Archive | December 2014

Άνοιξε τα μάτια, δες, αναγνώρισε

mozert9

Αυτό το γνωρίζει ο καθένας που μέσα από ένα ζευγάρι μάτια, τα οποία βλέπουν, έχει μάθει να ξεχωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στο λαμπερό και στο μουντό, το φως και το σκοτάδι. Στα σκοτεινά ή δεν βλέπει κανείς τίποτα ή τουλάχιστον δεν βλέπει τόσο καθαρά ώστε να μπορεί να αναγνωρίζει τα αντικείμενα και να τα ξεχωρίζει. Μόλις λάμψει το φως, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν γίνονται ορατά και μπορεί κανείς να τα διακρίνει, το ένα από το άλλο – ωστόσο προς τούτο είναι απαραίτητα τα εξής δύο:

1) Να υπάρχει αρκετό φως

2) Εκείνοι που πρόκειται να δουν, να μην είναι ούτε τυφλοί, ούτε να έχουν πάθει χρυσή, ούτε πάλι κάποια άλλη αιτία να τους εμποδίζει από το να μπορούν ή να θέλουν να δουν

 

Ο γερμανός ποιητής Christoph Martin Wieland (1773-1813) απαντώντας στο ερώτημα τι είναι διαφωτισμός:

Αντί απολογισμού

images

O Sailor (Nicholas Cage) σε μια σκηνή της ταινίας – μανιφέστο Wild at Heart αποσαφηνίζει:
“Did I ever tell you that this here jacket represents a symbol of my individuality and my belief in personal freedom”
Εντάξει, όταν πρωτοείδαμε το έργο το 1990 στο Όπερα (;) μας διέφυγε το βαθύτερο νόημα, δεν του δώσαμε ίσως μεγάλη σημασία, ήμασταν απορροφημένοι από τα κάλλη της Lula (Laura Dern) ή είχαμε το μυαλό μας στα highways και τα country roads του αμερικάνικου νότου. Σε μεταγενέστερες θεάσεις μας φάνηκε αστείο. Η πομπώδης εκφορά του λόγου, το snakeskin τζάκετ του Sailor, το στυλιζάρισμα του Lynch. Από τη σημερινή οπτική, μπορούμε να πούμε ότι το υπονοούμενο το έχουμε πιάσει προ πολλού.
Θελήσαμε την αλήτικη ψυχή. Ποθήσαμε την πνοή της ελευθερίας. Γοητευτήκαμε από τους καταραμένους. Αναζητήσαμε τα σμπαραλιασμένα αδέλφια. Επιδιώξαμε τα κακοτράχαλα μονοπάτια έξω από το δρόμο. Λατρέψαμε τα βρώμικα, αλλά τίμια ακόρντα. Αποθεώσαμε την αντικουλτούρα. Μεθύσαμε μέχρι τελικής πτώσης. Ρίξαμε το λάσο στο φεγγάρι για να το φέρουμε πιο κοντά. Ψάξαμε τα ίχνη της στο Μέμφις, στην Καζαμπλάνκα, στα αυλάκια των δίσκων βινυλίου, στα κλωναράκια της αμυγδαλιάς, στα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη. Παίξαμε με τα σύμβολα.
Διαφυλάξαμε με ιερή ευλάβεια το individuality και το belief in personal freedom. Το αναφέρουμε απολογιστικά, καθώς κλείνει μια ακόμη χρονιά και ανοίγει η επόμενη. Όσο κυματίζουν στον άνεμο οι φαβορίτες και τα κοκόρια μας, ορκιζόμαστε ότι όσο χτυπάνε οι καρδιές μας, θα αναβοσβήνουμε, θα σηκωνόμαστε ξανά και ξανά όρθιοι τινάζοντας τη σκόνη από πάνω μας, θα μπαινοβγαίνουμε στη στρατόσφαιρα, θα εμφανιζόμαστε και θα εξαφανιζόμαστε αναπάντεχα, εν ριπή οφθαλμού, κατά το δοκούν, ένας, δύο, όλοι μαζί. Το παιγνίδι και ο δρόμος είναι ανοιχτά. Το ίδιο, η έκβαση και ο προορισμός.

Γραμμή

spiek15

Στην τσέπη φυλάω μια κιμωλία
γραμμή βαθιά για να τραβήξω
το χώμα να σκιστεί στα δύο,
το πριν να το πετρώσω,
από το χάσμα το απροσμέτρητο
το πέρασμα να μην προφτάσει.

Το σκοτάδι σαν πέσει, βγες,
βρες της γραμμής μου την άκρη,
στο δάκτυλό σου δέσε τη
ως το λυκαυγές συνέχισέ τη
ξοπίσω σου τυλίγω
το κοντυλένιο νήμα της.

Ρώσικη ρουλέτα και άλλα τυχερά παίγνια

10672330_621976767918721_6384018478753552519_n

Τέλεια Χριστούγεννα κύριε πρωθυπουργέ, εύγε. Προβλέπεται ρεβεγιόν έξω από τις τράπεζες, black jack, bank run και gang bang. Όλα ανοιχτά.

Είχαν δεν είχαν οι άσχετοι κυβερνώντες παρασύρουν τη χώρα σε μια σοβαρή και πιθανότατα μοιραία κρίση. Τα ψέματα τελείωσαν (έξω). Η υπομονή τελείωσε (μέσα). Αυτός ο συνδυασμός είναι ολέθριος. Αν δεν γίνει κάποια κίνηση άμεσα, οι επόμενοι μήνες θα είναι ολέθριοι. Ας μείνουμε όμως στα δεδομένα που γνωρίζουμε.

160 βουλευτές ψήφισαν υπέρ του Δήμα. Το άθροισμα των ψήφων δεν δημιουργεί “αέρα” εκλογής. Σήμερα, με τα κουκιά να είναι μετρημένα, πρόεδρος δεν βγαίνει. Όμως στη ζωή και στην πολιτική τα πάντα μπορούν να συμβούν (μακρύς ο δρόμος μέχρι την τρίτη ψηφοφορία). Με βάση αυτό το αποτέλεσμα είναι προφανές ότι αναμένονται κινήσεις και ανατροπές. Αν θα “βγουν”, θα δείξει.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι είναι ότι και σε περίπτωση αδυναμίας εκλογής προέδρου οι δανειστές ουσιαστικά ιδιαίτερη πρεμούρα δεν έχουν. Είναι μακράν σοβαρότεροι του πολιτικού θιάσου που λυμαίνεται και κρατάει καθηλωμένη τη χώρα, επαγγελματίες, και έχουν προετοιμαστεί. Έχουν σχέδιο (σε αντίθεση με τους εδώ συγκυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους παπατζήδες) και έχουν λάβει προ πολλού μέτρα. Μη σας πω ότι θα ικανοποιηθούν κιόλας αν δεν βγει πρόεδρος, καθώς θα προχωρήσουν άμεσα και δραστικά στην οριστική επίλυση του ελληνικού προβλήματος. Αυτό που εδώ κάτι λαφαζαναίοι και κάτι καμμένοι πατριδοκάπηλοι εργολαβικά απεργάζονται και ψυχασθενικά διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους, πού ξέρεις, μπορεί να το θέλουν κι εκείνοι…

Ξέρουν κατά βάθος πως ακόμη κι αν εκλεγεί πρόεδρος (ο Δήμας ή κάποιο άλλο πρόσωπο) η συγκυβέρνηση θα αρχίσει πάλι τα ίδια με τις κόκκινες γραμμές συναγωνιζόμενη την αντιπολίτευση και θα ζούμε όλοι στο ίδιο έργο θεατές.

Είτε λοιπόν δανειστές, Κομισιόν, Βερολίνο και τα ρέστα θα βάλουν με τις σφαλιάρες τα ελληνικά πολιτικά κόμματα να συνεργαστούν σε έναν μεγάλο συνασπισμό (εκεί θα προκύψουν ραγδαίες ανακατατάξεις στο πολιτικό σύστημα), είτε θα αποκλείσουν την Ελλάδα από το ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα με όλα τα συνεπακόλουθα.

Τελικά επειδή ακριβώς το πρόβλημα είναι εδώ, η λύση είναι στα χέρια μας. Είτε θα συνεννοηθούμε, έστω και μετά από εκλογές, είτε θα πάμε κατά διαόλου.

Προεδρική εκλογή ή εμπλοκή; (αντί σχολίου)

10403724_984065331611024_6787324862786148340_n

Αντί σχολίου για τη σημερινή ψηφοφορία για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και τις εξαιρετικά ρευστές πολιτικές εξελίξεις, οι οποίες μπορούν να oδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, δανείζομαι μια ρήση του Honoré de Balzac:

“Η ελευθερία που δόθηκε σε έναν διεφθαρμένο λαό είναι παρθένα που δόθηκε στους ακόλαστους”

*Δυσάρεστο να κρίνεται η τύχη της χώρας, η δική μας και των επόμενων για πολλές δεκαετίες, απ’ αυτό το τραγελαφικό πολιτικό προσωπικό και, σε περίπτωση εκλογών, απ’ αυτό το ανώριμο, στη συντριπτική του πλειοψηφία, εκλογικό σώμα. Κι επειδή τούτο δεν αλλάζει -και το ξέρουμε- προετοιμαζόμαστε χωρίς να προσαρμοζόμαστε.

Πολιτική τάξη επικίνδυνης βλακείας

images (7)

«…η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις (…) Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν ξέρουν, αλλά που αξίζουν».

Γ. Σεφέρης, Πολιτικό Ημερολόγιο (1/10/1945)

================

L. Η χώρα της Βούλτεψη, του Εντελώς Καμμένου (ονοματεπώνυμο), του Σαμαρά, του Λοβέρδου, της Ξουλίδου, των Χρυσαύγουλων, της Ραχήλ, του Νικολακόπουλου, του Μιχελογιαννάκη, της κόκκινης αφασίας, της πεντοζάλης, των “βουλευτριών”, των Αθανασίου και των εξωθεσμικών παραγόντων, των εκδοτών, των κάθε φύσεως φονταμενταλιστών, των αποστράτων και των αγραμμάτων και επικίνδυνων που τους ψηφίζουν και τους συντηρούν. Αυτοί όλοι καλούνται να βγάλουν πρόεδρο Δημοκρατίας. Μια τυπική θεσμική διαδικασία την μετέτρεψαν χριστουγεννιάτικα στο διακύβευμα “μέσα ή έξω από την Ευρώπη”. Τοξικός συνδυασμός για να διαλυθεί ό,τι απέμεινε και να μην ξαναφυτρώσει τίποτε πια σ΄ αυτόν τον τόπο. Μήπως μόνο αυτοί απέμειναν στην φαιδρά πορτοκαλέα; Αυτοί που κυκλοφορούν με τη χειροβομβίδα απασφαλισμένη σε μια χώρα χωρίς θεσμικούς “πυροτεχνουργούς”; Γαμώ τα ξύλα μου, κανονικά όμως…

Το φιλί της ζωής

10409064_661339973982400_8944910758071863442_n

Ζαριές με την τύχη της χώρας μέσα στην απατηλή λάμψη, στη χαλαρότητα των γιορτών. Προκειμένου να είναι σίγουροι, εξαπολύουν επιθέσεις προπαγάνδας και κατατρομοκράτησης των πνευματικά αποβλακωμένων, οικονομικά αποκαμωμένων. Ο πανικός και ο εκβιασμός ως αλάνθαστα μέσα πολιτικής επιβολής και αυταρχισμού. Διαχρονικά κόλπα από κάκιστους, ερασιτέχνες κομπογιαννίτες. Όχι ότι δεν ελλοχεύουν δραματικοί κίνδυνοι. Αλλά οι πραγματικοί (επι)κίνδυνοι είναι οι ίδιοι.

Αντί αστεριού, στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου φέτος στέκεται απειλητική η δαμόκλειος σπάθη του Grexit. Επιστρέφουμε τάχιστα πίσω στις αρχές του δράματος και πιθανότατα σε μια πολύ σκληρή δοκιμασία τις πρώτες μέρες του έτους διαλύοντας αφρόνως οτιδήποτε χτίστηκε με θυσίες και αίμα τα τελευταία χρόνια.

Τι κάνουμε εμείς της συνομοταξίας μας τις επόμενες μέρες;
Κρατάμε σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου και μαζευόμαστε γύρω από το πιάνο για να μετρηθούμε. Όχι παρείσακτοι ανάμεσά μας αυτές τις κρίσιμες στιγμές.
Οι λέξεις, το χάδι, τα μινόρε να είναι τα δικά μας.
Βγάζουμε από το ντουλάπι τα φτερά και τις σφεντόνες μας. Και οι καρδιές χτυπούν πιο δυνατά από τα ταμ ταμ του πολέμου.
Παίρνουμε βαθιές αναπνοές, κρατάμε λίγο οξυγόνο παραπάνω. Έτοιμοι να είμαστε να δώσουμε το φιλί της ζωής μεταξύ μας, οι συναθροισμένοι οικείοι.