Archive | politics/opinion RSS for this section

Το στοίχημα της Ευρώπης

Quo%20Vadis%20Europa

Στην εποχή της εθνικής αναδίπλωσης και του εθνικιστικού παροξυσμού η επικράτηση του Brexit συνιστά αναντίρρητα αρνητική εξέλιξη. Περισσότερο θα πλήξει τους ίδιους τους βρετανούς, οι οποίοι θα δουν το νησί τους να απομακρύνεται από την ευρωπαϊκή ήπειρο, να απομονώνεται και να αδυνατεί να λύσει μόνο του τα προβλήματα (π.χ. μεταναστευτικό) που υποτίθεται ότι σωρευμένα και αθροισμένα “αιτιολογούν” το αποτέλεσμα.
Η Βρετανία δεν υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ, εισχώρησε μόλις στις αρχές του ’70 στην κοινότητα, αποζητούσε ανέκαθεν ειδικό στάτους, αποτέλεσε προ ένταξης των χωρών του ανατολικού μπλοκ προπύργιο του ευρωσκεπτικισμού, άποψη η οποία στηριζόταν στη μυθολογική προσέγγιση του Commonwealth και του ενδόξου αποικιοκρατικού της παρελθόντος, δεν υιοθέτησε κοινό νόμισμα, ενώ από την εποχή της Θάτσερ είχε πετύχει να επιστρέφεται στον προϋπολογισμό της μέρος των εισφορών της για την ΚΑΠ. Προτιμούσε δε να είναι ένα βήμα πιο κοντά στις ΗΠΑ, στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, γεωστρατηγικής, σε θέματα ασφαλείας κλπ, τις οποίες προφανώς δεχόταν ως… ισότιμό της εταίρο. Επομένως, δεν αποτέλεσε ποτέ την πιο “ευρωπαία” μεταξύ των κοινοτικών χωρών και κρατούσε, κοντολογίς, όχι πάντα διακριτικά, μιαν ασφαλή απόσταση από την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ωστόσο ουδείς χαίρεται. Η αποχώρηση της Βρετανίας αποτελεί πολύ δύσκολη, πολιτικά κυρίως, δοκιμασία για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν υπάρχει πολυτέλεια για αέναη ανάλυση, διαχείριση της ήττας, κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων (Κάμερον) και μοιρολόγια. Όχι! Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι αφύπνιση του ευρωπαϊκού ιδεώδους! Η ήττα ας γίνει εφαλτήριο και ευκαιρία για περισσότερη και ουσιαστικότερη συνεργασία μεταξύ των χωρών της Ευρώπης που αποτελούν τον κινητήρα, την ατμομηχανή της. Άμεσα οφείλει η πολιτική ηγεσία να αποδραματοποιήσει την διαγραφόμενη κατάσταση, ώστε το Brexit να μη βρει επίδοξους αντιγραφείς, να πάρει άπαξ και δια παντός τα όπλα από τα χέρια και τα στόματα των εθνικιστών και των λαϊκιστών. Πάνω απ’ όλα πρέπει να μπολιάσει με περιεχόμενο, νέα ορμή και αισιοδοξία το όραμα της πολιτικής ένωσης. Ο γαλλογερμανικός άξονας χρειάζεται να επανεκκινηθεί και να εκπονήσει αμέσως το road map για την πολιτική Ευρώπη, για την Ευρώπη που δεν αποτελεί απλά μια αφηρημένη και κακοποιημένη από τους εθνικιστές έννοια που παραπέμπει στην ελίτ των Βρυξελλών, αλλά την Ευρώπη που θα γίνει “χειροπιαστή” ευκαιρία και “σπίτι” για όλους τους πολίτες της ηπείρου. Το πρώτο πράγμα που έχουν να κάνουν: Το άνοιγμα χιλιάδων θέσεων εργασίας. Το Brexit μπορεί να αποτελέσει λοιπόν την αφετηρία για επανασυσπείρωση, για επανέναρξη των μεγάλων πολιτικών ευρωπαϊκών πρότζεκτ: Ο μόνος δρόμος που υπάρχει, είναι αυτός που κοιτάζει μπροστά , ευρωπαϊκά και φεντεραλιστικά.

Advertisements

Το μανιφέστο των εκκαθαρίσεων, 50 χρόνια από την “πολιτιστική επανάσταση”

Chinas-ISIS-Weibo-300x225

Θυμηθείτε την 16η Μαΐου 1966, πενήντα ακριβώς χρόνια πριν. Έναρξη της περιώνυμης Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο. Το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚ Κίνας ανακοινώνει με μανιφέστο πως “αστικά στοιχεία” έχουν παρεισφρήσει στην κυβέρνηση και την κοινωνία γενικότερα, με απώτερο στόχο την επαναφορά του καπιταλισμού καλώντας παιδιά, μαθητές, φοιτητές, ερυθροφρουρούς να “απομακρύνουν” τους ρεβιζιονιστές και ό,τι αυτοί πρεσβεύουν (παλαιές ιδέες, πολιτισμό, συνήθειες, παραδόσεις) μέσω μιας βίαιης ταξικής πάλης. Στην πραγματικότητα ο Μάο το μόνο που ήθελε ήταν να ελέγξει την κυβέρνηση και την κοινωνία εκκαθαρίζοντας τους αντιπάλους. Υποτίθεται πως η Π.Ε θα διαρκούσε έναν χρόνο. Κράτησε δέκα, μέχρι το θάνατο του Μάο το 1976, και τραυμάτισε για πάντα την κινεζική κοινωνία αφήνοντας πίσω γύρω στα 2 εκατομμύρια θύματα. Κατ’ αρχάς, από την αρχή η κατάσταση εξετράπη. Οι μαοϊκοί ατιμώρητα και ανεξέλεγκτα διέπραξαν μεγάλης κλίμακας ακρότητες, θηριωδίες, λεηλασίες και πράξεις αντεκδίκησης. Παιδιά κατέδιδαν μανάδες επειδή άσκησαν κριτική στο Μάο κατά τη διάρκεια του βραδινού και στέλνονταν στο εκτελεστικό απόσπασμα, καθηγητές εξωθούνταν να πηδήξουν από ταράτσες, γείτονες διαπομπεύονταν από γείτονες, αθώοι άνθρωποι κατέληγαν σε φυλακές ή “εξαφανίζονταν” σε καταναγκαστικά έργα, βιβλία καίγονταν, “αστικά” σπίτια πλιατσικολογούνταν… μια χαοτική κατάσταση δίχως τελειωμό. Δεν υπάρχει οικογένεια στην Κίνα που να μην είχε συμμετοχή στο μακελειό, είτε ως θύτης, είτε ως θύμα. Σήμερα δεν μιλάει κανένας γι’ αυτό το θέμα ταμπού που βαραίνει σα σκιά την κοινωνία και την ιστορία της Κίνας. Πολλοί αντιφρονούντες που έζησαν τη…”Μεγάλη Προλεταριακή Επανάσταση” τη συγκρίνουν με το απάνθρωπο καθεστώς της ISIS. Όμως κάποιοι αριστεροί εδώ στην Ελλάδα (έχω στο νου μου τουλάχιστον τρία μαοϊκά γκρουπούσκουλα – κόμματα, το ένα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ) θα βγουν σήμερα και θα ψέλνουν επετειακούς ύμνους στο “μεγάλο” τιμονιέρη Μάο. Αλλά, τι να λέμε…εδώ στην Ελλάδα έχουμε πρωθυπουργό που ακόμα τσιτάρει Μάο…

