Archive | February 2016

Γιατί κόβουν στους πρόσφυγες το δρόμο για τα σύνορα;

Dust Bowl in the 1930s - Dorothea Lange (36)

Απορώ πάντως για το πόσο απροετοίμαστοι συλλαμβάνονται ξανά και ξανά οι κυβερνώντες με συνέπεια να τρέχουν μονίμως πίσω από τα γεγονότα. Δεν διαβάζουν ξένο τύπο; Δεν λειτουργούν στοιχειωδώς οι πρεσβείες; Δεν έρχονται σε επαφή με τον έξω κόσμο τα αρμόδια Υπουργεία και το διπλωματικό σώμα; Πού οι συμμαχίες; Πού οι πιέσεις; Πού η πρόληψη; Η οργάνωση;
Αρκεί το γεγονός ότι βάφτισαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης “hot spot”, και παρακολουθούν αμήχανοι – πανικόβλητοι τη μετατροπή της χώρας σε απέραντο πάρκινγκ ανθρώπων αναθεματίζοντας τους άλλους, την ώρα που διαδοχικά η μία χώρα μετά την άλλη στέλνει στρατό και κλείνει προληπτικώς τα σύνορά της.
Σημειωτέον πως ακόμα δεν έχει καλοκαιριάσει και δεν έχει κορυφωθεί η Έξοδος των προσφύγων.
Διαβάζοντας για την περίφημη Διάσκεψη της Βιέννης (απούσης της Ελλάδας) εκεί που πρέπει να χτυπήσει η χώρα πλέον ως μέσο πίεσης είναι εκεί που ακριβώς αυτές οι βαλκανικές χώρες πονούν και φοβούνται:
Αντί η κυβέρνηση να πηγαινοφέρνει και διασκορπίζει τους δυστυχείς εντός της επικράτειας, να τους σταματάει σε πάρκινγκ της οδού εθνικής και να ετοιμάζει νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης αναμένοντας κι άλλες ορδές προσφύγων που δεν θα μπορούν να φύγουν από τη χώρα (σηκώνοντας άρα αποκλειστικά ένα πανευρωπαϊκό βάρος που δεν της ταιριάζει) ας τους συγκεντρώσει όλους στα σύνορα, εκεί δηλαδή που έχουν προορισμό, όχι στην Αθήνα, την Κοζάνη, τα Γιάννενα, τον Αλμυρό, τη Λαμία ή αλλού. Να τους αφήσει να μαζευτούν εκεί. Να πιεστεί εκ των πραγμάτων και η FYROM και οι λοιποί, καθώς γνωρίζουν πως τα συρματοπλέγματα δεν μπορούν να αποτρέψουν κανέναν, πόσο μάλλον χιλιάδες αποφασισμένους και απεγνωσμένους. Να δημιουργήσει τετελεσμένο, εικόνες για τις οποίες δεν θα ευθύνεται η ίδια. Να αναγκάσει τη διεθνή κοινότητα να παρέμβει.
Και κυρίως, αν πρέπει να γίνουν hot spots ας τα κάνουν στην έξοδο της χώρας, όχι στην είσοδο ή στην καρδιά της. Άλλωστε ουδείς από τους δυστυχείς θέλει να μείνει εδώ ούτε λεπτό. Η σημερινή κατάσταση βολεύει όλους τους άλλους, εκτός από εμάς.

Advertisements

Η ελληνική μας Εδέμ

11866400_945624898809973_727966365361524134_n

Οι έλληνες ανέκαθεν πίστευαν πως ζουν σε ένα ερημικό παραδεισένιο νησί κάπου στις νότιες θάλασσες του Ειρηνικού, την Εδέμ, μακριά από λιμούς και καταποντισμούς, χωρίς προβλήματα και σκοτούρες. Νόμιζαν πως ζουν στο πιο ωραίο μέρος του κόσμου και πως οι ίδιοι είναι οι πιο μάγκες. Ήταν ευτυχισμένοι που όλοι οι βάρβαροι τους ζήλευαν για την ομορφιά, την εξυπνάδα και την τύχη τους. Σ’ αυτό το απροσπέλαστο νησί νόμισαν πως δεν κινδυνεύουν από κατακτητές και πειρατές, δεν απειλούνται από τσουνάμι και τυφώνες. Δεν τους απασχολούσε ποτέ το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, την περνούσαν περίφημα, νυχθημερόν αραχτοί σε εύφορα λιβάδια και φεγγαροσκέπαστες αμμουδιές. Όποτε ένιωθαν πείνα ή δίψα έκοβαν φρούτα από καρποφόρα δέντρα ή γέμιζαν κύπελλα από δροσερές πηγές.
Ένιωσαν μεγάλο σοκ όταν μια μέρα ξύπνησαν ξαφνικά και κοιτώντας γύρω για πρώτη φορά, αυτό που αντίκρισαν δεν ήταν η Εδέμ της φαντασίας τους. Δεν βρίσκονταν πια ασφαλείς και ευλογημένοι στον Ειρηνικό. Το νησί τους είχε μετακινηθεί στο κενό μεταξύ Ευρώπης και Ανατολής. Ως γνωστόν η Φύση απεχθάνεται τα κενά. Ιδιαιτέρως δε τα κενά κεφάλια. Κι αυτό είναι σε γενικές γραμμές το συλλογικό μας πρόβλημα.

Kurt Tucholsky: Das Ideal (1927)

tucholsky

Ja, das möchste:
Eine Villa im Grünen mit großer Terrasse,
vorn die Ostsee, hinten die Friedrichstraße;
mit schöner Aussicht, ländlich-mondän,
vom Badezimmer ist die Zugspitze zu sehn –
aber abends zum Kino hast dus nicht weit.

Das Ganze schlicht, voller Bescheidenheit:

Neun Zimmer – nein, doch lieber zehn!
Ein Dachgarten, wo die Eichen drauf stehn,
Radio, Zentralheizung, Vakuum,
eine Dienerschaft, gut gezogen und stumm,
eine süße Frau voller Rasse und Verve –
(und eine fürs Wochenend, zur Reserve) –
eine Bibliothek und drumherum
Einsamkeit und Hummelgesumm.

Im Stall: Zwei Ponies, vier Vollbluthengste,
acht Autos, Motorrad – alles lenkste
natürlich selber – das wär ja gelacht!
Und zwischendurch gehst du auf Hochwildjagd.

Ja, und das hab ich ganz vergessen:
Prima Küche – erstes Essen –
alte Weine aus schönem Pokal –
und egalweg bleibst du dünn wie ein Aal.
Und Geld. Und an Schmuck eine richtige Portion.
Und noch ne Million und noch ne Million.
Und Reisen. Und fröhliche Lebensbuntheit.
Und famose Kinder. Und ewige Gesundheit.

Ja, das möchste!

Aber, wie das so ist hienieden:
manchmal scheints so, als sei es beschieden
nur pöapö, das irdische Glück.
Immer fehlt dir irgendein Stück.
Hast du Geld, dann hast du nicht Käten;
hast du die Frau, dann fehln dir Moneten –
hast du die Geisha, dann stört dich der Fächer:
bald fehlt uns der Wein, bald fehlt uns der Becher.

Etwas ist immer.
Tröste dich.

Jedes Glück hat einen kleinen Stich.
Wir möchten so viel: Haben. Sein. Und gelten.
Daß einer alles hat:
das ist selten.

http://www.tucholsky.org/

Ελλάδα, το ευρωπαϊκό Ντανταάμπ

Displaced+People+Dadaab+Refugee+Camp+Severe+6ngipqkcMLLl

Η Ελλάδα, μια χώρα με δομική σχιζοφρένεια που ουδέποτε αποφάσισε αν θέλει να ανήκει στην Ευρώπη ή στην εντεύθεν Ανατολή, συνθλίβεται σήμερα από την προσφυγική κρίση στις μυλόπετρες των αντιφάσεων και των αντινομιών του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που συστηματικά αποδιοργανώνεται και υποσκάπτεται εκ των έσω, αφενός εξαιτίας της διστακτικότητας/απροθυμίας των «παλαιών χωρών» να προχωρήσουν σε πραγματική σύγκλιση (σ’ όλους τους τομείς) και πολιτική ενοποίηση, αφετέρου από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της διεύρυνσης, χώρες γεμάτες φανατικούς πυρήνες καθολικών, φασίζουσες κοινωνίες και σταλινικές ηγεσίες.
Κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική κρίση για την Ελλάδα, διότι όταν δεν αποφασίζεις πού ανήκεις και με ποιους θα πας, δεδομένης της δομικής, γεωπολιτικής και πολιτισμικής ιδιομορφίας σου, όταν παριστάνεις το ποντίκι που βρυχάται, όταν κάνεις σινιάλο σ’ όλο τον πλανήτη ότι είσαι το ασφαλές «πέρασμα» στην Εδέμ, μένεις μόνος, αποσυνάγωγος, θύμα της ιστορίας (ακόμα μια φορά), ανθρωποφύλακας εγκλωβισμένων εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών, μετατρέπεσαι, κοντολογίς, από λίκνο της ιστορίας σε ανθρώπινο σκουπιδοτενεκέ, σε αποθήκη, σε ευρωπαϊκό Ντανταάμπ (το μεγαλύτερο refugee camp του πλανήτη – στην Κένυα).

Επιστρέφουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα

walking_alone_I_by_Mr_Doctor

Όσοι τα ΜΜΕ (κυρίως τα φιλοκυβερνητικά) εστιάζουν στο θέμα της “σκληρής” διαπραγμάτευσης του πρωθυπουργού στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για μη-κλείσιμο των συνόρων (κάτι που ούτως ή άλλως θα αποφασιστεί τον Μάρτιο), αποσιωπούν ή αγνοούν μια σοβαρότατη αρνητική για τη χώρα εξέλιξη:

Οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες (ομάδα Βίζεγκραντ κλπ), παρά τις προσπάθειες της Γερμανίας για απάλειψή της, περνούν τη θέση τους στο κείμενο συμπερασμάτων για τις χώρες του Σένγκεν, πως “οι πρόσφυγες που θα μπορούσαν να έχουν υποβάλει αίτηση ασύλου στην αμέσως προηγούμενη, κοινοτική, γειτονική τους χώρα και δεν το έπραξαν, θα απελαύνονται σ’ αυτή”. Συνεπώς, όλοι οι πρόσφυγες που δεν είναι επιθυμητοί στην Αυστρία, την Τσεχία, την Ουγγαρία κλπ. θα καταλήγουν αργά ή γρήγορα στην Ελλάδα, καθώς η χώρα μας αποτελεί τα εξωτερικά σύνορα και πρώτο πέρασμα της Ευρώπης.

“e) …We need to get back to a situation where all Members of the Schengen area apply fully the Schengen Borders Code and refuse entry at external borders to third-country nationals who do not satisfy the entry conditions or who have not made an asylum application despite having had the opportunity to do so, while taking into account the specificities of maritime borders, including by implementing the EU-Turkey agenda…”

Πηγή: http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/02/18-euco-conclusions-migration/

 

 

Στην χώρα των συριζέλ κάποιοι ακόμα γελάνε (π.χ.όταν -νομίζουν-πως καταρρέει η τράπεζα του οχτρού)

553334_526687810703686_2019947366_n

Tεράστια προβλήματα αναστατώνουν την παγκόσμια οικονομία: H ανεπίλυτη ακόμη κρίση στην Ουκρανία. O συνεχιζόμενος πόλεμος στη Συρία με τις συνακόλουθες προσφυγικές ροές. Η κρίση χρέους στην Ελλάδα, η οποία προσωρινά μόνο φαινόταν να βαίνει προς λύση. Η επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης στην Κίνα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η τιμή του πετρελαίου ολισθαίνει σε δυσθεώρητα βάθη και ο φόβος μίας νέας δημοσιονομικής κρίσης επιστρέφει. Τα πιστωτικά ιδρύματα ίσως υποχρεωθούν να αυξήσουν τις επισφάλειές τους. Αυτή η προοπτική προκαλεί στους επενδυτές μεγαλύτερο φόβο από κάθε άλλη εξέλιξη. Τις συνέπειες υφίσταται κυρίως η Deutsche Bank. Η τιμή της μετοχής της κατέγραψε νέο αρνητικό ρεκόρ το περασμένο Σαββατοκύριακο, αν και η συγκεκριμένη τράπεζα δεν έχει επενδύσει παρά ελάχιστα στον ενεργειακό κλάδο. Όλα αυτά δείχνουν πόσο έντονη είναι η νευρικότητα των επενδυτών, αλλά δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι μετά τις υπερβολές των τελευταίων εβδομάδων οι τιμές των μετοχών θα ισορροπήσουν, υποστηρίζουν οι ειδικοί. Για κάποιο χρονικό διάστημα τα πράγματα “θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα”. Όποιος χάνει τον ύπνο του με όλα αυτά, καλύτερα να μην βλέπει καν τις τιμές των μετοχών στο επόμενο χρονικό διάστημα. Όλοι οι υπόλοιποι κρατάμε την ψυχραιμία μας, κλείνουμε τα μάτια και προχωράμε.
Εδώ στην Ελλάδα, κάποιοι φθονούν και επιχαίρουν με τα προβλήματα της Deutsche Bank. Σημειώνω ξανά: Στην Ελλάδα που κάθε μέρα, κάθε ώρα βουλιάζει όλο και περισσότερο, στην Ελλάδα των όλων εναντίον όλων, του Χρηματιστηρίου των 400 μονάδων, του επικείμενου κλεισίματος των συνόρων, των capital control, της επικίνδυνης συγκυβέρνησης, της ανικανότητας συνολικά της πολιτικής τάξης, της ανωριμότητας των κοινωνικών ομάδων, της ημιμάθειας, της σύγχυσης και της αυτοκαταστροφής. Ο καθένας ξέρει πως σύντομα η Deutsche Bank θα επιστρέψει στην κανονικότητα, δεν γίνεται διαφορετικά λόγω μεγέθους, θέσης στην αγορά, γοήτρου, για πολιτικούς, οικονομικούς, εμπορικούς λόγους. Κι εδώ στην Ψωροκώσταινα, καθήμενη η ομήγυρη στο σκοτεινό δωμάτιο με τις θηλιές και τις λαιμητόμους περιμένοντας το μοιραίο, άρχισε ξαφνικά να νιώθει ηθική ικανοποίηση πιστεύοντας πως η θεία δίκη τιμωρεί τους γερμανούς.

(με πληροφορίες από το γερμανικό τύπο)

Απεργία μου, αμαρτία μου…

485309_529823250390142_1422524331_n

Πληροφοριακά, οι μισοί -και βάλε- από τους απεργούς που γέμισαν σήμερα τους δρόμους, ψήφισαν τρεις φορές ΣΥΡΙΖΑ. Η τελευταία φορά, υπενθυμίζω, πριν 4 μήνες… Από τους άλλους, οι περισσότεροι κατέβηκαν με γνώμονα τα συντεχνιακά τους ζητήματα, για το μαγαζάκι τους, για να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν, όπως είναι, όχι για να αλλάξουν.
Λίγη αυτοκριτική επιβάλλεται…