Περί παραδείσου

5659099733_261fbb82c0

Τι είναι ο Παράδεισος, πέρα από αυτό που λένε οι διάφορες θρησκείες; Μήπως η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, πιο δίκαιης και ελεύθερης; Ή, μήπως, η επιστροφή σε έναν κόσμο που δεν έχει ακόμα διαφθαρεί από τον δυτικό πολιτισμό;

Τι κινητοποιεί τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν μια πλούσια και επιτυχημένη ζωή για να δραπετεύσουν στην Πολυνησία, αναζητώντας το όνειρο ενός κόσμου έξω από συμβάσεις, μακριά από το συντηρητισμό της Ευρώπης, να ζήσουν κοινοβιακά μέσα σε δάση της Ελβετίας ή να λιώσουν κάτω από τον ήλιο της Νέας Γουινέας; Στη Γαύδο, την Αμοργό, την Πίνδο ή τις Μηλιές εγκαταλείποντας…αλήθεια, εγκαταλείποντας τι;

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης μέχρι σήμερα είναι πάντα σε ετοιμότητα, σε εγρήγορση προκειμένου να αποδράσουν και να υλοποιήσουν το όνειρο μιας άλλης, πιο ειλικρινούς, πιο τίμιας, λιγότερο υποκριτικής και περισσότερο κοντά στη Φύση (και στη φύση του ανθρώπου) ζωή; Πόσο η “τρέλα” του ενός ακουμπάει την “τρέλα” του άλλου; Και πόσο σημαντική ή όχι (αν π.χ. θέλει κανείς να γίνει Σιντάρτα) είναι η συντροφικότητα σ’ αυτή την περιπέτεια;

Ξέρω πολλούς και πολλές πλέον νοσταλγούς της Εδέμ με τις “αποσκευές” έτοιμες για το γοητευτικό ταξίδι. Βοηθάει η ψυχολογία “φεύγω” που ευνοείται από την νεοελληνική αθλιότητα. Τριγυρνούν έξω από σταθμούς και λιμάνια ανήσυχοι και ανυπόμονοι. Είναι ευτυχία να βλέπεις αυτό το θέαμα. Η αλυσίδα της αμφισβήτησης και της αναζήτησης, της φυγής και του ταξιδιού που παραδίδεται από γενιά σε γενιά δεν σπάει, μεταλαμπαδεύεται, συνεχίζεται αδιάκοπη. Ο Παράδεισος, σφηνωμένος στη ψυχή, είναι πρόσωπα, γεγονότα και τόποι.

Με την εξής σειρά: Πρώτα τα πρόσωπα (η ματιά, τα δάκτυλα, η ποιητικότητα των συνοδοιπόρων), μετά τα γεγονότα (το ταξίδι καθ’ αυτό είναι το εντυπωσιακότερο γεγονός, αλλά και η αναγνώριση, η ερωτική σχέση των συνταξιδιωτών, το κλείσιμο των ματιών και η αναπαράστασή του Παραδείσου με τη δύναμη της φαντασίας, η προετοιμασία του ταξιδιού είναι γεγονότα) και τέλος οι τόποι, η επιλογή τους, το αντάμωμα, το σμίξιμο μαζί τους.

Ο Παράδεισος μπορεί να είναι το Παρίσι, το Εκουαδόρ, η Ταϊτή (ή ο πίνακας “γυναίκες από την Ταϊτή στην παραλία” του Γκογκέν), οι Μαρκήσιοι Νήσοι, η Ταγγέρη, η Σαλίνα Κρουζ. Είναι προσωπική υπόθεση του καθένα πού θα τον τοποθετήσει γεωγραφικά. Μπορεί να είναι το δωμάτιό του, όπως π.χ για τον ήρωα του Huysmans, τον δούκα Jean Floresas des Esseintes. Ή ένας φάρος.

Μέσα από τη διαρκή περιπλάνηση θα ξεπροβάλλει ο δρόμος του Παραδείσου. Χάρτης; Δεν χρειάζεται πια, μετά από έναν τόσο μεγάλο περίπατο. Κι αν παρεκκλίνουμε από την πορεία μας, αν χαθούμε, αν ξαποστάσουμε λιγάκι παραπάνω, ξαναγυρνάμε και συνεχίζουμε.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: