Archive | July 2015

Η διχαστική διάζευξη

10500436_588670611249337_801876968885895417_n

Θυμάται κανείς το ψευδεπίγραφο “ερώτημα” του δημοψηφίσματος; Το διαζευκτικό “ή” δεν είναι μεταξύ των ανύπαρκτων working papers των δανειστών και των φορομπηχτικών 7,9 δισ. του Τσίπρα, αλλά μεταξύ
της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και της οπισθοδρόμησης.

Μια εβδομάδα μετά την κίνηση αυτοκτονίας του πρωθυπουργού, είναι ξεκάθαρο πλέον στον τελευταίο έλληνα πολίτη πως δέκα εκατομμύρια έλληνες κρατούνται σε ομηρία εξ’ αιτίας μιας μεθόδευσης του πρωθυπουργού, η οποία εξυπηρετούσε τις δικές του σκοπιμότητες:
Να κρατηθεί στην εξουσία, σώζοντας παράλληλα το κόμμα του. Δεν χρειαζόταν να μας το πει ο Τσακαλώτος την Παρασκευή. Ότι ήταν τρυκ,”διαπραγματευτικό ατού” μας το είχαν πει ήδη ο Λαφαζάνης, ο Σκουρλέτης και άλλοι. Λες και δεν το καταλάβαμε από την πρώτη στιγμή. Φαίνεται όμως πως εκείνοι που θα ψηφίσουν όχι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα. Παρότι οι έλληνες θέλουν κατά 80% να παραμείνει η χώρα στο ευρώ, στην Ευρώπη. Καταπίνουν αμάσητη την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύουν δηλαδή πως όντως, αν πυρποληθούμε, θα αισθανθούμε περισσότερη ανακούφιση αν κάποιος μας αδειάσει έναν κουβά παγωμένο νερό. Δεν ξέρουν δυστυχώς ότι στο μούσι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αχτύπητος, δεν ξέρουν ότι το δημοψήφισμα, δεν είναι εθνικές εκλογές και άρα δεν ψηφίζουμε για να τιμωρήσουμε τη ΝΔ, δεν ψηφίζουμε γιατί μας αρέσει το φρύδι του Τσίπρα, δεν ψηφίζουμε γιατί θέλουμε να εκδικηθούμε τον γείτονα, δεν ψηφίζουμε για ωραίες λέξεις όπως “αξιοπρέπεια” που κακοποιούν οι κυβερνώντες. Ψηφίζουμε για το μέλλον πολλών γενεών από εμάς.

Το κήρυγμα διχασμού και μίσους των στελεχών του (η γραμμή) επί μία εβδομάδα καταλήγει στο “ή εσείς (οι προδότες) ή εμείς (οι πατριώτες). Ή με την Ελλάδα ή με τους δανειστές. Ή με τον Τσίπρα ή με τον Σόιμπλε. Ή με το λαό ή με το Κολωνάκι. Ή με την πατρίδα ή με τα αλλότρια συμφέροντα. Ή μ’ αυτά που σας πουλάμε ή με την κινδυνολογία.

Σ’ αυτό το οργανωμένο και στοχευμένο πολεμικό παραλήρημα συμμετέχουν εκείνοι που εκβίασαν έξω και μέσα, που κορόιδεψαν έξω και μέσα, που δεν έφεραν καμία λύση, που έκλεισαν τις τράπεζες, που πρόκειται να κουρέψουν τις καταθέσεις, που κατέστησαν τη χώρα -παίρνοντας τη σκυτάλη από τους προηγούμενους- αναξιόπιστη και ανυπόληπτη, που συνέπραξαν με τη Χρυσή Αυγή, τους ψεκασμένους, τους βολεμένους κρατικοδίαιτους του πρώην ΠΑΣΟΚ, που καταστρέφουν και αποτελειώνουν κομμάτι-κομμάτι τη χώρα χωρίς να τους καίγεται καρφί.

Τον Τσίπρα τη Δευτέρα δεν θα τον περιμένει κανείς στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ανοιχτές αγκάλες. Το πρόγραμμα έληξε χωρίς συμφωνία. Οι τράπεζες στερεύουν από ρευστό και σε λίγο δεν θα πληρώνονται ούτε οι συντάξεις. Όταν ανοίξουν, θα κουρευτούν οι μικροκαταθέσεις. Και δεν πρόκειται να ανοίξουν σύντομα γιατί συμφωνία με Τσίπρα στην κυβέρνηση δεν θα υπάρξει από τους εταίρους. Ο κύβος ερρίφθη αυτή την εβδομάδα κι αυτή είναι η πραγματικότητα.

Για να μην κυλήσουμε στον όλεθρο, και για να σώσουμε ό,τι σώζεται, χρειάζεται ένα ΝΑΙ στην Ευρώπη, ένα ΝΑΙ στο ευρώ, και στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Ένα φιλοευρωπαϊκό ΝΑΙ που θα δώσει ηχηρό μήνυμα στους ευρωπαίους εταίρους πως ο καθημαγμένος ελληνικός λαός δεν εκχωρεί σε κανέναν το δικαίωμα και την κατάκτησή του να θεωρεί σπίτι του και ζωτικό του χώρο την ευρωπαική οικογένεια, ένα ΝΑΙ που θα συμβάλλει στην απεμπλοκή των διαπραγματεύσεων, ένα ΝΑΙ που θα αναγκάσει τον Τσίπρα είτε να πάει σε εκλογές (γιατί δεν είναι πλέον καλοδεχούμενος στην Ευρώπη), είτε σε κυβέρνηση εθνικού σκοπού που θα φέρει μια νέα συμφωνία και θα πάρει μπροστά πάλι η μηχανή αυτής της πολύ άτυχης και μοιραίας χώρας.

Το ψευδεπίγραφο ερώτημα του δημοψηφίσματος πολιτικοποιείται και διατυπώνεται στις σωστές του διαστάσεις: “Ναι στην Ευρώπη ή πίσω στον εθνικό απομονωτισμό”; “Ναι στο ευρώ ή πίσω στη δραχμή”; “Ναι στην ασφάλεια της ευρωπαϊκής οικογένειας ή ολοταχώς προς μια εθνική περιπέτεια στην οποία με μαθηματική ακρίβεια θα μας οδηγήσει η σύμπλευση των ναζί, με τους Ανεξέλ και τους άφρονες της Κουμουνδούρου”;

*Τα υποκριτικά τσιπρέικα τύπου ‘τη Δευτέρα όλοι μαζί θα είμαστε, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα’ επιστρέφονται. Δεν τα πιστεύει ούτε το χάμστερ του γείτονα. Δίχασε τον κόσμο με τη μεθόδευσή του, δίχασε τον κόσμο και με τη γραμμή του κόμματός του: Προτεταμένο δάκτυλο και ύβρεις σε όποιον αρθρώνει διαφορετική άποψη, στον προδότη. Γιατί στα αρρωστημένα κεφάλια κάποιων σαν τον Καμμένο έχουμε ήδη πόλεμο. Και θέλουν να τον παίξουν είτε με τους ξένους, είτε με τους συμπολίτες τους εδώ, που τους ταυτίζουν προσβλητικά και αυθαιρέτως με τους δανειστές. Όχι με την ιδέα της Ευρώπης.

Advertisements

Το αστέρι του Δαϋίδ

Boykott2

Σχεδόν μόλις ανήλθε ο Χίτλερ στην εξουσία το Γενάρη του ’33, τα Τάγματα Εφόδου (SA) άρχισαν τις επιθέσεις σε καταστήματα εβραϊκής ιδιοκτησίας σε μια απόπειρα να στιγματίσουν και να απομονώσουν τους Εβραίους από την υπόλοιπη κοινωνία. Η αστυνομία, η οποία ακόμη δεν βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ναζί, προσπάθησε χωρίς επιτυχία να σταματήσει τις επιθέσεις. Μέλη των Ταγμάτων Εφόδου συνέχισαν την καταστροφική τους μανία και εισέβαλαν σε δικαστικές αίθουσες από όπου άρπαζαν και έσυραν Εβραίους δικηγόρους και δικαστές στους δρόμους και τους υπέβαλλαν σε ταπεινωτικές πράξεις δημοσίως. Λίγο αργότερα ξεκίνησαν πανεθνικό μποϊκοτάζ των εβραϊκών επιχειρήσεων στη Γερμανία, επιρρίπτοντας ευθύνες στους Εβραίους για τον αντιγερμανικό τόνο στο διεθνή Τύπο, και λίγο μετά οι διώξεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσεις, τα κρεματόρια.

11693839_704291416367234_6837479962079407374_n

Οι ίδιες φασιστικές πρακτικές σταμπαρίσματος με το “αστέρι του Δαϋίδ” φαίνεται πως άρχισαν να υιοθετούνται από φανατικούς υποστηρικτές του όχι. Η διχαστική γραμμή των στελεχών της κυβέρνησης “ή μ’ εμάς ή με τους δανειστές”, “υποστηρίζεις το ναι, άρα είσαι προδότης” βρίσκει καθημερινά πρακτική εφαρμογή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του έργου των τραμπούκων είναι η φθορά του εξωτερικού τοίχου της οικίας του ευρωπαϊστή φίλου δημοσιογράφου, Αντρέα Παπαδόπουλου και της οικογένειάς του, η βάναυση και ανατριχιαστική στοχοποίησή του. Ο Ανδρέας ουδέποτε έκρυψε τις πεποιθήσεις του και δημοσίως τις υποστηρίζει σταθερά σε πείσμα όλων όσων θα ήθελαν να του κλείσουν το στόμα. Οι δράστες έγραψαν “Γερμανοτσολιάδες”. Γιατί; Διότι στο μπαλκόνι κυματίζει η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συμπαρίσταμαι στον Ανδρέα και υπενθυμίζω πως δεν θα μας φιμώσουν, δεν θα επιτρέψουμε διχασμούς, Kristallnächte, Γκούλαγκ και μετατροπή της χώρας σε οπισθοδρομικό σκοταδιστικό κράτος. Πίσω φασίστες! Εδώ είναι ΕΥΡΩΠΗ!

Η αριστερά του ορθού λόγου ψηφίζει ΝΑΙ

nai

“Επέμεινα στα του Ευρώ, γιατί θεωρείται από πολλούς στην αριστερά ο πιο εύκολος στόχος κριτικής και καταγγελίας, με ανεξέλεγκτα γενικά υπονοούμενα και άνετες και ανέξοδες «προτάσεις» του τύπου «έξω από το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το Ευρώ κλπ» ώστε να έχουμε λυτά τα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική. Το πόσο λυτά θα ήσαν τα χέρια τους, ποιους πόρους θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν, σε ποιο και σε πόσο υποτιμημένο «εθνικό» νόμισμα, και άλλα δευτερεύοντα ζητήματα ας τα αφήσουμε για μελέτη και εργασία στο σπίτι”.

“Η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης είναι η πιο αριστερή πρόταση που γνωρίζω όταν συζητάμε την πορεία του κόσμου.» Και «ακόμα κι αν 27 στις 27 κυβερνήσεις της ΕΕ ήσαν δεξιές και αποφάσιζαν να προωθήσουν τη Συνθήκη που αρχίζει δειλά δειλά να πολιτικοποιεί την Ένωση και τα προβλήματα, δικά της και του κόσμου», η εξέλιξη θα έπρεπε να χαιρετιστεί χωρίς επιφυλάξεις από την αριστερά”

“Το ευρώ επανέφερε την πολιτική στην Ευρώπη. Σε μας εναπόκειται να χαράξουμε το δρόμο για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και μεθαύριο, μέσω της ενωμένης Ευρώπης, για την πολιτικοποίηση της παγκοσμιοποίησης, που σήμερα προχωράει τυφλή, χωρίς ιστορικό και πολιτικό σχέδιο”.

Παρέθεσα τρία αποσπάσματα από την πολιτική σκέψη του διορατικού Μιχάλη Παπαγιαννάκη από το 2001 και το 2008. Το έπραξα για να συγκρίνουμε το ρεαλιστικό, πολιτικό, τολμηρό της Αριστεράς του ήθους και του ορθού λόγου. Της Αριστεράς που είχε στον πυρήνα της πάνω απ’ όλα την Ευρώπη. Και αυτή η φωνή, μαζί με πολλές άλλες προερχόταν από το Συνασπισμό, στον οποίο συνυπήρχε ο Λαφαζάνης με τις καθαρές, αλλά επί χρόνια μειοψηφικές, αντιευρωπαϊκές του θέσεις και η ανανεωτική αριστερά, που είχε σπάσει δεκαετίες πριν το ταμπού της “κακής”, “καπιταλιστικής” Ευρώπης.

Σήμερα με παράλογα ψέματα, πολεμική διάθεση, διχαστικές κορώνες, αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις και σοβιετικού τύπου προπαγάνδα, οι αντιευρωπαίοι θιασώτες της εθνικής απομόνωσης, αυτή η μειοψηφία του ΣΥΝ εμπλουτισμένη με εθνικιστικά στοιχεία και αγανακτισμένους της κακιάς ώρας, σαν μια φάρσα της ιστορίας έχουν τα ηνία της διακυβέρνησης οδηγώντας ιδεοληπτικά την Ελλάδα στην εξαθλίωση, την ανασφάλεια και την ανωμαλία.

Τον Μιχάλη δεν τον διαδέχθηκαν δυστυχώς πολλοί Μιχάληδες.Αντιθέτως στην επιφάνεια βγήκαν από υπόγειες καμαρίλες κάτι τύποι σαν τον Λεουτσάκο, την Κωνσταντοπούλου και τον στρατάρχη Φλαμπουράρη, μαζί με φεστιβαλικούς αριστεριστές (Μηλιός κλπ), μεταγραφές ταλέντων από το βαθύ ΠΑΣΟΚ τύπου Κουρουμπλή και Κατρούγκαλου, μαζί με ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις και διαταραγμένες μορφές (Μακρή, Παναγούλης, Βαγενά, Βαρουφάκης, Μιχελογιαννάκης, Λαζόπουλος, Βαξεβάνης κα).

Ένας τρόπος υπάρχει να στείλουμε αυτούς τους απίθανους στο περιθώριο. Η αριστερά του Παπαγιαννάκη να στοιχηθεί στις γραμμές του ΝΑΙ και τη Δευτέρα ο εφιάλτης του Τσίπρα να αποτελεί παρελθόν. Η χώρα πάει ολοταχώς προς τα πίσω και έχει να διανύσει πολύ δρόμο για να προφτάσει το τρένο της Ευρώπης και της προόδου.

Άκου, Τσίπρα!

10574283_425545277631312_3603286322149814468_n

Προς πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα:
Πρώτον, ακύρωσε το δημοψήφισμα – παρωδία.
Δεύτερον, παραδέξου σε διάγγελμα πως δεν υπολόγισες σωστά τις συνέπειες.
Τρίτον, φύγε απόψε και δες όσους πρέπει στις Βρυξέλλες και στις άλλες πρωτεύουσες, δέξου όποια συμφωνία σου προτείνουν, η οποία θα είναι απείρως επαχθέστερη πλέον. Έπαιξες και έχασες. Να αναλάβεις τώρα την ευθύνη. Χωρίς νέα συμφωνία-μνημόνιο, τράπεζες δεν ανοίγουν.
Τέταρτον, αν δεν το κάνεις, θα περιμένουν μέχρι να φας τα μούτρα σου, είτε μέσω δημοψηφίσματος, είτε μέσω στραγγαλισμού της οικονομίας, είτε μέσω ανθρωπιστικής κρίσης και αναταραχών. Δεν βιάζονται. Δεν αιφνιδιάστηκαν. Ήταν προετοιμασμένοι. Ο χρόνος είναι εναντίον μας. Και οι διεθνείς ισορροπίες. Πρέπει να κάνεις γρήγορα προτού ενεργοποιηθούν οι ρήτρες των χωρών που μας έχουν δανείσει. Τηρούν στάση αναμονής.
Πέμπτον, θεωρώ πλέον, μετά τα όσα συνέβησαν από τα ξημερώματα του Σαββάτου και μετά, ότι σε θεωρούν τελειωμένο και αναξιόπιστο. Θα ήθελαν να φύγεις. Και θα περιμένουν μέχρι να παραιτηθείς, να πάθεις ασφυξία, να στραφεί ο κόσμος εναντίον σου, να γίνουν εκλογές.
Το κλειδί είναι οι κλειστές τράπεζες και τα ελάχιστα αποθεματικά που απέμειναν. Τα άδεια ΑΤΜ έχουν μεγαλύτερο συμβολισμό και πρακτικό αντίκτυπο από τις κενές περιεχομένου εθνοπατριωτικές κορώνες και τα ψέματα με τα κοντά ποδάρια.
Σπεύσε ή παραιτήσου!

Σύντροφε, θυμήσου τον Λεωνίδα

78170-kke_eswterikou

Η ένταξη της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια φέρει και τη σφραγίδα της ανανεωτικής αριστεράς. Στα δύσκολα χρόνια του ψυχρού πολέμου και των ιδεολογικών μπλοκ, ο Λεωνίδας Κύρκος ο ηγέτης του ΚΚΕ Εσωτερικού, στα τέλη του 1970 τόλμησε το ιστορικά αδιανόητο.
Στήριξε την επιλογή της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Η διορατικότητά του ενίσχυε τη διαδικασία εκδημοκρατισμού της χώρας. Ψήφισε «ναι επί της αρχής» στη Βουλή – «είναι η πρόκληση της Ιστορίας» είπε στην αγόρευσή του όταν επικυρωνόταν η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ (28/8/1980) − γιατί «η ένταξη είναι μια επιχείρηση για τη διεύρυνση των δημοκρατικών κατακτήσεων των εργαζομένων, για μια εθνική ανάπτυξη δημοκρατικού χαρακτήρα, για την άσκηση μιας πολιτικής ανεξαρτησίας, ειρήνης και συνεργασίας, για να συμβάλλουμε στην ΕΟΚ των εργαζομένων, στη συσπείρωση όλων των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και της κουλτούρας».
Η μετεξέλιξη του ΚΚΕ Εσωτερικού σε Συνασπισμό και του Συνασπισμού σε ΣΥΡΙΖΑ παρέα με μαοϊκούς, αριστεριστές, πρώην πασόκους, πρώην σταλινικούς, δραχμολάγνους, εθνοψυχάκηδες και αντιευρωπαϊστές αλλοίωσε και κακοποίησε το κεκτημένο και τις παραδόσεις της ανανεωτικής αριστεράς.
Σήμερα, οι άνθρωποι που ακολουθούσαν τον Κύρκο, τον Ηλιού, τον Μιχάλη βρίσκονται στη ΔΗΜΑΡ, στο Ποτάμι, στα σπίτια τους, αλλά συσπειρώνονται γύρω από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, γύρω από το ΝΑΙ στην Ευρώπη, στο κονό νόμισμα, στα κοινά οράματα, την ειρήνη, την ασφάλεια και την πολιτική ενοποίηση. Οι όποιες φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ είναι μηδαμινές και ανίσχυρες.
Είναι ντροπή ειδικά αυτό το κόμμα, μαζί με τους ακροδεξιούς συμμάχους του, να μας βγάζει με τον πιο ατιμωτικό τρόπο από την Ευρώπη και να προσφέρει τόση μιζέρια και ανέχεια στους έλληνες πολίτες.