Archive | May 2015

Sir Richard F. Burton: Ταξίδι στα Ιερά Τεμένη (Μεδίνα, Μέκκα, 1853)

b155858

…η κύρια επίδραση του “ιερού μήνα” είναι να τους ρίχνει τη διάθεση και να τους προκαλεί σαφή μελαγχολία. Οι φωνές τους, που δεν θα τις έλεγες και τις πιο απαλές, αποκτούν, ειδικά μετά το μεσημέρι, υπερβολικά τραχιά και βραχνή χροιά. Οι άντρες ανταλλάσσουν βρισιές και ξυλοφορτώνουν τις γυναίκες τους. Οι γυναίκες χαστουκίζουν και βρίζουν τα παιδιά, κι εκείνα με τη σειρά τους φέρονται το ίδιο σκληρά και απευθύνονται με τον ίδιο άσχημο τρόπο προς τα σκυλιά και τις γάτες.
Δύσκολα περνούμν δέκα λεπτά σε κάποιο πολυσύχναστο μέρος της πόλης δίχως να γίνεις μάρτυρας κάποιας βίαιης φιλονικίας. Τα “καρακούν”, δηλαδή τα αστυνομικά τμήματα, είναι γεμάτα από κύριους που έχουν επιβάλει δυσανάλογα σκληρές τιμωρίες στις κυρίες τους, αλλά και κυρίες που έχουν γρατζουνίσει, δαγκώσει ή πληγώσει με κάποιο τρόπο τα σώματα των κυρίων τους. Τα τζαμιά είναι γεμάτα σκυθρωπούς, μεμψίμοιρους ανθρώπους που φέρονται προσβλητικά ο ένας στον άλλο επί γης, παρόλο που υποτίθεται ότι βρίσκονται εκεί για να εξασφαλίσουν μια θέση στο βασίλειο των ουρανών. Και, κάτω από τη σκιά των εξωτερικών τοίχων, τα παιδιά που τα έχουν διώξει από την εκκλησία, προσπαθούν να ξεχάσουν τα παράπονά τους παίζοντας χωρίς κέφι. Στα παζάρια και στους δρόμους την προσοχή σού τραβούν χλωμά, βλοσυρά πρόσωπα που τα σκιάζει βαριά κακοκεφιά, και τη συκγκεκριμένη εποχή ένας ξένος μερικές φορές αντιμετωπίζει εξαιρετικά αγενή συμπεριφορά…

*Sir Richard F. Burton, Personal Narrative of a Pilgrimage to Al-Medinah and Meccah (Tylston and Edwards, London 1893), Εκδόσεις Ασβός, 2010, σελ. 95-96, μετάφραση Αλέξης Καλοφωλιάς

Korla Pandit – The “Gotfather of Exotica” – Myserlou (1951)

image058

Korla Pandit (September 16, 1921 – October 2, 1998), born John Roland Redd, was a musician, composer, pianist, organist and television pioneer. He was known as the Godfather of Exotica. In 1948 he created eerie background music for the revival of radio’s occult adventure series, Chandu the Magician, achieving atmospheric effects on the Novachord and the Hammond C-3 Electronic Organ.

In 1949, he was heard on Hollywood Holiday, broadcast from a Los Angeles restaurant.In 1948, while performing in Hollywood at a furrier’s fashion show in Tom Breneman’s Restaurant, Korla met television pioneer Klaus Landsberg who offered Korla his own 15-minute daily television show with the stipulation that he would also provide musical accompaniment for Time for Beany, Bob Clampett’s popular puppet show which featured Stan Freberg and Daws Butler as puppeteers and voices.

Korla Pandit’s Adventures In Music was first telecast on Los Angeles station KTLA in February 1949, and viewers soon became familiar with the musical opening, “The Magnetic Theme.” Landsberg insisted that Korla not speak but instead simply gaze dreamily into the camera as he played the Hammond organ and Steinway grand piano, often simultaneously. Following Klaus’s directorial and contractual stipulations, Pandit became an overnight star and one of early television’s pioneering musical artists.[3]

In 1951, Pandit left KTLA in a deal with Louis D. Snader of Snader Telescriptions, resulting in short films which gave Pandit a national TV audience.

Extremely rare footage organ psychosis, reminds of Ed Wood quality b-movies.

Κόκκινη Πλατεία Συντάγματος: Πώς θα γιορτάσουμε το 2017 την επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης;

10502403_10152508405247902_4080235835096081413_n

Ξέρετε ότι σε δύο χρόνια κλείνουν 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση; Λέτε να κυβερνάει ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ τη χώρα μας; Χλωμό. Πείτε όμως ότι έχουμε ακόμη ΣΥΡΙΖΕΛ στην κυβέρνηση της χώρας των αγανακτισμένων και των ψεκασμένων. Φανταστείτε το Λαφαζάνη, παντοδύναμο και συνεπή θιασώτη των “ρωσόδουλων” (που λέει και η αγαπημένη ΟΑΚΚΕ) να αναλαμβάνει μαζί με τα άλλα μπολσεβίκικα παιδιά της Αριστερής Πλατφόρμας τον εορτασμό της επετείου σε μια “σοσιαλιστική – ριζοσπαστική” Ελλάδα τύπου Μπέρια και Χότζα, απομονωμένη και αποκομμένη από τον έξω κόσμο, εκτός ευρώ, εκτός οικονομικών και πολιτικών συμμαχιών, εκτός πραγματικότητας.

Ευχόμαστε όλοι οι έλλογοι το παραπάνω να είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας παρά υπόθεση εργασίας, σε μια εποχή που κάθε Παρασκευή κάνουμε το σταυρό μας να είμαστε εντός Ευρωζώνης την επόμενη Δευτέρα. Γιατί όχι όμως; Με λίγη προσπάθεια μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πάντα είμαστε ικανοί για το χειρότερο. Πάντα ψηφίζουμε και διαλέγουμε το χειρότερο, το αυτοκαταστροφικότερο. Άλλωστε η ακατάσχετη μπουρδολογία και η ασχετοσύνη των διαρκώς αυτοαναιρούμενων κυβερνώντων μας επιτρέπει να αναμένουμε το χειρότερο.

Πώς θα γιόρταζαν λοιπόν ο Λαφαζάνης και οι ομογάλακτοί του την αγαπημένη τους επέτειο;

Αναπαριστώντας τα γεγονότα της 24ης Οκτωβρίου 1917; Μήπως; Ή σας βάζουμε ιδέες;

Το πρωί της 24ης Οκτωβρίου 2017, ας πούμε, απαγορεύεται η κυκλοφορία των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων (και καναλιών), που ως τότε φυτοζωούσαν. Η καχυποψία, η ανασφάλεια και η ύφανση συνωμοσιολογικών σεναρίων βρίσκονται ανέκαθεν και σταθερά στον πυρήνα της εγχώριας αριστερής σκέψης και πράξης. Εμμονικά σταθερά. Αυτό αποδεικνύεται καθημερινά άλλωστε από τις δηλώσεις και τις διαρροές των κυβερνητικών. Φοβούνται ανατροπές, πλεκτάνες, ραδιουργίες, μηχανορραφίες, σαμποτάζ, κύκλους, συμφέροντα… Πάντα φταίνε οι άλλοι. Όλοι. Ακόμη και οι αόρατοι. Αυτο-ηρωωοποιούνται και στήνουν εμπόλεμα σκηνικά διχασμού. Βολικά και λαϊκίστικα. Προπάντων επικίνδυνα. Ιστορικά, η καχυποψία μεταφράζεται σε εκκαθαρίσεις (ακόμη και ενδοοικογενειακές), εξαφανίσεις, γκούλαγκ, εξουδετερώσεις και τρομοκρατία, πολλές φορές προληπτική. Η αριστερά στην πράξη και στη θεωρία των περισσότερων ουδέποτε είχε πασιφιστικές ή ουμανιστικές αρχές.

Κατά το μεσημέρι, οι αγαναχτισμένοι των πλατειών, μαζί με τους ασυνάρτητους Έλληνες του Καμμένου, τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ και πιθανώς αλλοξοπιστήσαντες φίλους της Ζωής καταλαμβάνουν το κεντρικό τηλεγραφείο (τηλεπικοινωνίες), τις γέφυρες, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τα λιμάνιαμ και την Τράπεζα (της Ελλάδας). Επειδή δεν έχουμε καταδρομικό “Αουρόρα” (Αυγή), καταλαμβάνουν όλα τα κρουαζιερόπλοια και τα τάνκερ των εφοπλιστάδων στον Πειραιά. Η Βουλή πολιορκείται, εκδιώκονται οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές.

Στις 25 Οκτωβρίου 2017 συνέρχεται η Κεντρική Επιτροπή και εκδίδει το διάταγμα “για την Ειρήνη και για τη Γη”: “Η ιδιοκτησία των γαιοκτημόνων στη γη καταργείται από τη στιγμή αυτή χωρίς καμία αποζημίωση”. Δημεύονται και οι τελευταίες περιουσίες πλουσίων. Σχηματίζεται νέο Συμβούλιο Επιτρόπων του Λαού, φυλακίζονται ή… όλα τα μέλη των μνημονιακών κυβερνήσεων και δημιουργείται έκτακτη επετειακή επιτροπή για την επιβολή της τάξης στα πρότυπα της Τσεκά (Γκεπεού). Εθνικοποιούνται οι μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και ιδρύεται κρατικό μονοπώλιο σταριού. Ο Καμμένος μαζί με έμπιστους του Λαφαζάνη (π.χ. Λεουτσάκο κ.ά) αναλαμβάνει τη δημιουργία ενός νέου ισχυρού στρατού για να αντιμετωπιστούν οι εξωτερικοί εχθροί (Γερμανία, ΕΕ, Αλβανία, Βουλγαρία, Μακεδονία, Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ, Συρία, Νήσοι Κιριμπάτι κλπ). Ισχυροποιείται η ΚΥΠ για να αντιμετωπίσει και να τσακίσει τυχόν αντεπαναστατικές ενέργειες.

Ο εορτασμός ολοκληρώνεται με μεγαλειώδη παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία Συντάγματος και ακολουθεί πολιτιστικό πρόγραμμα με τσάμικα, καλίνκες, μπαλαλάικες, γυμναστικές ασκήσεις και σκοποβολή.

Μένουν δύο χρόνια μέχρι τότε. Ουδείς γνωρίζει τα μελλούμενα. Οι αφύσικες καταστάσεις, τις οποίες είχε διακρίνει πολύ πριν από το ξέσπασμα της επανάστασης το ανήσυχο πνεύμα του Ντοστογιέφσκι, οδηγούν πάντα σε κάτι τρομερό. Πιθανώς και στην περίπτωσή μας. Οτιδήποτε καλό θα συμβεί πολλά χρόνια μετά και αφού έχουμε πέσει από το χείλος του γκρεμού που μας γοητεύει τόσο πολύ. Πιθανώς να βρεθούμε εκτός ευρώ. Πιθανώς να καρατομηθεί ο Τσίπρας από τους -ειδικούς σ’ αυτά εσωκομματικούς του αντιπάλους- και να έρθουν οι ούλτρα σκληροί με τα μουμιοποιημένα απωθημένα της οχτωβριανής τους νιότης. Τότε ίσως πληρώσουμε κυριολεκτικά πολύ πιο ακριβά, πολύ πιο δραματικά το τραύμα του κάθε Λαφαζάνη. Πιθανώς οι μισοί έλληνες να αναζητήσουν την τύχη τους στην ξενιτιά. Πιθανώς ο λαικισμός, η χειραγώγηση, τα ψέματα στα 2 εκατομμύρια που τους ψήφισαν και στα άλλα 9 που δεν τους ψήφισαν σύντομα να οδηγήσουν σε αμείλικτα αδιέξοδα και σε έκρυθμες καταστάσεις.

Οι εξαθλιωμένοι και οι πεινασμένοι που ανέμεναν ριζικές αλλαγές μετά τον Α’ παγκόσμιο ήταν η μαγιά της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917. Ας προσέξει ο κάθε Λαφαζάνης πόσο ακόμη θα εξαθλιώσει τον “ελληνικό λαό” του. Γιατί τότε θα γνωρίσει, πιθανώς το 2017, μια επανάσταση από την ανάποδη…Επετειακή.

Ο Παπαγιαννάκης για τον ΣΥΡΙΖΑ

_Papagiannakis_Michalis_0709

Ο προφητικός Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν μπροστά και μόνος, σχεδόν σ’ όλη του την πολιτική διαδρομή: Ήξερε ότι οι θέσεις του για το Ευρώ, το Μάαστριχτ, τον Φεντεραλισμό, την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση, το Σκοπιανό, για την ελληνοτουρκική προσέγγιση ή για τις όποιες μειονότητες ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα δεν προκαλούσαν μόνο τους πολιτικούς αντιπάλους του, αλλά και μια μεγάλη κατηγορία συντρόφων του.

Έλεγε ο Μιχάλης: «Το Ευρώ θεωρείται από πολλούς στην αριστερά ο πιο εύκολος στόχος κριτικής και καταγγελίας , με ανεξέλεγκτα γενικά υπονοούμενα και άνετες και ανέξοδες «προτάσεις» του τύπου «έξω από το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το Ευρώ κλπ» ώστε να έχουμε λυτά τα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική. Το πόσο λυτά θα ήσαν τα χέρια τους, ποιους πόρους θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν, σε ποιο και σε πόσο υποτιμημένο «εθνικό» νόμισμα, και άλλα δευτερεύοντα ζητήματα ας τα αφήσουμε για μελέτη και εργασία στο σπίτι».

Και ο Μιχάλης πλήρωσε επανειλημμένα τη μοναχική, γενναία πορεία του με τόνους λάσπης, μαχαιρώματα, λοιδωρίες, συκοφαντίες και παραγκωνισμούς από συντρόφους του, με συνέπεια τον κλονισμό της υγείας του που ήρθε χρονικά παράλληλα με το άθλιο, πραξικοπηματικό του “ρίξιμο” από την υποψηφιότητα για το Δήμο της Αθήνας, όταν εν μια νυκτί ενέσκηψε ο Τσίπρας.

Σε όσους μόλις τώρα γνωρίζουν τον πραγματικό ΣΥΡΙΖΑ αφιερώνω τα λόγια που μου έλεγε προσωπικά ο Παπαγιαννάκης: “Πολλοί στο Σύριζα είναι συμπαθέστατοι. Πολιτικά όμως και πολιτιστικά, τι το κοινό έχουμε; Οι περισσότεροι είναι αντιευρωπαίοι, πολλοί απ΄ αυτούς είναι εθνικιστές και κρατιστές». Αυτά για όσους ακόμη αναρωτιούνται.

Χτυπώντας τον κρόταφο με το δάκτυλο

boniface-somnambule-1951-01-g

Τρίτη, τέσσερις το απόγευμα. Η θερμοκρασία παίρνει τον ανήφορο, η μικρή πόλη κοιμάται. Ως συνήθως. Η παραδοσιακή μεσημβρινή σιέστα. Έτσι το λέμε εδώ. Θεσμός. Ελάχιστοι δεν κοιμούνται ποτέ, π.χ. εμείς που είμαστε από άλλο ανέκδοτο. Ευκαιρία λοιπόν να βγούμε και να διεκπεραιώσουμε μερικές μικροδουλίτσες με την ησυχία μας γλυτώνοντας συνωστισμούς, βαρετά συναπαντήματα, εναγκαλισμούς με γνωστούς, οχλαγωγία και διαδοχικά σοκ κακογουστιάς.

Μεταξύ άλλων, θέλαμε να αγοράσουμε ένα κολλύριο από κάποιο φαρμακείο. Αναζητήσαμε εκείνη την προϊστορική ταμπέλα που κολλούν στα τζάμια τους οι φαρμακοτρίφτες, όπου αναγράφονται τα φαρμακεία που παραμένουν ανοιχτά και το “μεσημέρι”, όπως λέμε στην Ελλάδα το απόγευμα μέχρι τις 5-6. Σε μια πόλη 150.000 κατοίκων με υπερπληθώρα φαρμακείων, βρήκα μόλις ένα στο κέντρο. Στη Γερμανία, αντιστοίχως, τα φαρμακεία είναι ΟΛΑ ανοιχτά καθημερινώς τις εργάσιμες από το πρωί ως τις έξι το απόγευμα. Μετά αρχίζουν τα διημερεύοντα/διανυκτερεύοντα με 24ωρες βάρδιες. Εδώ, ακόμη παγκόσμια πρωτοτυπία, ακολουθούν ωράριο μπουτίκ, μανάβικου, ειδών προικός, παρότι υπάρχει απελευθερωμένο ωράριο, αν ενθυμούμαι καλά κάτι νόμους Λοβέρδου και Αδώνιδος. Τέλος πάντων.

Εντοπίσαμε τελικά κάποιο, αρκετά κοντά στο σπίτι μου.

Φτάσαμε στην είσοδο. Ανοιχτή η πόρτα. Μπήκαμε μέσα και φωνάξαμε στον αέρα “καλησπέρα” για να ενημερώσουμε περί της παρουσίας μας, καθώς ουδείς φαινόταν στο ταμείο. Σκέφτηκα ότι ο αρμόδιος την είχε πέσει σε κάποιον καναπέ (σιέστα) στα ενδότερα ή ήταν υπνοβάτης που περπατάει στους δρόμους ή είχε πεταχθεί στον πάνω όροφο να ταΐσει κάποιο πεινασμένο μωρό ή έπαιζε τζόκερ στο παραπλήσιο προποτζίδικο.

Ξανά “καλησπέρα”. Ουδεμία απόκριση.

Βγήκαμε κάπως αμήχανα πάλι έξω στο πεζοδρόμιο, καθότι δεν μας αρέσει να καθόμαστε μόνοι μας ανάμεσα στα φάρμακα και ούτε είμαστε σε φάση να κλέβουμε ταβόρ, λεξοτανίλ ή σερβιέτες για την ακράτεια. Ξαναμπήκαμε και ζυγιστήκαμε. Με τα παπούτσια. Χοροπηδήσαμε λιγάκι στη ζυγαριά. Μετά, περιμένοντας, χαζέψαμε τις βαφές μαλλιών και τα σαμπουάν του Κορρέ.

Κάποια στιγμή ακούγονται οι ορμητικοί καταρράκτες του Νιαγάρα. Ένα καζανάκι έτρεξε και μια πόρτα με αλάδωτους μεντεσέδες άνοιξε και έκλεισε – δείγμα ζωής στον πλανήτη Άρη. Μια κυρία εμφανίστηκε (θα περίμενα ανακουφισμένη μετά από τόσο μεγάλη καθυστέρηση, αλλά του κάκου, στάθηκε μπροστά μας ξυνισμένη και στυφή σαν να είχε πιει τεκίλα με μουρουνόλαδο και φορμαλδεΰδη παρέα με την Κωνσταντοπούλου).

Περίμενα να πει κάτι χαριτωμένο όπως “συγνώμη για την καθυστέρηση”, “αχ σας έκανα να περιμένετε, αλλά ξέρετε τώρα….” ή να χαμογελάσει κάπως. Όμως όχι, στεκόταν εκεί, μια παγερή, σωματώδης γυναίκα-φόβητρο, κάτι μεταξύ πιστού, μεσαίου στελέχους του Κ.Κ Ουκρανίας και ξανθιάς κομμωτηριακής τομεάρχισσας των γυναικών της ΝΔ τη δεκαετία του ’80 που επί διασπάσεως ΔΗΑΝΑ παρέμειναν στο μαντρί εξαπολύοντας μύδρους κατά του αποστάτη Στεφανόπουλου. Νεκρική σιωπή. Μόνο το καζανάκι ακουγόταν, που αφού μάζεψε νερό, τώρα απλά έσταζε (εκνευριστικά), διαλύοντας κάθε ανησυχία μου, ότι δεν θα σταματούσε ποτέ, θα πλημμύριζε το χώρο κι εμείς ακόμη θα στεκόμασταν εκεί και θα κοίταζε ο ένας τον άλλο με νοτισμένα πόδια.

Έτσι πήρα την πρωτοβουλία να πω τι γυρεύαμε στο φιλόξενο μαγαζί της…

“Καλησπέρα”.

“…..”

“Εεε…ένα κολλυριάκι για τα μάτια παρακαλώ. Τομπρέξ έχετε”;

“…….”
(Η ματιά καρφωμένη πάνω μου. Ατάραχη.Της συμβαίνει κάτι; Μήπως θέλει να επιστρέψει στην τουαλέτα και θα μας αφήσει εκεί να ψάχνουμε άλλο φαρμακείο);

“Κάνει και για παιδάκια”;

“……”
(Γυρνάει προς τα συρτάρια με τα φάρμακα χωρίς να μου δώσει σημασία. Και χωρίς να μου απαντήσει).

“Εχμ, μάλιστα. Τι σας οφείλουμε”;

“Δυόμιση ευρώ”.
(Μιλάει!!! Μιλάει!!!)

“Έχετε ρέστα από πενηντάρικο; Με συγχωρείτε, ε”;

“……”
(Καμιά απάντηση, μου δίνει τα ρέστα)

“Ευχαριστώ πολύ”.

“……”

“Καλή συνέχεια”.

“……”

Βγαίνοντας κοιταχτήκαμε μεταξύ μας. Κάναμε γκριμάτσες απορίας χτυπώντας με το δάκτυλο τον κρόταφό μας. Έκανα έναν συνειρμό με το Βαρουφάκη στα Eurogroup, ο οποίος, αντίθετα από την φαρμακοποιό, μιλάει και παραμιλάει, αλλά η κατάληξη είναι και στην περίπτωσή του η ίδια. Το χτύπημα του δάκτυλου στον κρόταφο. Πράγμα πολύ σύνηθες τελευταίως στη χώρα του επίκινδυνου υπαρκτού σουρεαλισμού. Λες και έχουν επικρατήσει οριστικά, οριζοντίως και καθέτως, στα μήκη και στα πλάτη της κοινωνικής πυραμίδας, αλλά και σε κάθε έκφανση της δημόσιας και πολιτικής ζωής η τρέλα, η ιδιοτροπία, η γαϊδουριά, η φιλονικία, η εξισωτική μετριότητα.

Κοίταξα τη συσκευασία του κολλυρίου, στην οποία αναγράφεται η τιμή: 2,41 ευρώ. Εκείνη μου είχε πει 2,50 ευρώ.
Το σκέφτηκα λίγο. Με κορόϊδεψε, το στρογγύλεψε προς τα πάνω. Τυπικά ελληναράδικο. Δεν τόλμησα να γυρίσω πίσω και να ζητήσω τα 9 σεντ μου. Συνέχισα για το σπίτι, ενώ εκείνη έμπαινε με το πενηντάρικό μου στο πρακτορείο του ΟΠΑΠ. Χαλάλι της άλλωστε. Της τα χάρισα για την απαράμιλλη ευγένειά της, για την άριστη και άμεση εξυπηρέτηση.

Το ενδιαφέρον αφήγημα της ζωής του Ολόντα Εκουιάνο. Αφρικανού, σκλάβου στην Αμερική, ελεύθερου ανθρώπου

img67

Είδα πολλές φορές αυτά τα δύσμοιρα πλάσματα να δέρνονται, γιατί ζητούσαν την αμοιβή τους και συχνά μαστιγώνονταν από τους ιδιοκτήτες τους αν δεν τους έφερναν ακριβώς στην ώρα τους τα χρήματα της μέρας ή της εβδομάδας. Αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι ήταν συχνά υποχρεωμένοι να περιμένουν τον κύριο για λογαριασμό του οποίου είχαν δουλέψει, μερικές φορές πάνω από μισή μέρα, για να πάρουν την αμοιβή τους. Αυτό γινόταν συνήθως τις Κυριακές, δηλαδή τη μέρα που είχαν για τον εαυτό τους. Γνώρισα ένα συμπατριώτη μου που κάποτε δεν παρέδωσε αμέσως το βδομαδιάτικό του και παρόλο που το πήγε την ίδια μέρα στον αφέντη του, γι’ αυτή τη δήθεν αμέλειά του, τον ακινητοποίησαν στο έδαφος και θα του έδιναν εκατό χτυπήματα με το μαστίγιο, αλλά αφού θερμοπαρακάλεσε τον κύριο του έδωσαν πενήντα.
Αυτός ο κακόμοιρος άνθρωπος ήταν πολύ φιλόπονος και με την οικονομία που έκανε, είχε μαζέψει πολλά χρήματα δουλεύοντας στα καράβια. Χωρίς να το γνωρίζει ο αφέντης του μέσω ενός λευκού αγόρασε μια βάρκα. Κάποια στιγμή, αφότου είχε αποκτήσει αυτή τη μικρή περιουσία, ο κυβερνήτης αναζήτησε μια βάρκα για να μεταφέρει τη ζάχαρή του από τα διάφορα μέρη του νησιού. Και γνωρίζοντας ότι αυτή η βάρκα ήταν ενός νέγρου, την άρπαξε και δεν πλήρωσε στον ιδιοκτήτη ούτε ένα φαρδίνι. Ο συμπατριώτης μου πήγε αμέσως στον αφέντη και παραπονέθηκε γι’ αυτή την πράξη του κυβερνήτη. Όμως η μόνη ικανοποίηση που έλαβε ήταν να τιμωρηθεί σκληρά από τον αφέντη του, που τον ρώτησε πώς τόλμησε κάποιος από τους νέγρους του να έχει στην κατοχή του βάρκα.

*The Interesting Narrative, Olaudah Equiano, 1789 (Εκδόσεις Ασβός, 2010, Μτφ. Αριάδνη-Μαρία Αλαβάνου, σελ. 181,182)

Για το συγγραφέα: http://abolition.e2bn.org/people_25.html

0093396_241

William S. Burroughs – JUNKY (1953)

tumblr_m9daqig4Kv1ry39wso1_1280

Ήμουν σε μια φθηνή καντίνα πέρα απ’ την οδό Ντολόρες, στην Πόλη του Μεξικού. Έπινα συνέχεια για δύο περίπου εβδομάδες. Καθόμουν σ’ ένα ιδιαίτερο με τρεις Μεξικανούς, πίνοντας τεκίλα. Οι Μεξικανοί ήταν αρκετά καλοντυμένοι. Ο ένας απ’ αυτούς μίλαγε αγγλικά. Ένας μεσόκοπος Μεξικάνος με βαριά κοψιά και ένα θλιμμένο, γλυκό πρόσωπο τραγουδούσε τραγούδια κι έπαιζε κιθάρα. Καθόταν στην άκρη ενός ιδιαίτερου σε μια καρέκλα. Με χαροποιούσε το γεγονός ότι το τραγούδι έκανε τη συζήτηση αδύνατη.
Πέντε μπάτσοι μπήκαν μέσα. Σκέφτηκα πως ίσως με ψάχνανε κι έτσι γλίστρησα το όπλο και τη θήκη του έξω απ’ τη ζώνη μου και τα έριξα κάτω απ’ το τραπέζι μαζί με ένα κομμάτι όπιο που είχα καβατζάρει σ’ ένα πακέτο τσιγάρα. Οι μπάτσοι ήπιαν στα γρήγορα μια μπίρα και φύγανε.
Όταν έψαξα κάτω απ’ το τραπέζι, το όπλο μου είχε εξαφανιστεί μα η θήκη ήταν ακόμα εκεί.

* Εκδόσεις Απόπειρα 1983, Μτφ. Ν. Πρατσίνης/Ντίνα Σωτήρα, σελ. 161

** Πολύ πριν το Naked Lunch (1959) κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο κάποιου Ουίλλιαμ Μπάροουζ, που έμελλε να γίνει η ηγετική μορφή του κινήματος των beatniks, με θέμα την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του οδοιπορικού του Μπίλ Λη μέσα από τον κόσμο των ναρκωτικών. Το περίφημο “Junky” εκδόθηκε το 1953, την εποχή της υστερίας του αντικομμουνισμού και του κομφορμισμού των ΗΠΑ.