Οι άνθρωποι των Μοτέλ

10641068_10152800958699289_7931932705925446087_n

…And the streets are paved with gold and if
someone asks you, you can call my name*

Η χώρα αυτή έληξε για τα καλά όταν σταμάτησαν τη λειτουργία τους τα Motel στην Εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Τα πρώτα μηνύματα για το μόρσιμο ήμαρ των Μοτέλ και της κουλτούρας τους έπρεπε να έχουν ληφθεί σοβαρά και έγκαιρα υπόψη. Υπήρχε ένα πριν από μια τριανταριά χρόνια στα αριστερά του δρόμου λίγο πριν τη Λάρισα καθώς ανέβαινες προς το βορρά – το κουφάρι του με αποτυπωμένο στην όψη του τον αιφνιδιασμό του θανάτου δεν έχει ακόμη περισυλλεγεί. Εκεί στα Τέμπη προς Πλαταμώνα θυμάμαι επίσης πολλά Motel και Raststätte που χάθηκαν κάποτε από προσώπου γης και ξεφύτρωσαν από κρατήρες μετεωριτών σε αμερικάνικες ερήμους και τροπικές σαβάνες. Σήμερα, είναι δυστυχώς πολύ αργά. Τα Μοτέλ θεωρούνται αναχρονισμός. Ο δρόμος έχασε την ψυχή του, όπως θα έχανε η θάλασσα τη δική της, εάν αφαιρούνταν οι φάροι. Το ταξίδι έγινε διεκπεραίωση, αυτοματισμός, ανοστιά. Ακόμη και ο Λεβέντης στον Άγιο Κωνσταντίνο έγινε Hotel.
Τα μόνα καταλύμματα που βλέπεις επί της Εθνικής Οδού είναι κάτι ύποπτα ροζ ξενοδοχεία, το “Μούνακο” κάπου κοντά στην Αταλάντη και δύο-τρία ακόμη να τα κλαίει η μάνα τους. Λείπουν τα μοτέλ σε όσους στο υπαρξιακών προεκτάσεων δίλημμα “Μοτέλ ή σπίτι” πήραν των ομματιών τους και την κοπάνησαν με καλό soundtrack έχοντας αποφασίσει το πρώτο.
Λείπουν τα μοτέλ από το οπτικό πεδίο, από τη ζωή, λείπουν τη νύχτα που ο αποκαμωμένος ταξιδιώτης τα αναζητά. Λείπουν τα προσκοπικών προδιαγραφών δωμάτια, τα σαυροειδή των τοίχων, η φιλοσοφία του προσωρινού περάσματος, η γοητεία του εφήμερου, η διανυκτέρευση στο πουθενά, τα άδεια μπουκάλια, οι ιστορίες και τα τρανζίστορ – το California Sun στα βραχέα – των ανθρώπων του διπλανού κρεβατιού, το νυχτερινό μαρσάρισμα του φορτηγού αυτοκινήτου που συνεχίζει το ταξίδι του. Νοσταλγούν ένα κομμάτι πατρίδας οι άνθρωποι των Μοτέλ σε μια χώρα δίχως Μοτέλ.
Λες ότι δεν υπάρχουν, καημένε; Δες τι πίνουν στα μπαρ και ίσως τους διακρίνεις…
Μακάριοι οι ταξιδιώτες του Midwest και του New Mexico.

——————————–
* A House is not a Motel (The Love, 1967, Forever Changes)

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: