Archive | August 2015

Laszlo Krasznahorkai: Πόλεμος και πόλεμος (1999)

POLEMOS-KAI-POLEMOS

Εάν απέμενε να διατυπωθεί μια μόνο πρόταση ακόμα, εγώ θα την διατύπωνα ως εξής, αγαπητή μου δεσποινίς, όλα αυτά δεν έχουν νόημα, κανένα απολύτως νόημα, δήλωσε την επομένη μετά από ένα, σύνηθες για το ίδιο, παρατεταμένο διάλειμμα σιωπής, και μετά στύλωσε το βλέμμα του στο παράθυρο και κοίταξε απέναντι τον αντιπυρικό τοίχο, τις στέγες, και τα απειλητικά μαύρα σύννεφα στον ουρανό και είπε: αλλά απομένουν ακόμα πολλές προτάσεις να διατυπωθούν κι αρχίζει να χιονίζει.

*εκδ. Πόλις, 4η έκδοση, Ιούνιος 2015, σελ. 200, μτφ. Ιωάννα Αβραμίδου

Volker Kutscher: Märzgefallene (2014)

kutscher-563x353

Er reichte Lange die Hand. “Auf gute Zusammenarbeit”.
Der Kommissaranwärter schlug ein und begann, seine Sachen in den Schreibtisch zu räumen. Rath griff wieder zu seinem Bleistift und schaute aus dem Fenster. Das Grau über dem Gerichtsgebäude schien heller geworden zu sein. Immer noch wirkte der Himmel bleiern und unbeweglich, doch das war er nicht. Er bewegte sich, er hatte sich immer bewegt und würde sich immer bewegen.
Alles war im Fluss. Immer. Alles bewegte sich.
Und plötzlich wußte Rath, welcher Gedanke ihn seit heute Morgen beschäftigt hatte, und endlich bekam er ihn zu fassen.
Der Rempler, der Zieher, der Rabe – man musste wissen, wer welche Rolle spielte, dann war es offensichtlich!
Man musste nur wissen, wer welche Rolle spielte…

*Kiepenheuer & Witsch, 2014, 1.Auflage, S.545.

Gereon Raths Vierter Fall https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/04/06/volker-kutscher-die-akte-vaterland-kiepenheuer-und-witsch-2012-s-422-3/

Hans Fallada: Der ungeliebte Mann (1940)

portrat-des-deutschen-schriftstellers-hans-fallada-1893-1947.thumb.86e011316f28e939195c3efdbf135984v1_max_635x476_b3535db83dc50e27c1bb1392364c95a2

“Wir haben uns endlos lange nicht gesehen”, sagte er nach einem langen Schweigen.
Er fragte: “Und haben Sie Ihr Versprechen gehalten”?
“Welches-?” fragte sie und wußte es doch so gut!
“Daß Sie mich in gutem Andenken behalten…”
“Doch”, sagte sie und sah ihn nicht an. “Das habe ich gehalten”.

*Ullstein Verlag, 2. Auflage, Okt.1991, S.219.

55142796

Der Trinker:
https://derlandstreicher.wordpress.com/2011/12/15/hans-fallada-der-trinker-aufbau-verlag-s-35-36-ersch-1953/

Gilbert Gatore: Das lärmende Schweigen (2014)

Das Glück, denkt er, ist ein Mensch, der von den anderen vergessen ist, im Einklang mit seinen natürlichen Bedürfnissen und in einer bequemen Position, sodass er das regelmäßige Schlagen seines Herzens spüren, auf die fernen Geräusche lauschen und Mond und Sterne bewundern kann.

ae9783895023729

Horlemann Verlag (Berlin), 2014, S.34
*Gilbert Gatore: le passé devant soi (2008)

Le-passé-devant-soi

Μπέρνχαρντ Σλινκ: Η γυναίκα στη σκάλα, εκδ. Κριτική (2015)

SCHLINK_SKALA-262x430

Κατέβαινε τη σκάλα. Προχωρούσε με σώμα ολόισιο και μικρά, σίγουρα βήματα. Με το δεξί χέρι ακουμπούσε ψηλαφητά στον τοίχο για να στηρίζεται. Με κοίταζε με το κεφάλι ελαφρώς γερμένο. Ήταν ολόγυμνη.
Χίλιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου σε κλάσματα δευτερολέπτου! Είχε πάρει σίγουρα την τελευταία της κοκαΐνη! Πόσο χλωμό, πόσο νεκρικά χλωμό ήταν το σώμα της σε σύγκριση με το ηλιοκαμένο πρόσωπο, τα μαυρισμένα χέρια και το λαιμό της! Πόσο ταλαιπωρημένο φαινόταν! Τα στήθη της είχαν κρεμάσει. Η κοιλιά της είχε χαλαρώσει. Κι όμως ήταν όμορφη. Κουρασμένη, αλλά όμορφη. Θυμήθηκα πώς σχολίαζαν οι έφηβοι μαθητές στην πινακοθήκη τους γοφούς, τους μηρούς, τα πόδια της και πόσο λάθος έκαναν! Σκέφτηκα τα φαντασιοκοπήματά μου για την πραότητα, τον ερωτισμό, την αντίσταση, την άρνησή της… Δεν ήταν παρά μια γυναίκα με τη δική της ζωή! Πόσο θαρραλέα έζησε και πόσο φοβικά εγώ! Πόση περισσότερη αγάπη έδωσε στα παιδιά που βοηθούσε απ’ ότι εγώ στα δικά μου! Πόσο με συγκινούσε το κουρασμένο της κορμί! Η συγκίνηση και ο πόθος είναι τόσο κοντά!
Μιλούσε με τα μάτια. Μου έλεγε ότι έπαιζε ένα ρόλο για μένα, όχι όμως θέατρο, ότι δεν ήταν πια η νέα, αλλά η γερασμένη Ιρένε, όπως κι εγώ άλλωστε δεν ήμουν νέος, αλλά γέρος. Ότι στο σημείο αυτό της ζωής μας δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον τίποτε άλλο εκτός από αγάπη κι ότι με το κάλεσμά της με παρακινούσε να παραδεχθώ, ότι αυτό ακριβώς ήταν που ήθελα κι εγώ. Έπαιζε τη «γυναίκα στη σκάλα» και χαιρόταν το παιγνίδι, χαιρόταν να είναι η ζωντανή απεικόνιση του εαυτού της όπως είχε ποζάρει κάποτε στον πίνακα, χαιρόταν το βλέμμα μου πάνω της, γεμάτο θαυμασμό.
Κατέβηκε τη σκάλα. Με αγκάλιασε με όλο της το σώμα. Τα στήθια μας, οι κοιλιές μας, οι μηροί μας έσμιξαν. Ένιωθα την επιδερμίδα της στα χέρια μου. Είχε μια χάρτινη αφή, απαλή, ξηρή, εύθραυστη. Ήξερα ότι σύντομα θα πηγαίναμε πάνω στο δωμάτιο της, αλλά δεν βιαζόμουν.

Bernhard Schlink, die Frau auf der Treppe, Diogenes, 2014, εκδ. Κριτική, 6/2015, σελ. 209-210, μτφ. Απόστολος Στραγαλινός

10942334_10152655521325679_1637801911849898318_n

==================

1016490_10152476209005679_7760252209802152385_n

Κριτική και feedback του βιβλίου:

http://www.kathimerini.gr/826502/article/politismos/vivlio/meta3y-alh8eias-kai-fantasiwshs
http://www.kathimerini.gr/823799/article/politismos/vivlio/nees-ekdoseis
http://www.efsyn.gr/diagonismos/logotehnia-i-gynaika-sti-skala-mpernharnt-slink-ekd-kritiki
http://www.efsyn.gr/arthro/anantikatastato-parelthon
http://somebookks.blogspot.gr/2015/07/bernhard-schlink.html
http://www.bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/schlink-bernhard-kritiki-i-gunaika-sti-skala
http://kritiki.gr/product/i-gineka-sti-skala/
https://dieichriefdiegeister.wordpress.com/2015/06/27/%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9/
https://aromabiblion.wordpress.com/2015/08/12/%CE%B7-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1-berhard-schlink/
http://www.megatv.com/megagegonota/article.asp?catid=27375&subid=2&pubid=34898988
http://mobile.tovima.gr/Article.aspx?Id=725143&catId=761
http://fractalart.gr/bernhard_schlink/
https://www.facebook.com/kritiki.gr

Χούλιο Κορτάσαρ: Ο κυνηγός (1959)

el-perseguidor-y-otros-cuentos-de-cine_julio-cortazar_libro-OAFI555

Αυτό που συμβαίνει είναι πως πιστεύουν ότι είναι σοφοί, λέει ξαφνικά. Πιστεύουν πως είναι σοφοί γιατί συγκέντρωσαν μια στοίβα βιβλία και τα φάγανε. Μου ‘ρχονται γέλια, γιατί στην πραγματικότητα είναι καλά παιδιά, γιατί είναι σίγουροι πως ό,τι διαβάζουν κι ό,τι κάνουν είναι πράγματα πολύ δύσκολα και βαθιά. Στο τσίρκο είναι το ίδιο, Μπρούνο, κι ανάμεσά μας είναι το ίδιο. Οι άνθρωποι φαντάζονται πως μερικά πράγματα είναι το αποκορύφωμα της δυσκολίας και γι’ αυτό χειροκροτούν τους ακροβάτες ή εμένα. Δεν ξέρω τι φαντάζονται, πως κάποιος γίνεται κομμάτια για να παίξει καλά ή πως ο ισορροπιστής τσακίζει τους τένοντές του κάθε φορά που κάνει κάποιο άλμα. Στην πραγματικότητα, τα αληθινά δύσκολα πράγματα είναι άλλα και τόσο διαφορετικά, είναι όλα αυτά που ο κόσμος νομίζει ότι μπορεί να τα κάνει κάθε στιγμή. Να βλέπεις, για παράδειγμα, ή να καταλαβαίνεις ένα σκύλο ή ένα γάτο. Αυτές είναι οι δυσκολίες, οι μεγάλες δυσκολίες. Χθες βράδυ μου ήρθε να τιναχτώ από το κρεβάτι. Φαντάσου ότι βλέπεις τον εαυτό σου τον ίδιο. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να παγώσεις μισή ώρα. Πραγματικά, αυτός ο τύπος δεν είμαι εγώ, την πρώτη στιγμή ένιωσα καθαρά πως δεν ήμουν εγώ. Το ‘πιασα ξαφνικά, αστραπιαία, και κατάλαβα πως δεν ήμουν εγώ. Αυτό το ‘νιωθα, κι όταν κάτι το νιώθει κανείς…Αλλά είναι όπως στο Παλμ Μπητς, πάνω στο ένα κύμα σού έρχεται ένα δεύτερο κι ύστερα κι άλλο…

*Julio Cortazar, El perseguidor,1959, Απόπειρα,1988, σελ. 67, μτφ. Μάγια Μαρία Ρούσσου

Ραίημοντ Τσάντλερ: Μπέυ Σίτυ Μπλουζ (1938)

B7IgP1pCIAE61Ee

“Ούτε ξέρουμε ποια ήταν η κυρία”.
“Μια κοκκινομάλλα που την έκανα καμάκι στη Λέσχη Κόνριντ”, του είπα. “Ή μάλλον
αυτή μ’ έκανε καμάκι”.
“Ούτε τ’ όνομά της δεν ξέρεις”;
“Όχι. Ήταν πολύ κουμπωμένη. Την βοήθησα να βγει έξω να πάρει λίγο αέρα κι εκείνη
μου ζήτησε να την πάρω από κει, κι εκεί που την έβαζα στο’ αυτοκίνητό μου, κάποιος
με χτύπησε κατακέφαλα. Όταν συνήλθα, βρισκόμουν στο πάτωμα του διαμερίσματος και
η κοπέλα ήταν νεκρή”.
“Τι γύρευες στο μπαρ της Λέσχης Κόνριντ”; με ρώτησε ο Ντε Σπέιν.
“Είχα πάει για κούρεμα”, του αποκρίθηκα. “Τι γυρεύεις συνήθως σ’ ένα μπαρ; Η
κοκκινομάλλα ήταν τεντωμένη σαν κάτι να την είχε τρομάξει, και περιέλουσε μ’ ένα
ποτό τον διευθυντή ορόφου. Την λυπήθηκα την κακομοίρα”.
“Κι εγώ πάντα τις λυπάμαι τις κοκκινομάλλες”, είπε ο Ντε Σπέιν.

133865

*Raymond Chandler, Bay City Blues, Los Angeles, 1938, Ερατώ, 1993, σελ.98, μτφ. Μ. Τζιαντζή.