Το χαντάκωμα

Parisians, 1963 (10)

Κάποτε την ανανεωτική αριστερά κοσμούσε η φωνή του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Για εμάς ήταν βάλσαμο. Το άστρο που οδηγούσε το καραβάνι της έλλογης αριστεράς χωρίς φανατισμό. Με προτάσεις και διορατικότητα. Τον Μιχάλη δεν τον αγαπούσαν όλοι. Ακριβώς γιατί ήταν χαρισματικός, ευφυής και φιλοευρωπαϊστής ως το μεδούλι. Για τα χαρακτηριστικά του αυτά τον φοβούνταν. Τον πολεμούσαν εσωκομματικά. Ο Μιχάλης πλήρωσε επανειλημμένα τη μοναχική, γενναία πορεία του με τόνους λάσπης, μαχαιρώματα, λοιδορίες, συκοφαντίες και παραγκωνισμούς από συντρόφους του, με συνέπεια τον κλονισμό της υγείας του που ήρθε χρονικά παράλληλα με το άθλιο, πραξικοπηματικό του “ρίξιμο” από την υποψηφιότητα για το Δήμο της Αθήνας.

Κάποιοι απ’ αυτούς σήμερα έχουν καταλάβει υπουργικούς θώκους. Καφενόβιοι και περιπατητές ισόβιοι των διαδρόμων της Κουμουνδούρου, νάρκισσοι, ανεπάγγελτοι, διακριθέντες μόνο στα σπορ του βυζαντινισμού, της ανθρωποφαγίας και της σκιαμαχίας. Κάποιοι που πάνε για προσκύνημα στον δικτάτορα Πούτιν. Κυριολεκτώ, όταν ισχυρίζομαι ότι δεν ξέρουν να κάνουν απολύτως τίποτε άλλο, έπειτα από 50 χρόνια κομματικών αγκυλώσεων και δογματικής προσκόλλησης.

Για κάποιο λόγο κυβερνούν σήμερα. Και εκείνο το παλιό ανέκδοτο περί ηθικής υπεροχής της αριστεράς πάει στο βρόντο. Κυβερνούν ή καλύτερα βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις ευθύνης μαζί με τους ακροδεξιούς εκλεκτούς τους, γιατί είχαμε την ατυχία ο προηγούμενος πρωθυπουργός να λέγεται Σαμαράς. Απροετοίμαστοι, ανερμάτιστοι, αδαείς, υπερφίαλοι, εμπρηστικοί. Ο φραξιονιστικός πατριωτισμός έχει αναβιβαστεί σε εθνικό δόγμα. Οι τριτοδιεθνιστές του ΣΥΡΙΖΑ Βλέπουν την Ελλάδα ως φράξια μέσα στην Ευρώπη και λειτουργούν όπως ακριβώς ξέρουν. Επικαλούνται έναν νέο εθνικό πατριωτισμό, έχουν κατασκευάσει αντιπάλους, έχουν ανακαλύψει τα κέντρα συνωμοσίας, έχουν φροντίσει να πωρώσουν και να φανατίσουν περαιτέρω το κοινό τους. Μόνο που η Ευρώπη, προϊόν συμβιβασμών, θυσιών και διαβουλεύσεων δεκαετιών, οι οργανισμοί και η διεθνής κοινότητα δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ.

Αν έχουν μια γραμμή, αυτή είναι η παλιά κλασσική γραμμή του σταλινικού τσαμπουκά, του εκβιασμού και της συνεχούς υπονόμευσης του αντιπάλου. Όπως ο Παπαγιαννάκης αποτελούσε έναν κατασυκοφαντημένο σύντροφο που ποτέ δεν ήθελαν, έτσι και οι ευρωπαίοι είναι (υποτίθεται γι’ αυτούς) σύμμαχοι της χώρας μας μέσα σ’ έναν οργανισμό που οι ίδιοι ποτέ δεν θα προσχωρούσαν. Τη δουλίτσα τους να κάνουν. Να ελέγχουν τα πάντα. Και την καταστροφή, εννοείται.

Με απλά και σαφή λόγια, τη λογική του τσαμπουκά την περιγράφει ο Φλαμπουράρης, ο “παλιός”, ο “βαρύς ιδεολόγος” (για όσους τον ξέρουν κι από χθες), ένας προερχόμενος από το ΚΚΕ που βλέποντας τα τελευταία 25 χρόνια την πόρτα του Περισσού να παραμένει κλειστή για τη μεγαλειότητά του, διένυσε την κλασσική διαδρομή ενός στελέχους του χώρου φραξιονισμένος στην ούλτρα-αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ. Σήμερα είναι υπουργός. Και λέει τα εξής στην τηλεόραση σε έλληνες και ευρωπαίους (διότι εσωτερικός δημόσιος χώρος, ως γνωστόν, δεν υπάρχει) λες και μιλάει στον περιπτερά που του κλείνει κάθε πρωί το μάτι συνωμοτικά γιατί ανήκουν στην ίδια φράξια.

“Υπάρχει σκληρή γραμμή από τους θεσμούς, αυτή είναι η τακτική τους, αλλά εμείς δεν θα δεχτούμε και εκείνοι θα υποχωρήσουν. Θα τα δώσουν τα χρήματα. Δεν τους συμφέρει να μην τα δώσουν. Δεν θα υποχωρήσουμε στις πιέσεις και θα πετύχουμε συμφωνία”.

Ας θυμηθούμε και το Μιχάλη για να δούμε τη χαοτική διαφορά αυτών που μας χαντακώνουν καθημερινά στο όνομα της αριστεράς και των χαρισματικών μυαλών της:

«Το Ευρώ θεωρείται από πολλούς στην αριστερά ο πιο εύκολος στόχος κριτικής και καταγγελίας, με ανεξέλεγκτα γενικά υπονοούμενα και άνετες και ανέξοδες «προτάσεις» του τύπου «έξω από το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το Ευρώ κλπ» ώστε να έχουμε λυτά τα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική. Το πόσο λυτά θα ήσαν τα χέρια τους, ποιους πόρους θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν, σε ποιο και σε πόσο υποτιμημένο «εθνικό» νόμισμα, και άλλα δευτερεύοντα ζητήματα ας τα αφήσουμε για μελέτη και εργασία στο σπίτι» (…)

“Η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης είναι η πιο αριστερή πρόταση που γνωρίζω όταν συζητάμε την πορεία του κόσμου. Ακόμα κι αν 27 στις 27 κυβερνήσεις της ΕΕ ήσαν δεξιές και αποφάσιζαν να προωθήσουν τη Συνθήκη που αρχίζει δειλά δειλά να πολιτικοποιεί την Ένωση και τα προβλήματα, δικά της και του κόσμου, η εξέλιξη θα έπρεπε να χαιρετιστεί χωρίς επιφυλάξεις από την αριστερά”.(…)

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: