Φλυαρία εν χωρώ τις κρίσιμες ώρες

11013236_1610040075949734_6079073699352618591_n

Είναι ένα ακόμη δείγμα της στρεβλής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα, μια αφομοιωμένη από τους πολίτες υπερβολή. Δεν προσφέρει τίποτα σε ενημέρωση, δεν συνιστά ανάλυση, δεν διαφωτίζει τους ενδιαφερόμενους, αλλά πολύ περισσότερο παρουσιάζει χαρακτηριστικά καφενειακής αρένας: Η αδιάλειπτα συνεχής, μονότονα επαναλαμβανόμενη και υπερβολικά διογκωμένη παρουσία/έκθεση/προβολή υπουργών/βουλευτών/στελεχών/δημοσιογράφων και λοιπών δημοσιολογούντων στα πρωινάδικα, στην πληθώρα πολιτικών εκπομπών στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και στα στασίδια των τηλεπαραθύρων επί 24ώρου βάσης με την κακοφωνία, τους τσακωμούς και την ακατάσχετη φλυαρία τους, επιτείνουν τη σύγχυση των πολιτών, υποβαθμίζουν τον πολιτικό διάλογο και προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στην ενημέρωση και την πολιτική παιδεία, πέραν από την ικανοποίηση ταπεινών ενστίκτων και μια απύθμενη μιζέρια. Όταν δηλ. λαμβάνουν χώρα τηλεκαυγάδες, συγκρούσεις, προσβολές, ανοίκειες επιθέσεις και λαϊκίστικες κορώνες. Πουλάει εδώ και χρόνια το άκρως αποπροσανατολιστικό αυτό φορμάτ που καθιστά τη δημοκρατία τηλεοπτικό προϊόν, υποκαθιστά το κοινοβούλιο και αποθεώνει τους μεγαλύτερους δημαγωγούς.
“Αναγκαίο κακό”, μου λένε σοβαροί βουλευτές, όταν τους ρωτάω γιατί τραβιούνται καθημερινώς στα κανάλια και γιατί δίνουν από 5-6 συνεντεύξεις στα ραδιόφωνα. Τσεκ στο καρνέ με τις ραδιοτηλεοπτικές υποχρεώσεις, βαθιές ανάσες, καφεδάκι, μακιγιάζ και έτοιμοι να παίξουν αυτό το βαρετό παιγνίδι, όλοι ανεξαιρέτως. “Θα με δουν χιλιάδες αν βγω στον Αυτιά. Πόσοι θα δουν την ομιλία μου στο κανάλι της Βουλής; That’s the name of the game”. Φαντάζεστε να συμβαίνει το ίδιο στις ΗΠΑ, στη Γερμανία ή στην Ισπανία; Πρωί-πρωί να ανοίγεις την τηλεόραση και αντί για παιδικά ή εκπομπές για τον κήπο, να βλέπεις σε 6-7 κανάλια πάντα τους ίδιους 50 κουστουμαρισμένους και τις 6-7 κυρίες με ταγιέρ να σφάζονται, να πλακώνονται και να συγκρούονται λυσσωδώς σε τηλεπαράθυρα και κακόγουστα τηλε-πλατό; Στη μεσημβρινή ζώνη τα ίδια, ομοίως στα ραδιόφωνα, το βράδυ ο επόμενος γύρος. Τι δουλειά έχουν εκεί; Όλοι παίζουν ασμένως το παιγνιδάκι της τσάμπα, ανέξοδης, βολικής προβολής.

Φαντάζεστε τον αντίστοιχο Στρατούλη, αντί να δουλεύει, σε τοπ παραγωγική ώρα, να βγαίνει κάθε μέρα στον αντίστοιχο Παπαδάκη της Σουηδίας; Ή τον ομόλογό του στον Καναδά; Μόνο στην Ελλάδα τέτοια φαινόμενα, ούτε στο Ισλαμαμπάντ. Αν ζητήσουμε να ρυθμιστεί αυτή η αλλοπρόσαλλη, ηδονοβλεπτική κατάσταση, θα μας περάσουν για γραφικούς. Τι ζητάμε; Οι βουλευτές να κατοικοεδρεύουν στη Βουλή, οι υπουργοί στα υπουργεία και οι δημοσιογράφοι να κάνουν τη δουλειά τους. Βασικά, ο καθένας να κάνει τη δουλειά του αντιγράφοντας τα αυτονόητα απ’ όποια χώρα του εξωτερικού θέλει.
Αυτές τις σκέψεις, οι οποίες ούτε καινούργιες είναι, ούτε πρωτότυπες, τις κάνω σήμερα, διότι από το πρωί βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους να πλακώνονται και να φωνασκούν στα κανάλια, ο καθένας παίζοντας τον ρόλο του, κομμάτι του ίδιου συστήματος με θαμπές ιδεολογικές αποχρώσεις, μια κορυφαία μέρα που πραγματικά ουδείς έχει να πει (δεν χρειαζόμαστε σχολιαστές-πολιτικούς, επίσης φτάνει με την παπαρολογία) κάτι για τις δραματικές διαπραγματεύσεις, διότι ουδείς γνωρίζει τι πραγματικά συζητιέται στα κλειστά δωμάτια των Βρυξελλών, καθώς οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, ο χρόνος λίγος και τα γεγονότα πυκνά. Εκτός κι αν είναι ο μάντης Κάλχας. Νισάφι με τους παπατζήδες.
Το να κάνει ο καθένας με συνέπεια τη δουλειά του στην Ελλάδα, και να ασχολείται αποκλειστικά και απερίσπαστα μ’ αυτή, είναι κάτι που δεν κοστίζει ούτε μισό σεντ. Και δεν χρειάζεται μνημόνια, Λαγκάρντ και διαβουλεύσεις στην Ευρώπη για να αλλάξει. Μόνο αυτορρύθμιση του πόσο συχνά, από ποιους και τι συζητείται στο δημόσιο χώρο, τηλεοπτικούς κανόνες, κοινοβουλευτική σοβαρότητα, δημοσιογραφική δεοντολογία, επαγγελματισμό, σεβασμό του άλλου και ένα μίνιμουμ πολιτισμού, δηλαδή αλλαγή νοοτροπίας. Το πιο δύσκολο.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: