Αλεξάντρ Γκριν: Τα πορφυρά πανιά (1922)

travellogs.us-

…”Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα περάσουν, αλλά μια μέρα στην Καπέρνα θα ανθίσει ένα παραμύθι και θα μείνει στη μνήμη των ανθρώπων για πολύ καιρό. Εσύ, Ασσόλ, θα έχεις μεγαλώσει. Ένα πρωινό, στα βάθη του ορίζοντα, θα λάμψουν κάτω από τον ήλιο τα πορφυρά πανιά.Πελώρια και αστραφτερά πάνω στο λευκό πλοίο, θα κινούνται κατευθείαν προς εσένα σκίζοντας τα κύματα. Αυτό το θαυμάσιο πλοίο θα πλέει γαλήνια, χωρίς φωνές και ομοβροντίες. Στην ακτή θα συγκεντρωθεί πολύς κόσμος, που έκπληκτος θα βγάζει επιφωνήματα θαυμασμού. Θα είσαι κι εσύ εκεί. Το πλοίο θα πλησιάσει μεγαλόπρεπα στην ακτή, υπό τους ήχους μιας εξαίσιας μουσικής. Μια κομψή και γρήγορη βάρκα, μέσα στα χαλιά, στο χρυσό και στα χρώματα, θα αποπλεύσει απ’ αυτό. ‘Για ποιο λόγο ήρθατε; Ποιον γυρεύετε;’ θα ρωτήσουν οι άνθρωποι στην ακτή. Τότε θα δεις έναν γενναίο και όμορφο πρίγκηπα. Θα στέκεται και θα τείνει τα χέρια του προς εσένα. ‘Γεια σου, Ασσόλ’, θα σου πει. ‘Σ’ ένα μέρος που βρίσκεται πολύ μακριά από δω σ’ ονειρεύτηκα και ήρθα να σε πάρω για πάντα στο βασίλειό μου. Θα ζήσεις εκεί μαζί μου σε μια βαθιά κοιλάδα σπαρμένη με ρόδα. Θα έχεις όλα όσα επιθυμείς. Η ζωή μας θα είναι τόσο αρμονική και χαρούμενη, που η ψυχή σου δεν θα γνωρίσει ποτέ θλίψη και δάκρυα’. Στη συνέχεια θα σε καθίσει στη βάρκα, θα σε οδηγήσει στο πλοίο και θα φύγεις για πάντα για τη λαμπερή αυτή χώρα, όπου ο ήλιος θα ανατείλει και τα αστέρια θα κατέβουν από τον ουρανό για να χαιρετίσουν την άφιξή σου”.
“Και όλα αυτά για μένα;” ρώτησε σιγανά το κορίτσι. Τα σοβαρά της μάτια ευθύμησαν και άστραψαν με εμπιστοσύνη. Ήταν προφανές πως ένας επικίνδυνος μάγος δεν θα μιλούσε ποτέ έτσι. Τον πλησίασε λοιπόν περισσότερο. “Μπορεί να έχει έρθει ήδη…αυτό το πλοίο”;
“Όχι τόσο σύντομα”, αποκρίθηκε ο Εγκλ, “όπως σου είπα, πρώτα πρέπει να μεγαλώσεις. Έπειτα… Τι άλλο να σου πω; Θα γίνει έτσι, κι αυτό είν’ όλο”…

*Εκδόσεις Κίχλη, μτφ. Ιοκάστη Καμμένου, Νοέμβριος 2013, σελ. 36-37

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: