Archive | January 2016

Μόνοι με τους θαλασσοπνιγμένους

Europe-migrant-Greece-media-009_m

Μη σας προκαλεί εντύπωση η σκληρή στάση της Κομισιόν*. Κινδυνεύουμε ρεαλιστικά να μείνουμε εκτός Σένγκεν μ’ αυτούς που μπλέξαμε. Δηλώσεις και λεονταρισμοί επικίνδυνων από το rogue state της Ευρώπης δεν ξεχνιούνται και όταν έρχεται η ώρα της αλήθειας, πληρώνονται στο ταμείο. Εμείς μένουμε μόνοι μας, γλείφουμε τις πληγές μας, καταγγέλλουμε τους ανάλγητους ισχυρούς, μυξοκλαίμε, στήνουμε πολιτοφυλακές.
Τι έλεγε πριν από ένα χρόνο ο Καμμένος στις 8 Μαρτίου; “Αν οι εταίροι-πιστωτές προσπαθήσουν να χτυπήσουν την Ελλάδα, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα αναστείλει τη συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ» και θα στείλει τους μετανάστες που βρίσκονται στο ελληνικό έδαφος στο Βερολίνο”. Για να σε δω τώρα μεγάλε… Για να μη θυμηθούμε την κυρία Τασία για τους μετανάστες που λιάζονται κλπ.κλπ.

*η έκθεση της EC: http://www.skai.gr/files/1/maira/reportec.pdf

Η αντιμετώπιση, πιστεύω, πως θα ήταν διαφορετική, αν λάμβαναν υπόψη στις Βρυξέλλες πως ένα μικρό, περιφερειακό κράτος δεν μπορεί να σηκώσει μόνο του τέτοιο βάρος. Όταν όμως έχουν απέναντί τους…Καμμένους, Βαρουφάκηδες, Κοτζιάδες, Τσίπρες, Τασίες, Παππάδες κλπ…τους οποίους έχουν μάθει και γνωρίσει καλά επί ένα χρόνο, δεν μπορεί να περιμένουμε κάτι διαφορετικό. Και δεν είναι μόνο η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς τα μέλη αυτής της κυβέρνησης. Είναι και τα reports μιας σειράς διεθνών οργανισμών που μιλούν για αδιαφορία, ανοργανωσιά, ελλείψεις και σοβαρές καθυστερήσεις από την πλευρά των ελληνικών αρχών. Το χειρότερο είναι πως φαίνεται να αρέσει στην αυτοκτονική κυβέρνησή μας η ιδέα εξόδου από το Σένγκεν, καθώς θεωρούν πως αυτό θα λειτουργήσει ως αντικίνητρο για πρόσφυγες και μη (βλ. π.χ. Μαροκινούς που αντί να φύγουν προς Ισπανία που απέχει από τη χώρα τους 8 χλμ – ενδεικτικά η Αίγινα από τον Πειραιά απέχει 13 χλμ – μπουκάρουν στην Ευρώπη από το Αιγαίο διασχίζοντας ολόκληρη τη βόρεια Αφρική). Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο λάθος, διότι και απομονωμένη θα είναι η χώρα μας και τα κύματα μεταναστών δεν πρόκειται να σταματήσουν, καθώς όλοι γνωρίζουμε πως οι αποφασισμένοι πάντα κάνουν αυτό που έχουν στο μυαλό τους, η δε αποπομπή από το Σένγκεν μερικούς μήνες μετά θα σταματήσει. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε buffer zone μεταναστών, σε αποθήκη ψυχών. Βούτυρο στο ψωμί των ακραίων. Έπονται: ξύλο, πολιτοφυλακές, ξενοφοβία κλπ κλπ. Θα παρακαλάμε δε για βοήθεια και δεν θα ασχολείται κανείς…ανθρωπιστική καταστροφή (που έλεγε και ο Τσίπρας χωρίς να ξέρει τι λέει, κάποτε) ante portas και η απάντηση θα είναι υποκρισία και “βγάλτε τα πέρα μόνοι σας”)…Το πρόβλημα είναι πως οι Ευρωπαίοι είναι τρία-τέσσερα χερσαία σύνορα μακριά, οχυρωμένοι πίσω από αλλεπάλληλα υψωμένους φράκτες. θα μας γράψουν στα τέτοια τους.

Γκαϊτό Γκαζτνάνοφ: Το φάντασμα του Αλεξάντρ Βολφ (1947)

gkai

…Τώρα ξεκινάει η ζωή σας και θα υποχρεωθείτε να συμμετάσχετε σ’ αυτό που αποκαλείται αγώνας για επιβίωση. Σε γενικές γραμμές, αυτός λαμβάνει τρεις μορφές: αγώνας για την ήττα του αντιπάλου, αγώνας για την εξόντωσή του και αγώνας για το συμβιβασμό. Είστε νέοι και πλήρεις δυνάμεων, και, φυσικά, σας έλκει πιο πολύ το πρώτο είδος αγώνα. Αλλά να θυμάστε πάντα ότι πιο ανθρωπιστικός και πιο επωφελής είναι ο αγώνας για το συμβιβασμό. Κι αν αυτό το κάνετε αρχή της ζωής σας, θα σημαίνει ότι η κουλτούρα που προσπαθήσαμε να σας δώσουμε δεν χάθηκε χωρίς να αφήσει ίχνη, ότι γίνατε πραγματικοί πολίτες του κόσμου κι ότι, επομένως, κι εμείς δεν ζήσαμε άδικα στον κόσμο ετούτο…

Εκδ. Αντίποδες, 2015, σελ. 81-82, μτφ. Ελένη Μπακοπούλου

Ποιητές, οι παραγνωρισμένοι νομοθέτες του κόσμου

10464060_401494396679793_4027167797826788769_n

Οι ποιητές του 19ου αιώνα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν κοινωνικούς δεσμούς ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, για να διαμορφώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τους εαυτούς τους. Πράγμα που θα ήταν ισοδύναμο με μια πολιτιστική επανάσταση εμπνευσμένη απ’ τις αρχές της τέχνης. Η ιδέα εκφράζεται χωρίς κανέναν δισταγμό στην Υπεράσπιση της Ποίησης του Σέλλεϋ.

“Οι ποιητές είναι οι ιεροφάντες μια πηγαίας έμπνευσης, καθρέφτες των γιγάντιων σκιών που το μέλλον προβάλλει στο παρόν, σάλπιγγες που καλούν στη μάχη. Οι ποιητές είναι οι παραγνωρισμένοι νομοθέτες του κόσμου. Για να είναι καλός ένας άνθρωπος, πρέπει να είναι ικανός να φαντάζεται έντονα και πλατιά. Η ποίηση μεγαλώνει την περιφέρεια της φαντασίας, διαποτίζοντάς τη με σκέψεις πάντα εκστατικές και πάντα νέες που έχουν τη δύναμη να έλκουν και να αφομοιώνουν όλες τις άλλες σκέψεις στη δική τους φύση. Η φαντασία ενισχύει αυτή την ιδιότητα που είναι το όργανο της ηθικής φύσης του ανθρώπου, με τον ίδιο τρόπο που η άσκηση ενισχύει ένα μέλος του σώματος”.

Βλ. επίσης: Σέλλεϋ: Η Υπεράσπιση της Ποίησης
https://derlandstreicher.wordpress.com/2015/02/21/%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%8B-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82/

Joseph Roth: Rechts und Links (1929)

41192910z

…Auch Nikolai Brandeis machte die Erfahrung, daß der Mensch in einer einzigen Stunde – die ihm gar nicht wichtig erscheint – imstande ist, was man seinen “Charakter” nennt, so vollkommen zu verändern, daß er vor den Spiegel treten müßte, um sich zu überzeugen, daß seine Physiognomie noch die alte geblieben sei. Seit jener Veränderung, die er selbst erlebt hatte, pflegte Brandeis zu sagen, daß die Menschen sich nicht entwickeln, sondern ihr Wesen wechseln.
Er dachte an einen der Wahnsinnigen seines heimatlichen Dorfes, der nicht müde geworden war, allen Leuten die stereotype Frage zu stellen: “Wieviel bist du? Bis du einer?” Nein, man war nicht einer. Man war zehn, zwanzig, hundert. Je mehr Gelegenheiten das Leben gab, desto mehr Wesen entlockte es uns…

*Kiepenheuer und Witsch, 2006, (S. 102-103)

** Ο Joseph Roth στο Der Landstreicher:

O θρύλος του Άγιου Πότη (1939)
https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/10/10/joseph-roth-%CE%BF-%CE%B8%CF%81%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7-1939-%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B1-2006-%CF%83%CE%B5%CE%BB-19/

Hotel Savoy (1930)
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/05/12/joseph-r%CE%BFth-hotel-savoy-1924-%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B1-2009-%CF%83%CE%B5%CE%BB-72/

Ο ιστός της αράχνης (1923)
https://derlandstreicher.wordpress.com/2014/09/14/joseph-roth-%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82-das-spinnennetz-1923-%CE%B5%CE%BA%CE%B4-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/

Prag (1932)
https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/12/01/joseph-roth-prag-1932/

Hiob (1930)
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/10/05/joseph-roth-hiob-1930-reclam-2012-s-138f/

Χόρχε Λουίς Μπόρχες: Ιστορία της αιωνιότητας (1936)

31-nKDD4OIL

…Σε περιόδους ακμής της ανθρωπότητας, η ιδέα πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μια σταθερή, αμετάβλητη ποσότητα, μπορεί να φαίνεται θλιβερή ή εξοργιστική. Σε περιόδους παρακμής (σαν τη σημερινή) είναι η βεβαιότητα πως καμιά εξαθλίωση, καμιά κακουχία, κανένας δικτάτορας δεν μπορούν να μας εκμηδενίσουν…

*Χόρχε Λουίς Μπόρχες: Historia de la Eternidad (1936)/ Εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία / Αθήνα 1998, μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, σελ. 85

Το βλέμμα μπροστά

Τόσο σύντομος ο βίος, τόσο φθαρτό και αδαές το είδος μας, μου προκαλεί πάντα απορία η αναποφασιστικότητα, η κωλυσιεργία, η… συστολή που επιδεικνύουμε ενόψει “μεγάλων” αποφάσεων, ακόμη και όταν οι ίδιοι γνωρίζουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει.
Κανονικά, θα έπρεπε να ανοίγουμε το βηματισμό μας, να μη χάνουμε στιγμή από τη ζωή μας, να λαχταρούμε να δούμε τι κρύβεται πίσω από τη γωνιά του δρόμου, να ανυπομονούμε να γνωρίσουμε αυτό που μας επιφυλάσσει το επόμενο “καρέ”, αυτό που μας “καλεί”.
Αν υπάρχει ελπίδα, αν υπάρχει κάτι το αισιόδοξο για τον καθένα μας, μπροστά, μόνο μπροστά, θα το βρούμε. Δεν έχει νόημα ούτε να κλαίμε τη μοίρα μας, ούτε να έχουμε νεκρική ακαμψία, ούτε κοκαλωμένοι και πελαγωμένοι να μένουμε απαθείς. Ο γέγονε, γέγονε, ό,τι μας απογοήτευσε, ό,τι διαψεύστηκε, ό,τι έφυγε, χάθηκε ή βάλτωσε, είναι πίσω. Την εμπειρία, τη γνώση, την ανάμνηση στις αποσκευές και το βλέμμα μπροστά.

10685484_621899024582094_6885987273050014006_n