Archive | September 2016

André Kubiczek: Skizze eines Sommers (Rowohlt, 2016)

U1_978-3-87134-811-2.indd

“Und jetzt das letzte Lied an diesem Abend”, hauchte Ecki zehn Minuten vor zehn in sein Mikrophon, “für alle, die verliebt sind oder die sich noch verlieben wollen. Ein paar schwere Jungs auf der ganz weichen Schiene: Die Scorpions mit Still lovin’ you“.
“Komm wir tanzen”, sagte Victoria.
“Ach nee”, sagte ich, “dann muss ich mir den Rest meines Lebens anhören, dass ich mal zu den Scorpions getanzt hab”.
“Jetzt sei doch nicht so ein schrecklicher Spießer”, sagte Victoria, und sie stand auf und zog mich hoch, und ich sah sofort ein, dass ich keine Wahl hatte, als ihr zu folgen.
“Ey Vicky!- Ey René!” schie Sonja vom ersten Tisch rüber und klatschte. Aus den Augenwinkeln sah ich, dass jetzt auch Mario und Jlia auf die Tanzfläche gingen. Wenn wir zum Löffel machten, dann konnten sie es auch, dachte Mario wahrscheinlich. Denn alle anderen, die jetzt auf der Tanzfläche waren, stammten ausschließlich von der linken Seite des Orions

*André Kubiczek: Skizze eines Sommers,Rowohlt Verlag, Berlin, 2016, S.366-367

 

Charles Baudelaire – L’ étranger (Ο ξένος, 1869)

98469714_o

-Ποιόν αγαπάς πιο πολύ , άνθρωπε αινιγματικέ , πες μου ; τον πατέρα σου ,τη μητέρα σου , την αδερφή σου ή τον αδερφό σου ;
-Δεν έχω ούτε πατέρα ,ούτε μητέρα , ούτε αδερφή , ούτε αδερφό .
-Τους φίλους σου ;
-Κάνετε χρήση μιας λέξης που μου έχει μείνει μέχρι τώρα άγνωστη.
-Την πατρίδα σου ;
-Αγνοώ σε πιο γεωγραφικό πλάτος είναι η θέση της .
-Την ομορφιά ;
-Θα την αγαπούσα με προθυμία θεά και αθάνατη .
-Το χρυσάφι ;
-Το μισώ όπως εσείς μισείτε το Θεό .
-Ε ! λοιπόν εσύ τι αγαπάς παράξενε ξένε ;
-Αγαπώ τα σύννεφα…τα σύννεφα που περνούν…εκεί πέρα…τα υπέροχα σύννεφα

-Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis? ton père,
ta mère, ta s«ur ou ton frère?

—Je n’ai ni père, ni mère, ni s«ur, ni frère.
—Tes amis?
—Vous vous servez là d’une parole dont le sens m’est resté
jusqu’à ce jour inconnu.
—Ta patrie?
—J’ignore sous quelle latitude elle est située.
—La beauté?
—Je l’aimerais volontiers, déesse et immortelle.
—L’or?
—Je le hais comme vous haïssez Dieu.
—Eh! qu’aimes-tu donc, extraordinaire étranger?
—J’aime les nuages… les nuages qui passent… là-bas… là-bas…
les merveilleux nuages

(Le Spleen de Paris, 1869)

Γιάννης Σκαρίμπας – Το θείο τραγί

article_1257757843

…έκανα λοιπόν τις προσευχές μου στο διάολο: Αχ διάολέ μου, έλεγα, γιατί μ’ απαρνήθηκες; γιατί μ’ απαράτησες ορφανόν και απροστάτευτο, μεσ’ σ’ ανθρώπους τόσο καλούς και στητούς που κοντεύουν να με διαφθείρουν και μένα; εγώ να τους ποτίζω χολή και να με ταΐζουνε μάννα; εγώ να τους σκάβω το λάκκο τους και αυτοί να μου λένε καλημέρα; εγώ να τους φουσκώνω στα ψέματα και να με βρίζουνε τίμιο; Κ’ έκλαιγα. Θα με χάσεις διάολέ μου, του έλεγα, θα με χάσεις και θα με πάρουν οι άγγελοι…

Εκδόσεις Νεφέλη, 1993, σελ. 79.

Henri de Monfreid: Τα μυστικά της Ερυθράς Θάλασσας

893707886

…μέσα στο σπιτάκι που ζούσε ο μοναδικός μου φίλος αισθάνομαι τώρα όλο το βάρος της ηθικής μοναξιάς από την οποία υποφέρω ανάμεσα στο πλήθος των ομοίων μου, των ομογενών μου, που κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει. Αντίθετα η απομόνωση μέσα στη φύση με τραβάει και με θέλγει. Εκεί αισθάνομαι να ξαναγεννιούνται μέσα μου αυτές οι κρυφές δυνάμεις που η καταπίεση της ομαδικής συμβίωσης κρατάει αιχμαλωτισμένες. Αυτή είναι, ίσως και η αιτία που ζω ανάμεσα στους μαύρους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αρκετά μακριά μου, ώστε να αποτελούν απλά και μόνο ένα στοιχείο αυτής της αιώνιας φύσης, της αδιάφορης και ασυμφιλίωτης, όπως η θάλασσα και η έρημος…

Henri de Monfreid: Aventures en mer rouge (Grasset, 1932), Ζαχαρόπουλος, Αθήνα, 2016, σελ. 348, Μτφ. Μ.Σοφιανός, Ξ.Πλαχούρη, σελ.

 

Βλ. επίσης: Ανρί ντε Μονφρέντ,”Χασίς”

https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/05/02/henry-de-monfreid-%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%82-la-croisiere-du-hachich-1933-%CE%B5%CE%BA%CE%B4-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82-2012/