Το σπίτι, ψηλά

tumblr_nql7o4MAbC1suieauo1_500

Τα νοτισμένα βράδια κοιτώ στο ουρανό τα αστέρια αναζητώντας το σπίτι μου. Απέχει εκατομμύρια έτη φωτός από τη γη. Δεν μπορώ να επιστρέψω. Έχω συνηθίσει πια στην ιδέα πως θα κάθομαι τα βράδια στον βράχο και θα ατενίζω το σύμπαν, ψηλά, πως θα είμαι καθηλωμένος για πάντα στο χώμα, δέσμιος της έλξης που ασκεί η βαρύτητα, χωρίς φτερά. Εκτός κι αν κάποια νύχτα ανέβω στην κορυφή και προσπαθήσω να πετάξω προς τα εκεί, για λίγο, όσο κρατάει η πτώση στο έδαφος, ξανά. Θυμάμαι. Η ανάμνηση του αστεριού μου δεν με εγκαταλείπει, δεν σβήνει. Τα νυχτερινά νέφη μόνο καμιά φορά με εμποδίζουν να το δω, αλλά εκείνο τα καταφέρνει και τα ξεγελάει, καθώς λίγο μετά ξεπροβάλλει και με κοιτάει – το ίδιο θλιμμένο με μένα – από μακριά. Δεν ξέρω αν με διακρίνει καθαρά. Αν βλέπει μια κουκκίδα σκοτεινή ή αν η ματιά του διαπερνάει τους πόρους του δέρματός μου. Καθόμαστε αντίκρυ, αφουγκραζόμαστε τις ηχητικές συνθέσεις του γαλαξία και το μόνο που θέλω κάθε βράδυ είναι το σπίτι μου να έχει ειρήνη, χαμόγελο και ένα κρεβάτι στρωμένο με καθαρά σεντόνια.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: