Έξοδος στις αγορές – Που πα’ ρε Καραμήτρο!

Bronx Boys from the 1970s-80s (1)

«Οι αποδόσεις για κρατικά ομόλογα από την Πορτογαλία και την Ελλάδα αυξάνονται πάλι εδώ και μέρες, μάλιστα τα τελευταία κατά περισσότερες από 30 μονάδες βάσης εβδομαδιαίως. Οι αποδόσεις των δεκαετών ελληνικών ομολόγων ξεπέρασαν χθες το όριο του 7%, που θεωρείται κρίσιμο όριο, από το οποίο και μετά η αναχρηματοδότηση στις κεφαλαιαγορές χαρακτηρίζεται αβέβαιη».

Αυτά γράφτηκαν πριν από ελάχιστα εικοσιτετράωρα στον ευρωπαϊκό τύπο. Χθες, μια ηλιόλουστη ημέρα κατά την οποία οι έλληνες ασχολούνταν με την κυρία Κλούνεϊ, την κακόγουστη φάρσα του Σεφερλή σε ηλικιωμένους και τη φυλλάδα του Κουρή, ήρθε η πρωτοφανής σφαλιάρα από τις αγορές. Το χρηματιστήριο κατακρημνίστηκε, τα σπρεντ ανέβηκαν και μαζί με την ανησυχία για τον Έμπολα, άρχισε το αμήχανο ξύσιμο του κεφαλιού. Γιατί; Μα δεν βγαίνουμε από την κρίση; Δεν πάνε όλα καλά ή καλύτερα; Ποιος κακοήθης μας γυρίζει στο 2010; Ποιος μας επιβουλεύεται πάλι; Μα δεν ήταν ο πρωθυπουργός που έδινε διαβεβαιώσεις περί εμπιστοσύνης των αγορών, περί γενναίας εξόδου και πώς δεν έχουμε ανάγκη κανέναν (ή τη συμπόνοια κανενός); Και ο άλλος, ο φίλος του Ψε-Καμμένου δεν καθησύχαζε “τον λαό” ότι θα σκίσει το μνημόνιο και πως η κυβέρνησή του δεν θα αναγνωρίσει καμιά συμφωνία; Κι εγώ με τη σειρά μου να πω πως δεν αναγνωρίζω ότι οι αμερικάνοι πάτησαν στη Σελήνη.

Καλός οιωνός δεν είναι το χθεσινοβραδινό δημοσιευματάκι του Βήματος περί παρασκηνιακής παράκλησης της Αθήνας προς τις Βρυξέλλες για μια δήλωση στήριξης ώστε να ηρεμήσουν οι αγορές. Το ίδιο και η διάψευση σε άλλο δημοσίευμα, του Reuters, ότι η Αθήνα κάνει δεύτερες σκέψεις (σκέφτεται!!) σχετικά με την έξοδο στις αγορές.

Μήπως τα έχουμε ξαναδεί όλα αυτά; Τα έχουμε.
Θα τα ξαναφορτώσουμε στους κακούς ευρωπαίους; Κατά πάσα βεβαιότητα.

Τις πταίει;

Σίγουρα όχι ο έρωτας. Ας αφήσουμε έξω από την κουβέντα για λίγο το εύκολο ανάθεμα στις αγορές και στα σκοτεινά κέντρα που μας ζηλεύουν και θέλουν το κακό μας. Εντάξει, η Μέρκελ είναι…κακιά. Το εμπεδώσαμε. Πάμε παρακάτω. Ας δούμε εμάς. Τον χειρότερο εαυτό του το ελληνικό πολιτικό σύστημα τον έδειξε, και τούτο το πιστεύω ακράδαντα, τα τελευταία πέντε χρόνια. Ότι δυσλειτουργεί το σύστημα, ότι δηλαδή ο δημόσιος χώρος και το πολιτικό γίγνεσθαι δεν λειτουργούν όπως τα αντίστοιχα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και δεν συνάδουν με τον πολιτισμένο κόσμο, είναι γνωστό και διαχρονικό στοιχείο. Και δεν μιλάμε για σαβουάρ βιβρ, αλλά για το σεβασμό και την τήρηση κάποιων ελάχιστων κανόνων και συνεννόησης των αρχόντων μας σε μια παρακμιακή χώρα που κλυδωνίζεται από ένα σωρό προβλήματα – όχι μόνο οικονομικά. Οι εξουθενωμένοι και εξαγριωμένοι πολίτες βομβαρδίζονται με ψεύτικες υποσχέσεις. Ο ένας τους λέει ότι “λα κριζ ε φινί” και ο άλλος τους λέει “ψήφισέ με και όλα θα αλλάξουν”. Κανείς δεν τους λέει ότι αυτή η κρίση θα κρατήσει γενιές. Ότι η Ελλάδα, όσο ζούμε εμείς και τα παιδιά μας τουλάχιστον, θα είναι αναγκασμένη να ζει με δανεικά. Αναγκασμένη να μην τσαμπουκαλεύεται τόσο όσο θα ήθελαν κάποιοι. Ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ μικρή χώρα, ανάδελφη, με άσχετους πολιτικούς και ανώριμους πολίτες, όσο και αν κάποιοι πιστεύουν ότι έχει πληθυσμό 100 εκατ, βαριά βιομηχανία, παγκόσμιο κύρος και εναλλακτικές λύσεις. Ζούμε σε ένα ψέμα, όπως ζούσαμε σε μια “φούσκα” και πριν το 2010.
Οι αγορές, οι ευρωπαίοι εταίροι, το διπλωματικό σώμα, οι πρεσβείες, οι ξένοι ανταποκριτές, οι οικονομικοί παράγοντες, οι επενδυτές, οι δανειστές…είναι δυνατόν να μη βλέπουν τι γίνεται, τι λέγεται, τι γράφεται σ’ αυτή τη χώρα; Τυφλοί, κουφοί, μουγκοί είναι; Εκτός από κουτόφραγκοι; Ε, μας έμαθαν. Αν ήσουν στη θέση τους θα επένδυες σε κατσαπλιάδες; Θα εμπιστευόσαν έναν… Σαμαρά; Θα έβρισκες αξιόπιστο έναν Τσίπρα; Όσο και να έψαχνες θα έβρισκες άκρη; Βρίσκουμε μεταξύ μας; Θα πήγαινες κάπου αλλού και αν δεν μπορούσες να κάνεις χωρίς εμάς (βλ. Ευρωζώνη), θα μας ανεχόσουν και ας σε βρίζαμε.

Τα τελευταία πέντε χρόνια αποφασίσαμε ποιο και τι είμαστε, ψηφίσαμε, εκλέξαμε αυτούς που θέλαμε, δείξαμε δείγματα γραφής: Μισήσαμε τους ξένους, γιατί καταλαβαίνω, είναι δύσκολο να μισείς τον εαυτό σου, ανακαλύψαμε τον εσωτερικό εχθρό, απενοχοποιήσαμε όλα τα κόμπλεξ της “φυλής” και δεν καταλάβαμε τίποτε απολύτως μέσα στο πολιτικό και πνευματικό μας σκοτάδι που κυματίζει, περήφανο κουρέλι, μαζί με τη σημαία μας. Τώρα μέσα στο λήθαργό μας και με την παροιμιώδη άρνηση (της πραγματικότητας) που μας διακρίνει, ακούμε προειδοποιητικές βολές από μακριά. Από εκείνους που βλέπουν ότι μετά τις εκλογές η κατάσταση στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι έκρυθμη και χαοτική. Ότι για κάποιους λόγους που μόνο εμείς ξέρουμε, το ρίξαμε στην εκλογολογία χωρίς σχέδιο, επιχειρήματα, αίσθημα αυτοσυντήρησης, αξιοπρέπεια, συνείδηση.

“Μάγκες”, λένε οι…βολές “ξυπνήστε, σοβαρευτείτε, νοικοκυρέψτε το μυαλό και τα οικονομικά σας. Κάνετε πλάκα ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε τον πολιτικό σας θίασο”.

Eπειδή η πλακίτσα παρατραβάει, κάποιοι προσπαθούν να μας πουν ότι έχουμε εκτεθεί ανεπανόρθωτα και σε λίγο θα τρέχουμε για νέα δανειάκια – μνημονιάκια (αν και με ποιους όρους θα μας δώσουν, αν όχι, δεν θα έχω ρεύμα στο pc για να σας γράψω τη συνέχεια)…

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: