Archive | April 2016

Βερολίνο, γεια

herrndorf

Το “Βερολίνο, γεια” του Wolfgang Herrndorf ‪#‎επιλέχτηκε‬ από το κοινό στα 10 καλύτερα “Μεταφρασμένα μυθιστορήματα” των Βραβείων Public. ‪#‎Ψηφίστε‬ το στον β΄ γύρο και στείλτε στην κορυφή το βιβλίο στο οποίο βασίζεται η επόμενη ταινία του Fatih Akin Tschick!
“Βερολίνο, γεια” του Wolfgang Herrndorf, Εκδ. Κριτική: http://kritiki.gr/product/verolino-gia/

Ψηφίζουμε σ’ αυτόν τον σύνδεσμο, στην κατηγορία μεταφρασμένο μυθιστόρημα
http://www.publicbookawards.gr/vote.php

Το μπλογκ μας ήταν το πρώτο που αναφέρθηκε – και ουσιαστικά γνώρισε – τον Χέρνντορφ στο ελληνικό κοινό.
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/09/03/wolfgang-herrndorf-in-memoriam/

Jack Kerouac – Big Sur (1962)

706116680-jack-kerouac_big-sur-e1357918867203

The tree stumps say “We are tree stumps torn out of the ground by men, sometimes by wind, we have big tendrils full of earth that drink out of the earth’… Men say “We are men, we pull out tree stumps, we make paper bags, we think wise thoughts, we make lunch, we look around, we make a great effort to realize everything is the same” — While the sand says “We are sand, we already know, ” and the sea says “We are always come and go, fall and plosh. ” — The empty blue sky of space says “All this comes back to me, then goes again, and comes back again, then goes again, and I don’t care, it still belongs to me” — The blue sky adds “Dont call me eternity, call me God if you like, all of you talkers are in paradise: the leaf is paradise, the tree stump is paradise, the paper bag is paradise, the man is paradise, the fog is paradise”

Flamingo Modern Classic, 1993, p. 33

See also: Big Sur, California: Home of Untamed Minds: https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/06/12/big-sur-california-home-of-untamed-minds/

Αφημένοι στη μοίρα τους

Europe-migrant-Greece-media-337_m

Κάθε μέρα που περνάει η προβληματική κατάσταση γύρω από τη διαχείριση και αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος καθίσταται ολοένα και πιο δραματική. Οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις είναι καθημερινό πλέον φαινόμενο και το πράγμα τείνει από ώρα σε ώρα να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Είναι διάχυτη η εντύπωση πως όλα κρέμονται από μια κλωστή για να ξεσπάσει κύμα βίας. Ένα “ατύχημα” αρκεί για να αρχίσει να μεταδίδεται η φωτιά όπου υπάρχουν σημαντικοί πληθυσμοί προσφύγων και μεταναστών.

Οι πρόσφυγες απογοητευμένοι από τη στάση της Ευρώπης, την αδιαφορία του κράτους και την πολύμηνη Οδύσσεια εξουθενώνονται. Η απόγνωση και το αδιέξοδο εξαγριώνει πολλούς από αυτούς. Από την άλλη, το περίσσευμα ανθρωπισμού που η Ελλάδα βαυκαλίζεται ότι διαθέτει, αρχίζει να φθίνει. Μέχρι στιγμής οι αντιπροσφυγικές αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών (Βέροια, Διαβατά, Κως, Χίος) ήταν μεμονωμένες χωρίς μεταξύ τους οργάνωση ή σύνδεση. Είναι βέβαιο όμως πως το χαλί του ρατσισμού είναι στρωμένο. Οι αντιδράσεις γίνονται όλο και πιο συχνές, όλο και πιο δυναμικές, όλο και πιο ανοιχτά ξενοφοβικές.

Το σίγουρο είναι πως όπως εξελίσσεται η κατάσταση αφενός οι έλληνες δεν θα πάρουν το Νόμπελ ανθρωπιάς, αφετέρου οι πρόσφυγες δεν θα καταφέρουν να περάσουν γρήγορα τα σύνορα. Αν μάλιστα είχαν ενημερωθεί σωστά σε ποια χώρα μέσα στην απελπισία τους επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν για πέρασμα στην Ευρώπη, δεν θα ξεκινούσαν ποτέ αυτό το επικίνδυνο και πανάκριβο ταξίδι μέσα στα δουλεμπορικά.

Η ευθύνη αυτής της κατάστασης βαραίνει εξ’ ολοκλήρου την κυβέρνηση και την οργανωμένη (;) πολιτεία. Ενδεικτικά, όταν οι πρώτοι μετανάστες έφταναν πέρυσι τον Αύγουστο, προεκλογικά, στον Πειραιά, το επίσημο κράτος έλαμπε δια της απουσίας του. Δεν ήταν εκεί για να τους δώσει ένα μπουκάλι νερό, να τους καθοδηγήσει, να τους φιλοξενήσει προσωρινά. Έτσι κατέληγαν στα χέρια νέων δουλέμπορων, στην Βικτώρια ή σε σκηνές. Εκείνοι οι ούλτρα-αριστεροί που τους προσκαλούσαν, ήταν απασχολημένοι με τις καμπάνιές τους ή λιάζονταν. Το φίδι από την τρύπα, ανοργάνωτα και χωρίς συντονισμό το έβγαζαν και το βγάζουν σε τοπικό επίπεδο δήμαρχοι, λιμενικοί, ψαράδες, ΜΚΟ. Έτσι, δέσμιοι των παλινωδιών, ιδεοληψιών, της αναποτελεσματικότητας, αδιαφορίας και της παροιμιώδους ανεπάρκειάς τους, οι κυβερνώντες εκχώρησαν εξουσίες και καθήκοντα είτε σε αναρμόδιους, είτε σε ακατάλληλους για την κρισιμότητα της κατάστασης. Δεν “διάβασαν” τα σαΐνια σωστά το τι επρόκειτο να συμβεί στη Συρία, δεν πήραν μέτρα, δεν ετοίμασαν δομές, δεν προέβησαν σε έγκαιρες ενέργειες και διαβουλεύσεις με τους εταίρους, δεν συγκινήθηκαν καν από τους πνιγμούς, τα ναυάγια, το χειμωνιάτικο δράμα των εκτεθειμένων στο κρύο και στις κακουχίες προσφυγικών οικογενειών, δεν φρόντισαν για την ασφάλεια, την υγειονομική τους περίθαλψη, δεν ενημέρωσαν τις τοπικές κοινωνίες. Προτίμησαν να κρυφτούν, να εμπαίζουν και να δικαιολογούνται, να επιρρίπτουν, ωσε συνήθως αλλού τις ευθύνες, να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, να παίρνουν τσάτρα πάτρα κάποια εμβαλωματικά και αμφίβολα μέτρα, αντί να διαχειριστούν σοβαρά με πνεύμα ανθρωπισμού τη μεγάλη πρόκληση.

Από τη μια, διάφορες ομάδες αλληλέγγυων από κάθε γωνιά της Ευρώπης χριστιανικές οργανώσεις, αναρχικοί, φρικιά και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, χωρίς έλεγχο και ομπρέλα κάνουν ό,τι τους κατέβει στα νησιά ή στην Ειδομένη. Ουδείς τους ελέγχει. Δεν είναι βέβαιο, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, πως οι πιο ριζοσπαστικοποιημένοι αλληλέγγυοι ή διάφοροι “αόρατοι” που ξεσηκώνουν και εκμεταλλεύονται το δράμα των προσφύγων, επιτελούν ανθρωπιστικό έργο ή λειτουργούν προς συμφέρον τους. Τουναντίον, δρουν εις βάρος τελικά των κατατρεγμένων, καθώς τους ταΐζουν φρούδες ελπίδες, ενώ ικανοποιούν το…επαναστατικό, διεθνιστικό τους καθήκον κατά τον πιο στρεβλό δυνατό τρόπο. Τι ρόλο βαρούσαν, λόγου χάρη, σήμερα το πρωί οι ξανθοί αλληλέγγυοι που αλυσσοδέθηκαν στη άγκυρα του τουρκικού πλοίου που θα μετέφερε μετανάστες στην Τουρκία. Ναι, απελάσεις είναι, λέξη που ντρέπεται να πει η ελληνική κυβέρνηση, απελάσεις στο πλαίσιο της απαράδεκτης ευρωπαϊκής συμφωνίας με την Τουρκία, αλλά θεωρούν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο διευκολύνουν τη ζωή ή πάνε μπροστά την υπόθεση των υπολοίπων χιλιάδων εγκλωβισμένων στην Ελλάδα; Αντιθέτως, πιστεύω πως επικοινωνιακά και ουσιαστικά χάνεται το παιγνίδι με τέτοιες ακτιβίστικες ενέργειες (πέρασμα συνόρων στα Σκόπια, καμπ στο Σύνταγμα, κλείσιμο εθνικών αρτηριών, ενέργειες στις οποίες πάντα βρίσκονται κάποιοι μη πρόσφυγες που κουμαντάρουν τους εξαθλιωμένους). Απούσης της κυβέρνησης, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει.
Από την άλλη, η ολιγωρία των αρμοδίων επιτρέπει σε φανατικούς, ρατσιστές, εθνοψυχάκηδες, ξενοφοβικούς να στήνουν πολιτοφυλακές, να δημιουργούν κλίμα και να στρέφονται ανοιχτά και κατά μέτωπο πλέον κατά των προσφύγων, ενώ ακόμα και οι νοικοκυραίοι, οι επαγγελματίες, οι περίοικοι χάνουν την υπομονή τους κι έτσι εμμέσως προσμετρώνται σε όσους διάκεινται εχθρικά απέναντι στα γυναικόπαιδα που το σκάνε από τα περιφραγμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στη Χίο χθες το βράδυ, αφού επετράπη επί μέρες η κατάληψη μέρους του λιμανιού από πρόσφυγες (αυτά γίνονται φυσικά μόνο στην Ελλάδα, γιατί αλλού δεν είναι κάτι τέτοιο επιτρεπτό – εκατοντάδες πρόσφυγες φυλάσσονταν ως την Κυριακή, που ξέσπασαν ταραχέ, σε κλειστές δομές από μια ντουζίνα αστυνομικούς, οπότε…), κάτοικοι στράφηκαν εναντίον τους, τους απείλησαν, πέταξαν κροτίδες μέσα σε παιδάκια με τραύματα από τον πόλεμο, τους γιούχαραν και στο τέλος, όταν ο χώρος εκκενώθηκε, αυτός ο άθλιος συρφετός έψαλλε τον εθνικό ύμνο χειροκροτώντας.

Όλα αυτά θα οδηγήσουν σύντομα σε συγκρούσεις και ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Και συμβαίνουν για τον απλό λόγο ότι η κυβέρνηση από την αρχή επέλεξε να είναι απούσα, αφήνοντας την κατάσταση να φτάσει σε επικίνδυνα άκρα και αδυνατώντας πλέον να τη μαζέψει. Έπρεπε να έχει συγκροτηθεί προ πολλού ένα σύστημα οργάνωσης, καταγραφής και φιλοξενίας προσφύγων σε συγκεκριμένα νησιά, να έχουν ενημερωθεί κάτοικοι και μετανάστες, να έχουν γίνει ενέργειες από κοινού με την Ευρώπη, να έχουν εξευρεθεί πόροι και λύσεις για άμεση αποσυμφόρηση των ευαίσθητων κοινωνιών και μεταστέγαση.

Η Ειδομένη, οι γεμάτες γυναικόπαιδα προβλήτες του Πειραιά, τα “νόμιμα” στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την Ελλάδα και οι αυτοσχέδιοι καταυλισμοί μεταναστών που κρύβονται (π.χ, Μυτιλήνη) για να μην απελαθούν θα στοιχειώνουν για πολύ καιρό τη συλλογική συνείδηση. Αποτελούν ένα ακόμα, ανθρωπιστικά και δικαιωματικά, το μελανότερο ίσως σημείο μιας απαράδεκτης κυβέρνησης.

Αίσωπος: Ο Κώνωψ και ο Ταύρος

Ένα κουνούπι αφού στάθηκε επάνω στό κέρατο ενός ταύρου καί αφού κάθισε εκεί γιά ώρα πολλή, κι επειδή αποφάσισε πως είχε έλθει πλέον η ώρα νά φύγει, ζήτησε τήν γνώμη τού ταύρου, εάν θά ήθελε πλέον νά έφευγε. ‘Ισα που τού έδωσε σημασία ο ταύρος καί τού απάντησε: “Μά, ούτε που ήλθες δέν τό πήρα χαμπάρι, αλλά ούτε καί εάν φύγεις δέν πρόκειται νά τό πάρω είδηση.”.

Καθαρίστε το περιβάλλον σας από αξιολύπητους, υποκριτές και βλαπτικά ανθρωπάρια. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια -σε τέτοιους καιρούς- να κουβαλάτε αχρείους στους ώμους σας. Απελευθερωθείτε λοιπόν από τους τιποτένιους, δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι.

10501905_902284853143978_4974690857528637039_n