Στη σκιά του Brexit, η επαχθής συμφωνία κλείνει άρον-άρον

10613064_10204095825009224_2717200007484616359_n

Τα αποτελέσματα του βραχείας διαρκείας Eurogroup της 9ης Μαΐου δρομολογούν την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, την εκταμίευση της δόσης και τη συζήτηση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.
Επιχειρώντας μιαν αποτίμηση θα λέγαμε πως το Eurogroup δεν προσφέρεται ούτε για θριαμβολογίες, ειδικά μετά τα μέτρα που πέρασαν στο εσωτερικό της χώρας μία μέρα νωρίτερα, ούτε για καταστροφολογίες, καθώς όλοι γνωρίζουμε πλέον πως με τούτη την κυβέρνηση κάθε μέρα που ξυπνάμε στην Ευρώπη ισοδυναμεί με θαύμα.

Συνοπτικά: οι όροι της συμφωνίας, η οποία κατά πάσα βεβαιότητα θα κλείσει μέχρι τις 24 Μαΐου, είναι όλοι οι όροι που απαιτούσαν και επέβαλλαν οι εταίροι στην ελληνική κυβέρνηση. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Όλα θα μπορούσαν να γίνουν νωρίτερα, το φθινόπωρο, όπως είχε συμφωνηθεί. Ωστόσο, η τραγική καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός πως η κυβέρνηση Τσίπρα δεν ήταν έτοιμη, διότι δεν έλεγχε τους βουλευτές της και κωλυσιεργούσε ανεβάζοντας το λογαριασμό. Φτάσαμε λοιπόν πάλι στο παραπέντε σεναρίων χρεοκοπίας και επαναλήψεως του δράματος του καλοκαιριού του 2015 για να γίνει κατανοητό και στον κομματικό ιστό του Τσίπρα, πως η ψήφιση των μέτρων που ισοδυναμούν με νέο μνημόνιο είναι μονόδρομος.

Από την άλλη πλευρά, οι εταίροι σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμούσαν την αναζωπύρωση του Greek Crisis ελάχιστες εβδομάδες πριν το δημοψήφισμα στη Βρετανία για το Brexit (23/6). Το 2016 δεν είναι 2015. Η Ελλάδα δεν είναι το αποκλειστικό αγκάθι πια των Ευρωπαίων. Πέραν της Βρετανίας, την Ευρώπη απασχολεί η τρομοκρατία, το προσφυγικό, η ραγδαία άνοδος των ακραίων σε όλες σχεδόν τις χώρες. Έτσι λοιπόν, σε καμιά περίπτωση δεν θέλουν να ξανανοίξει θέμα Ελλάδας και επομένως επιδιώκουν την έγκαιρη ολοκλήρωση της συμφωνίας για την αξιολόγηση, τη δόση κλπ.

Όλα αυτά σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογούν τα επικοινωνιακά ταρατατζούμ της ανεκδιήγητης κυβέρνησης, τη σύγκλιση Υπουργικού Συμβουλίου και τη live κάλυψή του από την ΕΡΤ, την επίσκεψη του πρωθυπουργού στον ΠτΔ κλπ. Όπως στη Ρουμανία επί Τσαουσέσκου… Τα περί “νίκης” και “συμμάχων μας στην Ευρώπη” μόνο γέλωτα προκαλούν.Η κυβέρνηση στήνει επικοινωνιακό σκηνικό νίκης για το εσωτερικό της ακροατήριο και για τους βουλευτές της που σύντομα θα κληθούν να ευλογήσουν το νομοσχέδιο με τα νέα προαπαιτούμενα.

Η Ελλάδα για ακόμα μια φορά στέκεται τυχερή μέσα στην ατυχία της εξαιτίας διεθνών συγκυριών. Ο Τσίπρας, άδων και ψάλλων περίλαμπρες νίκες και προσωπικούς θριάμβους, θυμίζει και πάλι το μαθητή του δεκαπενταμελούς (εικόνα που θα τον κατατρύχει δια παντός), ο οποίος πανηγυρίζει, επειδή μια  φορά στις εξετάσεις η δασκάλα του αντί να τον βαθμολογήσει με μηδέν, του μονόγραψε την κόλλα.

Αφημένοι στη μοίρα τους

Europe-migrant-Greece-media-337_m

Κάθε μέρα που περνάει η προβληματική κατάσταση γύρω από τη διαχείριση και αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος καθίσταται ολοένα και πιο δραματική. Οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις είναι καθημερινό πλέον φαινόμενο και το πράγμα τείνει από ώρα σε ώρα να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Είναι διάχυτη η εντύπωση πως όλα κρέμονται από μια κλωστή για να ξεσπάσει κύμα βίας. Ένα “ατύχημα” αρκεί για να αρχίσει να μεταδίδεται η φωτιά όπου υπάρχουν σημαντικοί πληθυσμοί προσφύγων και μεταναστών.

Οι πρόσφυγες απογοητευμένοι από τη στάση της Ευρώπης, την αδιαφορία του κράτους και την πολύμηνη Οδύσσεια εξουθενώνονται. Η απόγνωση και το αδιέξοδο εξαγριώνει πολλούς από αυτούς. Από την άλλη, το περίσσευμα ανθρωπισμού που η Ελλάδα βαυκαλίζεται ότι διαθέτει, αρχίζει να φθίνει. Μέχρι στιγμής οι αντιπροσφυγικές αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών (Βέροια, Διαβατά, Κως, Χίος) ήταν μεμονωμένες χωρίς μεταξύ τους οργάνωση ή σύνδεση. Είναι βέβαιο όμως πως το χαλί του ρατσισμού είναι στρωμένο. Οι αντιδράσεις γίνονται όλο και πιο συχνές, όλο και πιο δυναμικές, όλο και πιο ανοιχτά ξενοφοβικές.

Το σίγουρο είναι πως όπως εξελίσσεται η κατάσταση αφενός οι έλληνες δεν θα πάρουν το Νόμπελ ανθρωπιάς, αφετέρου οι πρόσφυγες δεν θα καταφέρουν να περάσουν γρήγορα τα σύνορα. Αν μάλιστα είχαν ενημερωθεί σωστά σε ποια χώρα μέσα στην απελπισία τους επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν για πέρασμα στην Ευρώπη, δεν θα ξεκινούσαν ποτέ αυτό το επικίνδυνο και πανάκριβο ταξίδι μέσα στα δουλεμπορικά.

Η ευθύνη αυτής της κατάστασης βαραίνει εξ’ ολοκλήρου την κυβέρνηση και την οργανωμένη (;) πολιτεία. Ενδεικτικά, όταν οι πρώτοι μετανάστες έφταναν πέρυσι τον Αύγουστο, προεκλογικά, στον Πειραιά, το επίσημο κράτος έλαμπε δια της απουσίας του. Δεν ήταν εκεί για να τους δώσει ένα μπουκάλι νερό, να τους καθοδηγήσει, να τους φιλοξενήσει προσωρινά. Έτσι κατέληγαν στα χέρια νέων δουλέμπορων, στην Βικτώρια ή σε σκηνές. Εκείνοι οι ούλτρα-αριστεροί που τους προσκαλούσαν, ήταν απασχολημένοι με τις καμπάνιές τους ή λιάζονταν. Το φίδι από την τρύπα, ανοργάνωτα και χωρίς συντονισμό το έβγαζαν και το βγάζουν σε τοπικό επίπεδο δήμαρχοι, λιμενικοί, ψαράδες, ΜΚΟ. Έτσι, δέσμιοι των παλινωδιών, ιδεοληψιών, της αναποτελεσματικότητας, αδιαφορίας και της παροιμιώδους ανεπάρκειάς τους, οι κυβερνώντες εκχώρησαν εξουσίες και καθήκοντα είτε σε αναρμόδιους, είτε σε ακατάλληλους για την κρισιμότητα της κατάστασης. Δεν “διάβασαν” τα σαΐνια σωστά το τι επρόκειτο να συμβεί στη Συρία, δεν πήραν μέτρα, δεν ετοίμασαν δομές, δεν προέβησαν σε έγκαιρες ενέργειες και διαβουλεύσεις με τους εταίρους, δεν συγκινήθηκαν καν από τους πνιγμούς, τα ναυάγια, το χειμωνιάτικο δράμα των εκτεθειμένων στο κρύο και στις κακουχίες προσφυγικών οικογενειών, δεν φρόντισαν για την ασφάλεια, την υγειονομική τους περίθαλψη, δεν ενημέρωσαν τις τοπικές κοινωνίες. Προτίμησαν να κρυφτούν, να εμπαίζουν και να δικαιολογούνται, να επιρρίπτουν, ωσε συνήθως αλλού τις ευθύνες, να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, να παίρνουν τσάτρα πάτρα κάποια εμβαλωματικά και αμφίβολα μέτρα, αντί να διαχειριστούν σοβαρά με πνεύμα ανθρωπισμού τη μεγάλη πρόκληση.

Από τη μια, διάφορες ομάδες αλληλέγγυων από κάθε γωνιά της Ευρώπης χριστιανικές οργανώσεις, αναρχικοί, φρικιά και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, χωρίς έλεγχο και ομπρέλα κάνουν ό,τι τους κατέβει στα νησιά ή στην Ειδομένη. Ουδείς τους ελέγχει. Δεν είναι βέβαιο, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, πως οι πιο ριζοσπαστικοποιημένοι αλληλέγγυοι ή διάφοροι “αόρατοι” που ξεσηκώνουν και εκμεταλλεύονται το δράμα των προσφύγων, επιτελούν ανθρωπιστικό έργο ή λειτουργούν προς συμφέρον τους. Τουναντίον, δρουν εις βάρος τελικά των κατατρεγμένων, καθώς τους ταΐζουν φρούδες ελπίδες, ενώ ικανοποιούν το…επαναστατικό, διεθνιστικό τους καθήκον κατά τον πιο στρεβλό δυνατό τρόπο. Τι ρόλο βαρούσαν, λόγου χάρη, σήμερα το πρωί οι ξανθοί αλληλέγγυοι που αλυσσοδέθηκαν στη άγκυρα του τουρκικού πλοίου που θα μετέφερε μετανάστες στην Τουρκία. Ναι, απελάσεις είναι, λέξη που ντρέπεται να πει η ελληνική κυβέρνηση, απελάσεις στο πλαίσιο της απαράδεκτης ευρωπαϊκής συμφωνίας με την Τουρκία, αλλά θεωρούν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο διευκολύνουν τη ζωή ή πάνε μπροστά την υπόθεση των υπολοίπων χιλιάδων εγκλωβισμένων στην Ελλάδα; Αντιθέτως, πιστεύω πως επικοινωνιακά και ουσιαστικά χάνεται το παιγνίδι με τέτοιες ακτιβίστικες ενέργειες (πέρασμα συνόρων στα Σκόπια, καμπ στο Σύνταγμα, κλείσιμο εθνικών αρτηριών, ενέργειες στις οποίες πάντα βρίσκονται κάποιοι μη πρόσφυγες που κουμαντάρουν τους εξαθλιωμένους). Απούσης της κυβέρνησης, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει.
Από την άλλη, η ολιγωρία των αρμοδίων επιτρέπει σε φανατικούς, ρατσιστές, εθνοψυχάκηδες, ξενοφοβικούς να στήνουν πολιτοφυλακές, να δημιουργούν κλίμα και να στρέφονται ανοιχτά και κατά μέτωπο πλέον κατά των προσφύγων, ενώ ακόμα και οι νοικοκυραίοι, οι επαγγελματίες, οι περίοικοι χάνουν την υπομονή τους κι έτσι εμμέσως προσμετρώνται σε όσους διάκεινται εχθρικά απέναντι στα γυναικόπαιδα που το σκάνε από τα περιφραγμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στη Χίο χθες το βράδυ, αφού επετράπη επί μέρες η κατάληψη μέρους του λιμανιού από πρόσφυγες (αυτά γίνονται φυσικά μόνο στην Ελλάδα, γιατί αλλού δεν είναι κάτι τέτοιο επιτρεπτό – εκατοντάδες πρόσφυγες φυλάσσονταν ως την Κυριακή, που ξέσπασαν ταραχέ, σε κλειστές δομές από μια ντουζίνα αστυνομικούς, οπότε…), κάτοικοι στράφηκαν εναντίον τους, τους απείλησαν, πέταξαν κροτίδες μέσα σε παιδάκια με τραύματα από τον πόλεμο, τους γιούχαραν και στο τέλος, όταν ο χώρος εκκενώθηκε, αυτός ο άθλιος συρφετός έψαλλε τον εθνικό ύμνο χειροκροτώντας.

Όλα αυτά θα οδηγήσουν σύντομα σε συγκρούσεις και ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Και συμβαίνουν για τον απλό λόγο ότι η κυβέρνηση από την αρχή επέλεξε να είναι απούσα, αφήνοντας την κατάσταση να φτάσει σε επικίνδυνα άκρα και αδυνατώντας πλέον να τη μαζέψει. Έπρεπε να έχει συγκροτηθεί προ πολλού ένα σύστημα οργάνωσης, καταγραφής και φιλοξενίας προσφύγων σε συγκεκριμένα νησιά, να έχουν ενημερωθεί κάτοικοι και μετανάστες, να έχουν γίνει ενέργειες από κοινού με την Ευρώπη, να έχουν εξευρεθεί πόροι και λύσεις για άμεση αποσυμφόρηση των ευαίσθητων κοινωνιών και μεταστέγαση.

Η Ειδομένη, οι γεμάτες γυναικόπαιδα προβλήτες του Πειραιά, τα “νόμιμα” στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την Ελλάδα και οι αυτοσχέδιοι καταυλισμοί μεταναστών που κρύβονται (π.χ, Μυτιλήνη) για να μην απελαθούν θα στοιχειώνουν για πολύ καιρό τη συλλογική συνείδηση. Αποτελούν ένα ακόμα, ανθρωπιστικά και δικαιωματικά, το μελανότερο ίσως σημείο μιας απαράδεκτης κυβέρνησης.

Παίρνει πάνω της το προσφυγικό η Μέρκελ

0,,19081063_403,00

Η Μέρκελ σπάνια δίνει συνεντεύξεις. Χθες το βράδυ έδωσε τη δεύτερη συνέντευξη στο κρατικό ARD σε διάστημα μόλις 7 μηνών, για το προσφυγικό αυτή τη φορά. Κάθισα και την άκουσα προκειμένου να μάθω από πρώτο χέρι, ποια είναι πραγματικά η κατάσταση. Η καγκελάριος βάλλεται πανταχόθεν, η χώρα της έχει δεχθεί πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες, ενώ εξαπολύεται εναντίον της δριμεία κριτική ακόμα και από κύκλους της CDU, του κόμματός της. Παρόλα αυτά, μιλώντας -το τονίζω- σε εσωτερικό ακροατήριο, στους γερμανούς πολίτες είπε τα εξής (αναφορικά με τη χώρα μας):
α) δεν θα αφήσουμε την Ελλάδα μόνη της
β) δεν σώσαμε την Ελλάδα (πολλές φορές προσπαθώντας “η ίδια ολομόναχη”) πριν από λίγους μήνες για να την αφήσουμε να βουλιάξει τώρα
γ) οι εικόνες στα ελληνο-μακεδονικά σύνορα δεν μας επιτρέπουν να παραμένουμε αδρανείς
δ) ήξερα η Αυστρία θα προχωρούσε σε μονομερείς ενέργειες γι’ αυτό και πίεσα για σύνοδο κορυφής με την συμμετοχή της Τουρκίας την 7η Μαρτίου, ώστε να μην περιμένουμε μέχρι την τακτική, προγραμματισμένη σύνοδο στις 18 και να περιορίσουμε τις αρνητικές συνέπειες που θα προέκυπταν από το κλείσιμο των συνόρων. Στις 7 του μήνα θα κάναμε την πρώτη αξιολόγηση σχετικά με τη λειτουργία των hot spots, τη συμπεριφορά της Τουρκίας και την αποτελεσματικότητα της αποστολής του ΝΑΤΟ. Η Αυστρία ακύρωσε τις συμφωνίες και μας αφαίρεσε το χρόνο προχωρώντας σε μονομερείς ενέργειες. Οι μονομερείς ενέργειες δεν θα φέρουν αποτέλεσμα.
ε) Ακόμα κι αν δεν βρεθεί λύση στις 7, η επόμενη προσπάθεια θα είναι στις 18, θα προσπαθώ μέχρι να βρεθεί λύση. στ) Το προσφυγικό είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της θητείας μου ως καγκελάριος.

Εν ολίγοις, υπεραμύνθηκε των απόψεών της έναντι των φανατικών της γερμανικής ακρο-δεξιάς, λέγοντας πως θα κρατήσει τα σύνορα ανοιχτά, πως δεν πρόκειται να κάνει πίσω, διότι είναι υπεύθυνη πολιτικός -πεπεισμένη για το τι πρέπει να γίνει- και πως έχει όραμα για την Ευρώπη.
Το ευτύχημα για την Ελλάδα είναι πως ανέφερε τουλάχιστον 4 φορές ότι δεν θα αφήσει (ή πως δεν πρέπει η ΕΕ να αφήσει) την Ελλάδα στα κρύα του λουτρού.

Συμπέρασμα: Πήγα και κοιμήθηκα ήσυχος. Ευτυχώς που υπάρχει η θεία Άγγελα και μας προσέχει από τους εξωτερικούς κινδύνους και τους εσωτερικούς αυτόχειρες. Υπομονή. Μέχρι τότε ας βοηθούμε εμείς τους πρόσφυγες, διότι κράτος και κυβερνητικός σχεδιασμός είναι ανύπαρκτα. Όσοι θέλουν να ανεβάζουν φωτογραφίες της Άγγελα Μέρκελ με στολή ναζί, μπορούν να συνεχίσουν το βιολάκι τους.

Γιατί κόβουν στους πρόσφυγες το δρόμο για τα σύνορα;

Dust Bowl in the 1930s - Dorothea Lange (36)

Απορώ πάντως για το πόσο απροετοίμαστοι συλλαμβάνονται ξανά και ξανά οι κυβερνώντες με συνέπεια να τρέχουν μονίμως πίσω από τα γεγονότα. Δεν διαβάζουν ξένο τύπο; Δεν λειτουργούν στοιχειωδώς οι πρεσβείες; Δεν έρχονται σε επαφή με τον έξω κόσμο τα αρμόδια Υπουργεία και το διπλωματικό σώμα; Πού οι συμμαχίες; Πού οι πιέσεις; Πού η πρόληψη; Η οργάνωση;
Αρκεί το γεγονός ότι βάφτισαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης “hot spot”, και παρακολουθούν αμήχανοι – πανικόβλητοι τη μετατροπή της χώρας σε απέραντο πάρκινγκ ανθρώπων αναθεματίζοντας τους άλλους, την ώρα που διαδοχικά η μία χώρα μετά την άλλη στέλνει στρατό και κλείνει προληπτικώς τα σύνορά της.
Σημειωτέον πως ακόμα δεν έχει καλοκαιριάσει και δεν έχει κορυφωθεί η Έξοδος των προσφύγων.
Διαβάζοντας για την περίφημη Διάσκεψη της Βιέννης (απούσης της Ελλάδας) εκεί που πρέπει να χτυπήσει η χώρα πλέον ως μέσο πίεσης είναι εκεί που ακριβώς αυτές οι βαλκανικές χώρες πονούν και φοβούνται:
Αντί η κυβέρνηση να πηγαινοφέρνει και διασκορπίζει τους δυστυχείς εντός της επικράτειας, να τους σταματάει σε πάρκινγκ της οδού εθνικής και να ετοιμάζει νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης αναμένοντας κι άλλες ορδές προσφύγων που δεν θα μπορούν να φύγουν από τη χώρα (σηκώνοντας άρα αποκλειστικά ένα πανευρωπαϊκό βάρος που δεν της ταιριάζει) ας τους συγκεντρώσει όλους στα σύνορα, εκεί δηλαδή που έχουν προορισμό, όχι στην Αθήνα, την Κοζάνη, τα Γιάννενα, τον Αλμυρό, τη Λαμία ή αλλού. Να τους αφήσει να μαζευτούν εκεί. Να πιεστεί εκ των πραγμάτων και η FYROM και οι λοιποί, καθώς γνωρίζουν πως τα συρματοπλέγματα δεν μπορούν να αποτρέψουν κανέναν, πόσο μάλλον χιλιάδες αποφασισμένους και απεγνωσμένους. Να δημιουργήσει τετελεσμένο, εικόνες για τις οποίες δεν θα ευθύνεται η ίδια. Να αναγκάσει τη διεθνή κοινότητα να παρέμβει.
Και κυρίως, αν πρέπει να γίνουν hot spots ας τα κάνουν στην έξοδο της χώρας, όχι στην είσοδο ή στην καρδιά της. Άλλωστε ουδείς από τους δυστυχείς θέλει να μείνει εδώ ούτε λεπτό. Η σημερινή κατάσταση βολεύει όλους τους άλλους, εκτός από εμάς.

Ελλάδα, το ευρωπαϊκό Ντανταάμπ

Displaced+People+Dadaab+Refugee+Camp+Severe+6ngipqkcMLLl

Η Ελλάδα, μια χώρα με δομική σχιζοφρένεια που ουδέποτε αποφάσισε αν θέλει να ανήκει στην Ευρώπη ή στην εντεύθεν Ανατολή, συνθλίβεται σήμερα από την προσφυγική κρίση στις μυλόπετρες των αντιφάσεων και των αντινομιών του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που συστηματικά αποδιοργανώνεται και υποσκάπτεται εκ των έσω, αφενός εξαιτίας της διστακτικότητας/απροθυμίας των «παλαιών χωρών» να προχωρήσουν σε πραγματική σύγκλιση (σ’ όλους τους τομείς) και πολιτική ενοποίηση, αφετέρου από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της διεύρυνσης, χώρες γεμάτες φανατικούς πυρήνες καθολικών, φασίζουσες κοινωνίες και σταλινικές ηγεσίες.
Κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική κρίση για την Ελλάδα, διότι όταν δεν αποφασίζεις πού ανήκεις και με ποιους θα πας, δεδομένης της δομικής, γεωπολιτικής και πολιτισμικής ιδιομορφίας σου, όταν παριστάνεις το ποντίκι που βρυχάται, όταν κάνεις σινιάλο σ’ όλο τον πλανήτη ότι είσαι το ασφαλές «πέρασμα» στην Εδέμ, μένεις μόνος, αποσυνάγωγος, θύμα της ιστορίας (ακόμα μια φορά), ανθρωποφύλακας εγκλωβισμένων εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών, μετατρέπεσαι, κοντολογίς, από λίκνο της ιστορίας σε ανθρώπινο σκουπιδοτενεκέ, σε αποθήκη, σε ευρωπαϊκό Ντανταάμπ (το μεγαλύτερο refugee camp του πλανήτη – στην Κένυα).