Gathering of the Tribe

Teenage Gangs of NYC in 1959 (10)

Οι συναθροίσεις οι δικές μας είναι μυσταγωγικά τελετουργικά, ιεροτελεστίες κανονικές. Σπάνιες πια – και προς τούτο, ανεκτίμητες, λαμβάνουν χώρα στο μέσο της πόλης, σε μέρη που συμφωνούνται από πριν, όχι στα βουνά ή έξω από την κοινωνία, αλλά δεν ξέρεις ποτέ, δεν φαντάζεσαι πού και πώς. Αλλά και να παρευρεθείς, καθότι απολύτως κλειστές δεν είναι, ίσως να μην καταλάβεις τίποτα, να μπερδευτείς περισσότερο ή να βγάλεις αυθαίρετα συμπεράσματα. Κι αυτό είναι το χειρότερο.
Αυτά τα gatherings θυμίζουν την πέτρα που την πετάς και εξαφανίζεται στο αέρα χωρίς να ακούσεις το σκάσιμο στη γη μετά την ολοκλήρωση της τροχιάς της. ΄Η που τη βλέπεις να χάνεται στη θάλασσα, αλλά δεν φτάνει στ’ αυτιά σου ο ήχος της στιγμιαίας, βίαιης συνάντησής της με τα κύματα πριν την οριστική βύθιση στη νέα της πατρίδα.
Όσοι συμμετέχουν σ’ αυτή την “κοινωνία” έχουν όψη “κανονικών” ανθρώπων. Αν τους συναντήσεις στο δρόμο και τους προσπεράσεις, κοίτα δύο φορές, γύρισε το κεφάλι καλού-κακού για να σιγουρευτείς ότι όντως τους είδες και δεν τους φαντάστηκες. Έχουν αναφερθεί από πολίτες πολλά περιστατικά παραισθητικού ρεαλισμού. Στην επιστημονική κοινότητα επικρατεί αναβρασμός. Οι μαρτυρίες τους συμφωνούν πως κάποιες περαστικές σκιές στο πεζοδρόμιο, φιγούρες ανθρώπινες… εξαφανίζονται απροσδόκητα από το οπτικό πεδίο. Ωστόσο, η τηλεμεταφορά κβαντικών πληροφοριών, άρα και του ανθρώπου, δεν επιβεβαιώνεται ακόμη. Είναι το επόμενο βήμα. Εμείς πάντως (τη μια κύριοι, την άλλη αλητήριοι), στις μαζώξεις μας, γελάμε πίσω από το χέρι μας.
Δεν συναθροιζόμαστε μόνο για να περάσουμε ευχάριστα, να βρεθούμε μεταξύ μας και να κάνουμε ό,τι κάνουμε. Ο σκοπός είναι η δημιουργία του κατάλληλου ενεργειακού πεδίου μέσα από τους ρέκτες, τις πηγές που αλληλοεπιδρούν στο χώρο. Η επίτευξή του μας ανοίγει το δρόμο να παραβιάσουμε και να αποτινάξουμε τους περιορισμούς του χωροχρόνου επικοινωνώντας με τους ήρωες και τα μέρη μας. Και είναι τούτο απολύτως ευεργετικό για όλους μας. Έτσι ήταν πάντα. Και στα χρόνια της ανεμελιάς, αλλά και τώρα, που πιεζόμαστε, που έχουμε βγει στο αντάρτικο της επιβίωσης.
Όλοι όσοι μετέχουν στην “κοινωνία” μας, στο tribe, έχουν συνεπή πορεία ετών. Ευλογημένα παιδιά που κάποτε τους άγγιξε νεραϊδένιο ραβδί. “Χαρακτηρισμένοι”, όπως μου είπε κάποιος στο αυτί …
Είναι ωραίες οι στιγμές της συνάντησης, του καλωσορίσματος, η αίσθηση της αδελφοσύνης, η βεβαιότητα ότι…συνεχίζουμε ακάθεκτοι, ότι είμαστε alive and kicking, ότι οι φαβορίτες κυματίζουν ακόμη και αν τα μαλλιά αραιώνουν, ο σιωπηλός επαναπροσδιορισμός ότι το υπόγειο μυστικό, μας κρατάει για πάντα αδελφοποιητούς. Αυτοί οι “οικογενειακοί” δεσμοί αίματος ανανεώνονται συνεχώς. Και αποδεικνύουν περίτρανα την κοινή μας διαδρομή στο ποτάμι του underground που δεν στερεύει ποτέ, που επιβεβαιώνει την κοινή μας μοίρα.
Παρατήρησε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου τη λάμψη στο μάτι όλων μας, όταν πέφτουν τα πρώτα ακόρντα του You’re gonna miss me. Θα καταλάβεις ίσως γιατί κάποιοι άνθρωποι αναβοσβήνουν στο δρόμο, τι είναι αυτό που τους συνέχει. Γιατί κάποιες σκιές συγκλίνουν χορεύοντας. Γιατί είναι γραφτό, όσο υπάρχει μιζέρια, επιφάνεια, εξουσία και υποκρισία, να σφυρηλατούνται προτάσεις αντικουλτούρας, να αναζητούνται εναλλακτικές διαδρομές, να βιώνονται απρόσιτοι κόσμοι που προσφέρουν άσυλο και αμφισβητούν την “κανονικότητα”, την ορθότητα του παραλογισμού που κυριαρχεί σε κάθε έκφανση της ζωής σ’ αυτή τη χώρα. Ότι το κάθε σύστημα, όχι μόνο το πολιτικό, ποτέ δεν θα καταφέρει να ξεφορτωθεί αυτούς που δεν καταλαβαίνει. Η δική μας συντροφικότητα κατακτιέται μέσα από την αναγνώριση. Τα ερείσματά μας είναι ακλόνητα – αυτά μας κρατούν όρθιους, όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται με εκκωφαντικό τρόπο. Στις συναθροίσεις είμαστε παιδιά που πήγαν πιο μακριά από τα βιβλία που διάβασαν και τη μουσική που λάτρεψαν, τέκνα της μακράς παράδοσης του underground.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: