Στη μέση της γέφυρας

Dust Bowl in the 1930s - Dorothea Lange (37)

…Όταν φτάσαμε τόσο μακριά που δεν φαινόταν ούτε η αρχή, ούτε το τέλος της γέφυρας, σταματήσαμε να ξαποστάσουμε. Ο Τ. πήρε από το αυτοκίνητο δύο κόκα-κόλες και προσπαθήσαμε να καθίσουμε στην άκρη των σανίδων. Το ξύλο έκαιγε και για να μπορέσουμε να καθίσουμε, έπρεπε προηγουμένως να ρίξουμε σκιά στο σημείο για αρκετή ώρα. Τα βλέμματά μας καρφώθηκαν στον κρατήρα. Παρατηρώντας το σεληνιακό τοπίο, ο νους μου πήγε στο Βερολίνο. Ξαφνικά μου ήταν πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι κάποτε ζούσα και πήγαινα σχολείο εκεί. Δεν μπορούσα πλέον να διανοηθώ ότι θα επέστρεφα και ότι όλα αυτά τα βαρετά πράγματα θα τα έκανα από την αρχή…

(mood of the day)
(κάπως αλληγορικό)
(to be published…)

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: