Τα βαπόρια στη μπόρα

images

Ξαπλωμένος σε μια πολυθρόνα γυρισμένη με τέτοιο τρόπο προς τη θάλασσα, ώστε το καθρέφτισμα των φώτων των βαποριών του λιμανιού στο μισοσκόταδο του σούρουπου να δημιουργεί μια υδάτινη ανεμόσκαλα που οδηγεί από το κατάστρωμα στα απλωμένα πόδια μου, ξεδιψάω τις σκέψεις μου με τις δυνατές στάλες της ξαφνικής μπόρας. Ό,τι θα έκανα δηλαδή και σε οποιοδήποτε ψαροχώρι τροπικών τόπων, ημίγυμνος, αλμυρός, αξύριστος και ευεργετημένος.

Καθώς το βαπόρι μανουβράρει για να δέσει στην προβλήτα, θαλασσοπούλια που δεν έχω παρατηρήσει ποτέ σε τόσο μεγάλο αριθμό συνεφορμούν από αόρατες καβάντζες και το ρυμουλκούν με ασφάλεια στο ντόκο. Αν μπορούσαν να σαρώσουν την απόσταση ως το σκοτεινό παράθυρό μου, θα διέκριναν αναρίθμητα στοιχειά, ζούδια και αντικείμενα με πτητική ικανότητα να στριφογυρίζουν μέσα στο δωμάτιο γύρω και πάνω από το κεφάλι μου: Φύλακες άγγελοι και υστερικοί δαίμονες, νεράιδες και κακιές μάγισσες, μουσικές που χορεύαμε στα ballrooms το 1939 και λόγια που έπρεπε να έχουν εξαερωθεί, μια αιώρα των νοτίων-ακατοίκητων-νήσων και μια δαμόκλειος σπάθη.

Το εναέριο traffic κορυφώνεται κατά τη διάρκεια της μπόρας. Τότε που εκτός από τα ανωτέρω μόνιμα εγκατεστημένα στο χωροχρόνο μου πνεύματα, αερικά και ξωτικά, εξέρχονται ευδιάθετοι από τον ιππόκαμπο του εγκεφάλου ακόμα περισσότεροι εκλεκτοί φίλοι σαν το μελίσσι. Ο Chet μου πήρε το στριφτό από τα χέρια, ο Jules Verne διέτρεξε τις σελίδες που είχα αφημένες στο τραπέζι, οι Laurel και Hardy άνοιξαν το ψυγείο, οι London, Kerouac και Cravan με συμβούλευαν πώς θα τη βγάλω καθαρή (γενικώς), ο Harpo μου έκοψε ελλείψει γραβατών όλους τους γιακάδες από τα πουκάμισα που βρήκε στη ντουλάπα, ο Cary Grant από το μπάνιο μου φώναζε ότι τελείωσε η μπριγιαντίνη, η Bette Davis με τη Rita και την Έλλη Λαμπέτη προτίμησαν να φτερουγίζουν στο μπαλκόνι την ώρα που ο Thelonious Monk βομβάρδιζε με φράσεις το πιάνο και ο Τζορτζ από τους Μπητλς διόρθωνε τα μινόρε στο πεντάγραμμο του κομοδίνου.

Πέρασε η μπόρα, αλλά, ορκίζομαι κανά δυό κολλητοί άραξαν λίγο παραπάνω για παρέα. Ο Django με τον Henri Murger με άφιλτρα Pall Mall, αμφότεροι, ιχνογραφώντας ιστορίες φοβερές από τη ζωή τους. Εν τω μεταξύ τα βαπόρια ξεφόρτωσαν, φόρτωσαν, βγήκαν απο το λιμάνι και τώρα δα χάνονται στον νυχτερινό κόλπο.

Το επόμενο τσιγάρο θα το ανάψουμε στη Ταγγέρη, το μεθεπόμενο στον παραπόταμο του Ρήνου και το τελευταίο γι’ απόψε στο Ρίο Γκράντε. Θα συνεννοηθούμε μεταξύ μας για τις υποθέσεις μας.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

2 responses to “Τα βαπόρια στη μπόρα”

  1. wanderley says :

    με το μυαλό εκεί μαζί σου landstreicher….

  2. GUS says :

    “…Πέρασε η μπόρα, αλλά, ορκίζομαι κανά δυό κολλητοί άραξαν λίγο παραπάνω για παρέα. Ο Django με τον Henri Murger με άφιλτρα Pall Mall, αμφότεροι, ιχνογραφώντας ιστορίες φοβερές από τη ζωή τους…”

    Πάρε ρε bro κανένα τηλέφωνο, να έρθουμε εκείνη τη στιγμή ακριβώς, να πάρουμε έστω και μια μυρωδιά από τον καπνό των Pall Mall… 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: