Προξενιό στο Βερολίνο

AntonisGeorgosHristou

Κρίνεται επιτυχής η χθεσινή συνάντηση του έλληνα πρωθυπουργού στο Βερολίνο. Από μόνη της η επίσκεψη συνιστά Politikum, ακόμη κι αν δεν υπήρξαν απτά αποτελέσματα για την υπόθεσή μας. Μετά από τα απανωτά αυτογκόλ της, η κυβέρνηση, έστω για λίγο, εξήλθε από τον διεθνή απομονωτισμό και, τουλάχιστον ο επικεφαλής της, έδειξε πως έχει κατανοήσει τους στοιχειώδεις κανόνες της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής.

Η συνάντηση Μέρκελ – Τσίπρα ικανοποιεί, διότι σε επίπεδο συμβολισμού, οι ελληνογερμανικές σχέσεις, οι οποίες είχαν φτάσει στο ναδίρ εξαιτίας κάποιων παραληρηματικών και φανατικών, σταδιακά αποκαθίστανται, αναθερμαίνονται. Αργά μεν, αλλά, νομίζω η αρχή έγινε. Δεν ξέρω τι εντυπώσεις άφησε ο Τσίπρας, αλλά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα βασίζεται σε σχέσεις εμπιστοσύνης και στη “χημεία” μεταξύ των πρωταγωνιστών. Συχνά, στην ευρωπαϊκή πολιτική ακριβώς αυτό είναι το ουσιαστικό. Εύχομαι, επιστρέφοντας στην Αθήνα, να έχει άρει κάποια από τα στερεότυπα που τον ακολουθούν, και για τα οποία είναι αποκλειστικά ο μόνος υπεύθυνος. Επίσης, ελπίζω η Άνγκελα Μέρκελ να μην μπει στον πειρασμό να παίξει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

Η καγκελάριος Μέρκελ θα μπορούσε να έχει καλέσει πολύ νωρίτερα τον Αλέξη Τσίπρα. Θα είχαν αποφευχθεί πολλά επεισόδια στο σπιράλ της ελληνογερμανικής έντασης. Θα “αναγνώριζε” τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Οι χθεσινές εικόνες συμφιλίωσης θα ήταν απείρως σημαντικότερες πριν από 30 -40 μέρες. Είναι ευθύνη της Άνγκελα Μέρκελ ότι καθυστέρησε τόσο να αναλάβει σχετική πρωτοβουλία για μια συνάντηση γνωριμίας με τον έλληνα πρωθυπουργό. Ακόμη και αν η πρόσκληση στελνόταν τις μέρες της μέθης και του ανορθολογισμού του “κακομαθημένου” αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογική του νίκη.

Ο Τσίπρας άργησε δύο μήνες. Το παιγνίδι δεν είναι στο χέρι του. Τώρα πρέπει να κάνει το “καλό” παιδί για πολύ μεγάλο διάστημα σε πολύ κόσμο. Και πάλι, τίποτα δεν είναι βέβαιο. Επίσης έχει να αντιμετωπίσει το εσωτερικό του κόμματός του, διάφορους τρελούς της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής του ομάδας, και να πείσει την εκλογική του πελατεία, που της έχει τάξει λαγούς και πετραχήλια και μέχρι πρότινος την παραμύθιαζε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι για τη μιζέρια μας, και κυρίως εκείνοι, τους οποίους έσπευσε χθες να γοητεύσει, μπας και δούμε τι θα γίνει…

Παρήγορο είναι επίσης το γεγονός ότι η Μέρκελ προσκλήθηκε στην Αθήνα, από εκείνον που ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, στις 8/10/2012, κατά την επίσκεψή της στη χώρα μας, δήλωνε προσβλητικά και ανήκουστα πως “έρχεται εσπευσμένα να σώσει το διεφθαρμένο, ανυπόληπτο και υποτελές στα συμφέροντά της πολιτικό σύστημα” (βλ.σχετ. άρθρο στο Landstreicher).

Ο Τσίπρας φαίνεται πως ωρίμασε γρήγορα. Έχει φυσικά πάρα πολύ δρόμο ακόμα. Χρόνο δεν ξέρω αν έχει. (Δεν θα έχει διαφύγει της προσοχής των φυσιογνωμιστών πως, επίσης, γέρασε απότομα. Μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Από το βάρος της ιστορικής ευθύνης);

Και τώρα; Το ζόρι μας παραμένει. Παραμένει γιατί η κυβερνητική αλλαγή και η διαχείρισή της από τους καινούριους δυσχέρανε τη θέση μας. Αφενός γιατί η Άνγκελα Μέρκελ είναι δέσμια ακόμη και σε επίπεδο δηλώσεων ή συμβολισμών των υπερσυντηρητικών δυνάμεων μέσα στο κόμμα της, αλλά και τμημάτων της γερμανικής κοινωνίας που θέλουν να πεταχθεί η Ελλάδα έξω από το ευρώ, και αφετέρου γιατί ο Τσίπρας ερμήνευσε λανθασμένα και μεγαλοποίησε αυθαίρετα το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιανουαρίου ως αφετηρία αλλαγής του πολιτικού σκηνικού σ’ όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Με ποιους συσχετισμούς, ποιους συμμάχους, ποια διαδικασία, ποιο χρονοδιάγραμμα, ποιο συγκεκριμένο όραμα, δεν διευκρίνισε ποτέ, πιστός στις θεωρητικές διακηρύξεις της “ριζοσπαστικής” ανάγνωσης των εξελίξεων.

Θα κλείσω με μια ευχή και το ευνοϊκό σενάριο, ότι το (δικαίως, σε σειρά θεμάτων) εκνευρισμένο Βερολίνο δεν έχει αποφασίσει ακόμα να μας δείξει το δρόμο προς την κόλαση και ότι τα πυρακτωμένα καζάνια μπροστά μας δεν είναι έτοιμα να μας υποδεχθούν. Ότι τα συμφέροντά του κρατούν την Ελλάδα στο ευρώ. Ότι η καγκελάριος Μέρκελ θα συνεχίζει να εξηγεί στους γερμανούς φορολογούμενους (και μαζί με την καγκελάριο άλλοι 16 αρχηγοί κρατών) πως αξίζει η συνέχιση της χρηματοδότησης της παραμονής μας στο Ευρώ, διότι μια μελλοντική “Ελλάδα – ναζί” με κομματιασμένη κοινωνία, δεν είναι στο οικονομικό, πολιτικό και γεωστρατηγικό συμφέρον ούτε της Ευρώπης, ούτε του Βερολίνου. Ή για να πάρουν τα λεφτά ή τμήμα των δανεικών κάποια μέρα πίσω.

Η στήριξη/αλληλεγγύη της Άνγκελα Μέρκελ καλό είναι να μην περιορισθεί μόνο στα λόγια, αλλά να συνοδευθεί επιτέλους και από μια δέσμη αναπτυξιακών μέτρων και επενδύσεων που θα βοηθήσουν ουσιαστικά την Ελλάδα στη δύσκολη ιστορική καμπή που διέρχεται. Και ελπίζουμε να το πράξει, διότι ασφαλώς γνωρίζει ιστορία, γνωρίζει από πρώτο χέρι την έκβαση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, περίοδο κατά την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, οι ναζί χρειάστηκαν 15 χρόνια για να ανέλθουν στην εξουσία, ενώ εδώ και οι ταχύτητες ανόδου των άκρων είναι πολλαπλάσιες.

Ο δε Τσίπρας, αφού έκανε το πρώτο βήμα και εμφανίστηκε συνετός στο εξωτερικό, ας κάνει τώρα και το δεύτερο: Ας μαζέψει τους “δικούς” του και ας αντικαταστήσει τους φαιδρούς, τους κραυγαλέους και τους έμμεσους και άμεσους υπονομευτές της δύσκολης επιχείρησης διάσωσης της χώρας.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: