Archive | August 2016

Thomas Glavinic: Lisa

lisa-9783423142519

…Ich habe es nicht mehr ausgehalten. Die Frau, schreie ich ihn an, die Frau, die Frau, die Frau! Wie hat sie ausgesehen?

Er: Welche Frau? Da war keine Frau!
Ich: Da war eine Frau!
Er: Ich habe keine Frau gesehen!
Spätestens das ist der Punkt, an dem ich ihn würgen könnte, den alten Herrn, wie er so dasteht mit seinen Speiseresten auf der Krawatte und mit den eingesunkenen Schultern und den Händen a, verschlissenen Hosenträger und seinem belemmerten gelben Blick. Er beharrt darauf, er hat keine Frau gesehen. Gut, sage ich, was haben Sie denn gesehen? Vermummte, sagt er. Ich wieder kurz vorm Tobsuchtsanfall. Was Vermummte, wie Vermummte, wieso Vermummte? Die hatten so Schals um den Kopf, sagt er. Schals um dem Kopf, wiederhole ich. Eigentlich sah es mehr wie ein Verbans aus, sagt er. Was, sage ich, die sind mit einem Haufen Verbandsmaterial um den Kopf in unser Haus marschiert? Nicht direkt, sagt er, aber irgendwie doch…

dtv Verlag, S.95, 2013, 2.Auflage 2015.

Advertisements

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης: Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής

cebf-cebdceafcebacebfcf82-ceb3ceb1ceb2cf81ceb9ceaecebb-cf80ceb5cebdcf84ceb6ceafcebaceb7cf82-cf83cf84cebf-ceb3cf81ceb1cf86ceb5ceafcebf

…δεχόμαστε το ηλεκτρικό ρευστό της ανακύκλωσης των αναμνήσεων, που κατά Μωπασάν προκαλεί τον δι’ αυτοκτονίας θάνατο, δίχως βλάβη σημαντική, παρουσιάζοντας την ολιγότερη δυνατή αντίσταση, σχεδόν, αν μπορούμε να το κατορθώσουμε, καμιά αντίσταση, απόλυτη ουδετερότητα. Μου διηγήθηκαν ότι στην Αφρική, όταν μια φάλαγγα μυρμηγκιών εισβάλει σ’ ένα σπίτι, δεν πρέπει να επιχειρήσουν να την καταπολεμήσουν σκοτώνοντας όσα έρχονται πρώτα, γιατί τότε όλο το πλήθος των μυρμηγκιών σκορπάει παντού μέσα στο σπίτι και οι ζημιές που μπορεί να προκαλέσουν είναι σημαντικές. Αντίθετα, άμα τους αφήσεις ελεύθερο το δρόμο, βγαίνουν από την άλλη μεριά, και η βλάβη είναι σχετικά μικρή…

Εκδ. Άγρα, 2008 (3η έκδοση), σελ. 109.

Όσκαρ Γουάιλντ: de profundis (1897)

Edvard_Munch_-_Vampire_in_the_Forest_(1916-18)

…και κάτι ακόμα: γύρω από τη Θλίψη υπάρχει μια έντονη, μια ξεχωριστή πραγματικότητα. Μιλώντας για τον εαυτό μου, είπα πως ήμουν ένας από κείνους που είχαν συμβολική σχέση με την τέχνη και την κουλτούρα της εποχής τους. Στον άθλιο χώρο που κείτομαι τώρα, δεν υπάρχει ούτε ένας άθλιος από αυτούς που είναι μαζί μου, που να βρισκεται σε συμβολική σχέση με το ίδιο το μυστικό της ζωής. Γιατί το μυστικό της ζωής είναι ο πόνος. Αυτός κρύβεται πίσω από καθετί. Όταν ξεκινούμε στη ζωή, ό,τι είναι γλυκό, είναι τόσο γλυκό για μας, και ό,τι είναι πικρό, είναι τόσο πικρό, ώστε αναπόφευκτα κατευθύνουμε όλες μας τις επιθυμίες προς την απόλαυση και δεν επιδιώκουμε απλώς να περάσουμε “ένα-δύο μήνες με καρύδια και μέλι”, αλλά όλα μας τα χρόνια να μη γευόμαστε άλλη τροφή, αγνοώντας πως η ψυχή μας στο μεταξύ μπορεί να πεθαίνει της πείνας…

Εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1981, σελ.102, μτφ. Λ.Θεοδωρακόπουλος

Joseph Roth: “…γι’ αυτό και φροντίζω να μένω πάντα μέσα μου…”

nuages4

Έχω καλύψει πολλά χιλιόμετρα. Ανάμεσα στον τόπο όπου γεννήθηκα και τις πόλεις και τα χωριά όπου βρέθηκα τα τελευταία δέκα χρόνια για να μείνω (και στα οποία έμεινα, προφανώς, μόνο και μόνο για να ξαναφύγω), βρίσκεται η ζωή μου. Πιο εύκολα μπορώ να τη λογαριάσω με χωρικά παρά με χρονικά μέτρα. Τα χρόνια που άφησα πίσω μου, είναι οι δρόμοι που ταξίδεψα. Πουθενά, ούτε σε μητρώο εκκλησίας ούτε σε κατάστιχο δήμου ούτε σε κτηματολόγιο, δεν υπάρχει γραμμένη η ημερομηνία της γέννησής μου ή έστω το όνομά μου. Δεν έχω σπίτι ούτε πατρίδα. Το σπίτι μου και η πατρίδα μου είναι μέσα μου. Όπου είμαι δυστυχής, εκεί είναι το σπίτι μου. Ευτυχισμένος νιώθω μόνο έξω και μακριά από τον εαυτό μου. Αν αφεθώ έστω και μια φορά, θα χαθώ. Γι’ αυτό και φροντίζω να μένω πάντα μέσα μου.

An Gustav Kiepenheuer zum 50. Geburtstag. Werke in drei Bänden (1956) Bd. III, S. 835
Μτφ. Μ.Αγγελίδου