Archive | February 2017

Laurie Lee: An einem hellen Mogen ging ich fort (1969)

5378e10e22a0df45bea6f110-l

…Als ich am nächsten Tag wieder auf der Straße nach London kam, dachte ich aber nur noch an den Weg, der vor mir lag. Ich schritt stetig dahin, mühelos ging ich Stunde um Stunde wie in einem schwingenden, schwerelosen Traum. Ich war in jenem Alter, das weder Strapaze noch Müdigkeit kennt. Der Körper verbrennt magische Kraftstoffe und gleitet durch die warme Luft, etwa kniehoch über dem boden, seinem Gespür mühelos flogend. Selbst Erschöpfung hatt, wenn man sie sich bemerkbar machte, noch etwas Sinnliches, Wollüstiges, und der Schlaf war sanft und tief wie Öl. Es war der Höhepunkt auf der Kurve des sich körperlich Verschwendens, bevor einem die erste Rechnung präsentiert wird…

Laurie Lee: As I walked out one midsummer morning (1969), Milena Verlag, S.22,23.

Ρ.Μ.Ρίλκε: Οι τελευταίοι (1902)

rainer_maria_rilke

…Μιλήσαμε ήδη νωρίτερα γι’ αυτό, αν μου επιτρέπετε. Τέχνη στην ουσία σημαίνει παιδικότητα. Τέχνη σημαίνει να μη γνωρίζεις ότι ο κόσμος υπάρχει και να δημιουργείς έναν. Να μην καταστρέφεις ό,τιι βρίσκεις, αλλά απλώς να μη βρίσκεις τίποτα τέλειο. Μόνο πιθανότητες. Μόνο επιθυμίες. Και ξαφνικά να είσαι η ολοκλήρωση, να είσαι ένα όνειρο, να έχεις ήλιο. Χωρί να μιλάς γι’ αυτό, ασυναίσθητα. Να μη φτάνεις ποτέ στην τελείωση. Ποτέ να μη ζεις την έβδομη μέρα. Ποτέ να μη βλέπεις ότι όλα είναι καλά. Η αίσθηση του ανικανοποίητου σημαίνει νιότη. Ο Θεός ήταν πολύ γέρος στην αρχή, πιστεύω. Διαφορετικά δεν θα είχε σταματήσει το βράδυ της έκτης ημέρας. Ούτε καν τη χιλιοστή ημέρα. Ούτε καν σήμερα. Μόνο αυτό έχω να του προσάψω. Ότι εξαντλήθηκε. Ότι πίστεψε ότι το βιβλίο του τελείωνε με τον άνθρωπο και κατόπιν άφησε κάτω την πένα του αναμένοντας να δει πόσες φορές θα εκδοθεί. Ότι δεν ήταν καλλιτέχνης, αυτό είναι τόσο θλιβερό. Ότι παρόλα αυτά δεν ήταν καλλιτέχνης…

Rainer Maria Rilke, Die Letzten, 1902, Ροές, 2003, σελ. 26,27, μτφ. Κατ.Τσολακίδου