνο ένα στοιχείο αυτής της αιώνιας φύσης, της αδιάφορης και ασυμφιλίωτης, όπως η θάλασσα και η έρημος…

Henri de Monfreid: Aventures en mer rouge (Grasset, 1932), Ζαχαρόπουλος, Αθήνα, 2016, σελ. 348, Μτφ. Μ.Σοφιανός, Ξ.Πλαχούρη, σελ.

 

Βλ. επίσης: Ανρί ντε Μονφρέντ,”Χασίς”

https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/05/02/henry-de-monfreid-%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%82-la-croisiere-du-hachich-1933-%CE%B5%CE%BA%CE%B4-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82-2012/

Thomas Glavinic: Lisa

lisa-9783423142519

…Ich habe es nicht mehr ausgehalten. Die Frau, schreie ich ihn an, die Frau, die Frau, die Frau! Wie hat sie ausgesehen?

Er: Welche Frau? Da war keine Frau!
Ich: Da war eine Frau!
Er: Ich habe keine Frau gesehen!
Spätestens das ist der Punkt, an dem ich ihn würgen könnte, den alten Herrn, wie er so dasteht mit seinen Speiseresten auf der Krawatte und mit den eingesunkenen Schultern und den Händen a, verschlissenen Hosenträger und seinem belemmerten gelben Blick. Er beharrt darauf, er hat keine Frau gesehen. Gut, sage ich, was haben Sie denn gesehen? Vermummte, sagt er. Ich wieder kurz vorm Tobsuchtsanfall. Was Vermummte, wie Vermummte, wieso Vermummte? Die hatten so Schals um den Kopf, sagt er. Schals um dem Kopf, wiederhole ich. Eigentlich sah es mehr wie ein Verbans aus, sagt er. Was, sage ich, die sind mit einem Haufen Verbandsmaterial um den Kopf in unser Haus marschiert? Nicht direkt, sagt er, aber irgendwie doch…

dtv Verlag, S.95, 2013, 2.Auflage 2015.