Archive | September 2014

Greece, a front line for state-sponsored racism in Europe


Once the cradle of European civilization, Athens is now the center of a continental decivilizing process
September 29, 2014 6:00AM ET
by Jean-Philippe Dedieu* @jphdedieu

On Aug. 2, a group of unidentified men savagely attacked a Pakistani immigrant in Athens, leaving him hospitalized with a broken jaw and multiple bruises. Five days later, Ashkan Najafi, a native of Iran, was severely beaten and stabbed 12 times in Piraeus, a port city south of Athens. He required at least 60 stitches.

These are but two reports of the criminal xenophobia bubbling across Greece. While the anti-Semitic, ultra-right-wing members of and sympathizers with the neo-Nazi Golden Dawn party are largely responsible for the violence, Greece’s political leaders, law enforcement and judicial system have clearly failed to stem the tide.

Greece is not the only European Union member facing a surge of ultra-right-wing, anti-immigrant groups. However, its deep economic slump, dire poverty, massive unemployment fostered by austerity policies and lack of comprehensive immigration laws have turned Greece into an advanced laboratory for institutionalized racism in Europe.

State complacence

Over the last few years, nongovernmental organizations have attempted to raise awareness of the racist attacks perpetrated by members of and sympathizers with Golden Dawn across Greece. Confronting resistance from authorities over the extent of the problem, investigations led by Human Rights Watch, Doctors of the World and the Greek Council for Refugees found sustained attacks against immigrants and refugees. Similarly, the Racist Violence Recording Network, a project by the Office of the U.N. High Commissioner for Refugees in Greece, documented 151 hate crimes against refugees and migrants in 2012 and 143 similar incidents in 2013.

The slight decline in indiscriminate violence has been attributed to the prosecution of Golden Dawn leaders, including the jailing in September 2013 of its general secretary, Nikolaos Michaloliakos. But these show trials present a misleading image of a Greece that is successfully combating xenophobia. In the last European elections, Golden Dawn gained nearly 9.4 percent of the vote. Other evidence reveals that ultra-right ideologies have penetrated state institutions.

The police appear to be at the forefront of state-sponsored racism in Greece. Migrants and refugees I interviewed in Athens this summer complained of arbitrary stops, intrusive searches and racial slurs by police officers. In 2012 the Greek police initiated Operation Xenios Zeus, designed to track immigrants residing unlawfully in Athens. It led to the arrest of some 85,000 foreigners, of whom only 6 percent were undocumented. The European Union Agency for Fundamental Rights questioned the constitutionality of Xenios Zeus, stressing that the police were engaged in “illegal activity” on behalf of Golden Dawn. Despite this warning, Greek police launched a similar operation in July, Operation Theseus, mainly aimed at curbing illegal immigration.

The judiciary has also failed to tackle xenophobia. Worryingly, some judges appear to be aiding ultra-right causes. In the past few weeks, a naval court in Piraeus closed an investigation into the responsibility of the coast guard for Afghan refugees who were drowned during an illegal pushback attempt in January. Similarly, a court in Patras acquitted farmers who had shot Bangladeshi workers after they demanded six months of unpaid wages. Many human rights organizations, including the Greek Council for Refugees has criticized the multiple procedural flaws that led to these two alarming judicial failures.

Racial discrimination appears to have been tolerated by the newly elected Greek parliament and Prime Minister Antonis Samaras’ government, according to a new report by the nonprofit group Human Rights First. After months of fierce opposition, an anti-racism law was finally passed on Sept. 9 in order to adapt Greek legislation to international standards. The bill tightens criminal sanctions for hatred, discrimination and violence but has glaring holes in enforcement.

“The bill does not include measures to encourage reporting of violent hate crimes or to ensure appropriate action by the police and judiciary to counter hate violence,” Human Rights Watch said in a statement.

Tales of immigrants from Eritrea, Somalia, Syria and many other conflict-affected countries who head to Greece only to face persecution there say as much about the state of their homelands as the failings of the European Union.
Foreigners are increasingly leaving Greece. A survey by the Organization for Economic Cooperation and Development found that the number of registered foreigners in the country fell from 610,800 in 2009 to 440,100 in 2012. This trend is backed by recent reports in the media and interviews I conducted with African immigrants and asylum seekers — all of whom emphasized their desire to leave.

Several European jurisdictions have responded to the crisis by providing temporary or permanent protection to those fleeing Greece. For example, in May, Belgium granted asylum to Mamadou Bah, a Guinean political refugee and citizen of Greece, who had been tortured by Golden Dawn members and the Greek police.

Not everyone is so lucky. The most vulnerable individuals face a perilous journey north toward less hostile nations such as France, the United Kingdom and Sweden. “Some of them have died of hunger or thirst after having lost their way in the mountains,” a Guinean immigrant, Mamadou Diallo, told me.

Tales of immigrants from Eritrea, Somalia, Syria and many other conflict-affected countries who head to Greece only to face persecution there say as much about the state of their homelands as the failings of the European Union. EU leaders appear unable to draw viable common plans to effectively respond to the humanitarian crisis unfolding at its borders.

Besides, anti-immigrant ultra-right parties have gained popularity across Europe by capitalizing on growing social and economic discontent and are gradually having their ideologies legitimized at the ballot box through electoral populism.

In Sweden, a country long regarded as a model of tolerance, the right-wing Sweden Democrats party nearly tripled its support in the last European elections from a mere 3.3 percent of votes in 2009. In the United Kingdom, the populist U.K. Independence Party gained 27.5 percent of votes in a historical blow to both Conservative and Labor.

But perhaps the most alarming case was France, where Marine Le Pen’s far-right National Front won 25 percent of votes, crushing both the ruling Socialist Party and the right-wing Union for a Popular Movement. Plagued by massive unemployment and a spiraling governmental crisis, France is experiencing the diffusion of an “authoritarian ethnocentric syndrome,” according to a report by the National Advisory Commission on Human Rights, characterized by a surge in anti-Semitism and a continuing rise in Islamophobia. In addition to structural discrimination in the job market and intrusive identity checks by police, French civil servants increasingly share anti-immigrant prejudice.

Extremist factions such as Identitarian Bloc and Nissa Rebela are advocating for a remigration, or reversal of migratory flows, meaning the removal of Muslim first- and second-generation immigrants from the country. On Sept. 7, members of ultra-right groups demonstrated in large numbers in Calais, a ferry port in northern France and home to hundreds of displaced people looking to reach the United Kingdom, calling for the deportation of refugees and making Nazi salutes, reminiscent of Greece’s Golden Dawn marches and rallies.

The EU must urgently design a comprehensive framework for providing asylum seekers with access to legal aid, medical care and emergency shelters, especially along the Mediterranean and the English Channel, where lack of preparedness and sometimes authorities’ complacence have fueled xenophobic attacks against immigrants. It must also strongly warn member states that anti-immigrant hate speech by elected officials is undermining European values forged in the aftermath of World War II. If it fails, Greece, the cradle of European civilization, will simply be the advance front of a new decivilizing process across Europe.

*Jean-Philippe Dedieu is a CIRHUS fellow at New York University and an associate researcher at Iris Research Center of l’École des Hautes Études en Sciences Sociales. Specializing in African diasporas, he recently published a book, “La Parole Immigrée: Les Migrants Africains Dans l’Espace Public en France, 1960–1995” (Paris: Klincksieck/Les Belles Lettres, 2012).


Πατσουλί πρόωρων εκλογών


Σύμφωνα με το σημερινό ορυμαγδό σχετικών δημοσιευμάτων, η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ωριμάζει στο μυαλό του πρωθυπουργού, πιθανώς ως πράξη λύτρωσης ή έξοδος διαφυγής από τη σκληρή πραγματικότητα. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο παραπέμπει σε πράξη αυτοχειρίας ενός απογοητευμένου από τη ζωή ανθρώπου.
Η ψυχική απόσταση του πρωθυπουργού από το βενιζελικό ΠΑΣΟΚ – τουλάχιστον μετά από την ομιλία του Σαμαρά στη Χαλκιδική για τα σαράντα της ΝΔ – λαμβάνει διαστάσεις χάσματος. Την εν λόγω εξέλιξη επιταχύνουν τόσο ο οφθαλμοφανής πανικός της συγκυβέρνησης εξαιτίας των τελευταίων δημοσκοπήσεων που φέρνουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο όριο της αυτοδυναμίας, όσο και η ραγδαία καθίζηση του κεντροδεξιού συνασπισμού ειδικά έπειτα από την επιβολή του άδικου ΕΝΦΙΑ. Το δε ΠΑΣΟΚ διαβλέποντας ασφαλώς εκλογικό πατατράκ ποιεί την ανάγκη φιλοτιμία και επιχειρεί δειλά ανοίγματα στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι Συριζαίοι από την άλλη κρατούν τις κοιλιές τους από τα γέλια με τον ξαφνικό έρωτα του Βενιζέλου, ο οποίος σε λίγο θα πει “ήμουν από μικρό παιδί ΣΥΡΙΖΑ” (όπως οι ποδοσφαιριστές από τα βάθη της Αφρικής, οι οποίοι όταν μεταγράφονται σε ελληνικούς συλλόγους έχουν μάθει να λένε με τις πρώτες δηλώσεις “ήμουν από κούνια Παναρκαδικός, απεξανέκαθεν Πλατανιάς, μια ζωή Παναθαναϊκός κλπ”)
Αυτό που όμως που πάντα μου προκαλούσε αλγεινή εντύπωση είναι η εκπληκτική συνέχεια και συνέπεια της πρακτικής του έθνους, κάθε τρεις και λίγο οι κυβερνήσεις να πετούν λευκή πετσέτα και να προκηρύσσουν πρόωρες εκλογές (πάμπολλες φορές με αστείες αιτίες, όπως ο Σημίτης το 2004). Οι ταγοί του έθνους κάνουν εδώ και 180 χρόνια το ίδιο ακριβώς. Είναι εκπληκτικό ότι, διαχρονικά οπισθοδρομικοί, δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας και να ολοκληρώσουν μια θητεία, μια αποστολή, ένα καθήκον. Ο κόσμος (ο λαός που λένε), ασορτί μ΄αυτούς, βαυκαλίζεται ότι κάτι θα αλλάξει με την προσφυγή στις κάλπες, εν προκειμένω διότι ο Σαμαράς κλάταρε από τον πανικό. Τα λέει ο ίδιος ο κόσμος που τον ψήφισε και μετά δεν του άρεσε. Τα λέει ο ίδιος αποδημητικός πασόκος που μετανάστευσε σε πιο εύκρατα κομματικά κλίματα.
Το ίδιο ξεδιάντροπα είναι τα δημοσιεύματα που υποστηρίζουν την ευκολία με την οποία νομιμοποιούνται οι πρόωρες κάλπες. Κανείς δεν αναφέρει πόσο πίσω πάμε όταν τραβάμε το χειρόφρενο, σταματάμε και αρχίζουμε να χαριεντιζόμαστε προεκλογικά μεταξύ μας. Πόσο πολύτιμο χρόνο χάνουμε, όταν ο κόσμος δυστυχώς για τους έλληνες με την ελληνική νοοτροπία προχωράει.
“Άρωμα εκλογών” οι σόλοικοι τίτλοι της Λαμπρακειάδας και πολλών άλλων μέσων. Άρωμα. Όχι μπόχα, κακοσμία ή τίποτα βαρύτερο. Άρωμα. Δηλαδή, ευωδιά, ευχάριστη οσμή, μοσχοβολιά. Λες και θα πιαστούμε όλοι μαζί χέρι-χέρι και θα τρέχουμε στα λιβάδια ανέμελοι και μεθυσμένοι από τις μυρωδιές των ανθέων αναζητώντας τον ιππότη που θα μας κυβερνήσει. Έχει κι αυτό τη σημειολογία του: Οι πρόωρες εκλογές δεν αποτελούν ένα έκτακτο δραματικό γεγονός στη συλλογική συνείδηση, μια κορύφωση ενός αδιεξόδου, αλλά ελιγμό, πλήρως νομιμοποιημένη πρακτική, απόδειξη ανωριμότητας και σύγχυσης. Τηρούμε το έθιμο και την παράδοση ευλαβικά. Θα ψεκαστούμε ξανά με πατσουλί και θα πάμε ξανά- μανά για πρόωρες.

Τα νέα “φρούτα”


Κάποτε μιλούσαμε για δεινόσαυρους, για αρτηριοσκληρωτικούς, για αγκυλωμένους, για συστήματα, συμφέροντα και νεποτισμό. Ζητούμενο ήταν η ανανέωση. Αξιακή και ηθική, αλλά και ηλικιακή. Αναφορικά με το τελευταίο, ας δαγκώναμε τη γλώσσα μας καλύτερα!
Με τα χρόνια εμφανίστηκε η νέα φουρνιά:
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Ραχήλ Μακρή στην πολιτική, ένα παρεάκι αρσενικών του Κολωνακίου στα γράμματα και η Δαμουλίδου, ο Λιάγκας με τη Σκορδά στην ψυχαγωγική ζώνη της τηλεόρασης, ο Πασχαλίδης στη μουσική, ο Μπογδάνος στη δημοσιογραφία. Και άλλοι, ων ουκ έστιν αριθμός.
Το βασίλειο της μετριότητας στη χώρα του τίποτα γεννάει ό,τι θα του εξασφαλίσει συνέπεια και συνέχεια στην ημιμάθεια, την ανωριμότητα, τον κουτσαβακισμό, την ευκολία, τη φαυλότητα. Το νέο κατεστημένο. Θα το φάμε στη μάπα για χρόνια.
Φίλες και φίλοι, σωσμός δεν υπάρχει. Το sapere aude αδύνατο να προφερθεί εδώ στην υποσαχάρια Ευρώπη.

Eduard von Keyserling “Am Südhang” (1914) Reclam, S.73

Alfred Sisley Die kleinen Wiesen im Frühling (1880)

Durch die Stille des nächtlichen Gartens kam ein Ton, ein kurzer, trockener Ton. “Es war ein Schuß”, sagte Herr von Wallbaum. “Ja, drüben im Park”, sagte Botho. Nun hörte man hastige Schritte über den Kies laufen, sie kamen aus der Allee auf die Treppe zu. Jemand im hellen Kleide blieb vor der Treppe stehen, und man hörte ein lautes Weinen. “Was gibt es?” rief Herr von Wallbaum und stieg die Treppe hinab, “wer ist da”? Sie, Lina? Wo kommen Sie her? Was ist denn geschehen? Wer hat geschossen? “Ach Gott, ach Gott”, jammerte Lina, “ich weiß nicht, wir – ich war drüben am Teich, da hat einer geschossen. Jetzt liegt er auf der Bank unter dem Ahorn”.
“Wer denn”? So sprechen Sie, Mädchen”, herrschte Herr von Wallbaum sie an.


Louis Aragon: Τα χέρια της Έλσας (“Fou d’Elsa”, Édition Gallimard, 1963)


Δώ’ μου τα χέρια σου να με αλαφιάσουν,
χέρια που ανέκαθεν αναπολώ
νά ’ρθουνε τη μοναξιά μου να σπάσουν,
δώσ’ τα μου νά ιδω έτσι κι εγώ καλό.

Άμα τα πιάνω στη φτενή μου αρπάγη
–δάχτυλα, σκιάξιμο, σάστισμα, φούρια–…
άμα τα πιάνω, όπως λυώνουν οι πάγοι
και το νερό βρίσκει κοίτη καινούργια,

νιώθεις τα ρεύματα που με διαρρέουν,
με κατακλύζουν και με καταχτούν,
που διατρυπούν τα πρανή των ορέων
και τί προδίδουν όσοι έτσι αταχτούν;…

Τί μαρτυράει εδώ η μύχια γλώσσα;
–ρήματα αλάλητα, αγριμιών ορμές,–
βουβά κι ανίδωτα και μύρια όσα
είδωλα μέσα σε μαύρο καθρέφτη… Μες

στην ανεκλάλητη πια ανατριχίλα
τί λεν τα δάχτυλα που έξαφνα πιάνουν
σφιχτά τη λεία τους; Τί λένε; Μίλα!
Σε μια στιγμή-αστραπή το αχανές χάνουν!…

Δώ’ μου τα χέρια σου, της καρδιάς μου εκμαγεία·
σιγάει ο κόσμος –σαν δεν είναι μόνα,
τα χέρια σου– να νιώσει τη μαγεία
του νυσταγμού η ψυχή μου εις τον αιώνα.



Λες πως ξέρεις, ότι τίποτα δεν ξέρεις. Σου λέω ούτε καν τούτο δεν ξέρεις. Αν ξέρεις, ότι τίποτα δεν ξέρεις.

Not in my Name


Για τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» το Youtube και το Twitter αποτελούν τα κυριότερα μέσα διάδοσης της προπαγάνδας τους – είτε καλώντας τους μουσουλμάνους του κόσμου να πυκνώσουν τις γραμμές τους, είτε για τη δημοσιοποίηση αποκρουστικών βίντεο, στα οποία σφάζονται στο γόνατο δυτικοί όμηροι.

Σ’ αυτούς τους εγκληματίες της ανθρωπότητας αποφάσισε μια ομάδα βρετανών – νεαρών στην πλειοψηφία τους – μουσουλμάνων ν’ απαντήσει μέσα από τις ίδιες πλατφόρμες επικοινωνίας.
Ο τίτλος της καμπάνιάς τους, η οποία «τρέχει» το τελευταίο διάστημα, και του ομότιτλου βίντεο στο Youtube (παρακαλώ διαδώστε/κοινοποιείστε): “Not in my name”.

Εμπνευστής της καμπάνιας είναι μια βρετανική οργάνωση ονόματι Active Change. «Οι τρομοκράτες της ISIS δεν είναι αληθινοί μουσουλμάνοι, δεν δρουν με βάση τις πραγματικές διδαχές του Ισλάμ, την ειρήνη, το έλεος και την ανεκτικότητα», αναφέρουν οι επικεφαλής της καμπάνιας.

Είναι το πρώτο βήμα -και ελπίζουμε όχι το τελευταίο- από την πλευρά μουσουλμάνων, οι οποίοι παίρνουν αποστάσεις και καταδικάζουν οργανωμένα τους φανατικούς φονταμενταλιστές του Ισλαμικού Κράτους, των σουνιτών εξτρεμιστών που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στη Δύση, επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ενός θεοκρατικού χαλιφάτου στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, και εκμεταλλευόμενοι το χάος που επικρατεί στη Συρία και το Ιράκ και, επιπλέον, το θρησκευτικό αίσθημα των ντόπιων, έχουν ήδη κατορθώσει να προσαρτήσουν μεγάλα εδάφη και στις δύο χώρες.

δες: “Life under IS control, French woman in Raqqa – Syria” (το βίντεο που προβλήθηκε στο ειδησεογραφικό France24 με εικόνες από την καθημερινή στη Ράκκα της Συρίας, την οποία οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους έχουν ανακηρύξει πρωτεύουσα του μεσαιωνικού καθεστώτος τους”.