Archive | June 2016

Το στοίχημα της Ευρώπης

Quo%20Vadis%20Europa

Στην εποχή της εθνικής αναδίπλωσης και του εθνικιστικού παροξυσμού η επικράτηση του Brexit συνιστά αναντίρρητα αρνητική εξέλιξη. Περισσότερο θα πλήξει τους ίδιους τους βρετανούς, οι οποίοι θα δουν το νησί τους να απομακρύνεται από την ευρωπαϊκή ήπειρο, να απομονώνεται και να αδυνατεί να λύσει μόνο του τα προβλήματα (π.χ. μεταναστευτικό) που υποτίθεται ότι σωρευμένα και αθροισμένα “αιτιολογούν” το αποτέλεσμα.
Η Βρετανία δεν υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ, εισχώρησε μόλις στις αρχές του ’70 στην κοινότητα, αποζητούσε ανέκαθεν ειδικό στάτους, αποτέλεσε προ ένταξης των χωρών του ανατολικού μπλοκ προπύργιο του ευρωσκεπτικισμού, άποψη η οποία στηριζόταν στη μυθολογική προσέγγιση του Commonwealth και του ενδόξου αποικιοκρατικού της παρελθόντος, δεν υιοθέτησε κοινό νόμισμα, ενώ από την εποχή της Θάτσερ είχε πετύχει να επιστρέφεται στον προϋπολογισμό της μέρος των εισφορών της για την ΚΑΠ. Προτιμούσε δε να είναι ένα βήμα πιο κοντά στις ΗΠΑ, στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, γεωστρατηγικής, σε θέματα ασφαλείας κλπ, τις οποίες προφανώς δεχόταν ως… ισότιμό της εταίρο. Επομένως, δεν αποτέλεσε ποτέ την πιο “ευρωπαία” μεταξύ των κοινοτικών χωρών και κρατούσε, κοντολογίς, όχι πάντα διακριτικά, μιαν ασφαλή απόσταση από την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ωστόσο ουδείς χαίρεται. Η αποχώρηση της Βρετανίας αποτελεί πολύ δύσκολη, πολιτικά κυρίως, δοκιμασία για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν υπάρχει πολυτέλεια για αέναη ανάλυση, διαχείριση της ήττας, κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων (Κάμερον) και μοιρολόγια. Όχι! Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι αφύπνιση του ευρωπαϊκού ιδεώδους! Η ήττα ας γίνει εφαλτήριο και ευκαιρία για περισσότερη και ουσιαστικότερη συνεργασία μεταξύ των χωρών της Ευρώπης που αποτελούν τον κινητήρα, την ατμομηχανή της. Άμεσα οφείλει η πολιτική ηγεσία να αποδραματοποιήσει την διαγραφόμενη κατάσταση, ώστε το Brexit να μη βρει επίδοξους αντιγραφείς, να πάρει άπαξ και δια παντός τα όπλα από τα χέρια και τα στόματα των εθνικιστών και των λαϊκιστών. Πάνω απ’ όλα πρέπει να μπολιάσει με περιεχόμενο, νέα ορμή και αισιοδοξία το όραμα της πολιτικής ένωσης. Ο γαλλογερμανικός άξονας χρειάζεται να επανεκκινηθεί και να εκπονήσει αμέσως το road map για την πολιτική Ευρώπη, για την Ευρώπη που δεν αποτελεί απλά μια αφηρημένη και κακοποιημένη από τους εθνικιστές έννοια που παραπέμπει στην ελίτ των Βρυξελλών, αλλά την Ευρώπη που θα γίνει “χειροπιαστή” ευκαιρία και “σπίτι” για όλους τους πολίτες της ηπείρου. Το πρώτο πράγμα που έχουν να κάνουν: Το άνοιγμα χιλιάδων θέσεων εργασίας. Το Brexit μπορεί να αποτελέσει λοιπόν την αφετηρία για επανασυσπείρωση, για επανέναρξη των μεγάλων πολιτικών ευρωπαϊκών πρότζεκτ: Ο μόνος δρόμος που υπάρχει, είναι αυτός που κοιτάζει μπροστά , ευρωπαϊκά και φεντεραλιστικά.

Advertisements

Jack Kerouac: Στοιχειωμένη Ζωή (1944)

9789603482673-200-1128200

Αλλά η παλιά δερμάτινη πολυθρόνα ήταν ακόμα εκεί και το ακατάστατο γραφείο με τις ξέχειλες θυρίδες της αρχειοθήκης, τη σκονισμένη παλιά γραφομηχανή, με το απλό πορτατίφ δαπέδου, την παλιομοδίτικη καρέκλα με την ξύλινη πλάτη και το δερμάτινο κάθισμα, και το παλιό σιδερένιο κρεβάτι με την μπογιά που ξεφλούδιζε φανερώνοντας από κάτω μια παλιότερη στρώση λόγιου καφέ – αυτά έχουν παραμείνει. Και με κάποιον τρόπο το ξένοιαστο και χαρωπό άγγιγμα της θείας Μαρί δεν είχε κάνει μεγάλη ζημιά. Το φωτεινό, τακτικό πνεύμα της πλανιόταν πάνω απ’ το πνιγηρό καφέ, με τον όρκο ότι η σκόνη και η εγκατάλειψη δεν θα μετέτρεπαν ποτέ αυτό το δωμάτιο, παρά τη σκληρή αντίσταση της βιβλιοθήκης, σε φαουστικό μπουντρούμι. Ήταν μια παρήγορη σκέψη για κάποιον που ζει σ’ ένα δωμάτιο, χωρίς όμως να είναι απόλυτα υπεύθυνος γι’ αυτό.

Jack Kerouac: The Hauntet Life, Viking Penguin Books 2014, Εκδόσεις Πλέθρον, 2015, μτφ. Μ.Λαλιώτης, σελ. 58.