Archive | August 2014

Leonhard Frank: Die Ursache (1915, Georg Müller Vertrag, München)

die_ursache-9783766139627_xxl

“Jetzt wäre ich Ihnen dankbar, wenn Sie mir ein wenig folgen würden.”
Er wandte sich an den Einäugigen: “Schon ein einziges vergessenes Jugenderlebnis hat also die Macht, mich eines Morgens von Berlin in die Heimatstadt zu schicken. Ich muß gehorchen. Weiß absolut nicht weshalb. Hab vierzehn Jahre lang bis zu diesem Morgen gar nicht daran gedacht zu reisen. Hatte keine Lust. Kostet Geld…Wenn nun schon das Eine so eigenmächtig mir umspringen kann, dann muß ich mir sagen -und das ist der glühende tragische Punkt -, daß die ohne Zweifel zahllosen schändlichen Kindheitserlebnisse zusammen, die vergessen und verdeckt in einem Menschen sitzen, ihn gegebenfalls zu ihrem Werkzeug für jede Tat, welche es auch sei, machen können.”
Da legte der Dichter die Hände auf die Brust. “Ich saß beim Lehrer, der mich jahrelang gequält hatte und jetzt vor meinen Augen den Kleinen schändete, da wirkten plötzlich alle diese vergessenen Erlebnisse eigenmächtig zusammen und erwürgten ihn.”
Er ließ die Hände sinken, sagte noch: “Plötzlich begeht man das Schrecklichste, denn der eigene Wille ist fortgezogen”.

*Αμετάφραστο στην ελληνική γλώσσα αριστούργημα, από έναν σημαντικό γερμανό σοσιαλιστή συγγραφέα, ο οποίο εισάγει στην εξπρεσιονιστική γραφή του στοιχεία ψυχανάλυσης. Ο 30χρονος άπορος ποιητής επιστρέφει από το Βερολίνο στην επαρχιακή γενέτειρά του για να λυτρωθεί από μια τραυματική εμπειρία που είχε βιώσει ως 8χρονος μαθητής με πρωταγωνιστή το σαδιστή δάσκαλό του. Ταξιδεύει αυθόρμητα, χωρίς να έχει σχεδιάσει τι θα πει και τι θα πράξει. Στο σπίτι του δάσκαλου γίνεται τυχαίως μάρτυρας της ίδιας σαδιστικής, τυραννικής συμπεριφοράς του δασκάλου εις βάρος μικρών μαθητών. Ο ποιητής σκοτώνει εν βρασμώ ψυχής τον εξουσιαστικό δάσκαλο και παραδίδεται στην αστυνομία. Το έργο παρακολουθεί τη δίκη του, την υπερασπιστική του γραμμή, η οποία αποτελείται από στοιχεία πασιφισμού, ιδεαλισμού και σοσιαλισμού, την αναζήτηση των κινήτρων, του αιτίου (Ursache), την υποδοχή και αντιμετώπιση των επιχειρημάτων από την εισαγγελία και τους ενόρκους και την καταδίκη του, εντέλει, σε θάνατο δι’ αποκεφαλισμού.

Ύπνος με σασπένς

26664_427884990582642_2061609629_n

Κοιμάσαι προσωρινά σε ένα λιλιπούτειο κρεβάτι. Είναι τόσο στενό που θα δυσκολευόσουν πολύ να αλλάξεις πάνα σε μωρό άνω των εννιά μηνών. Θα ρίσκαρες, καταλαβαίνεις, με τα βρέφη δεν τζογάρουμε.
Καταβάλλεις, ωστόσο, φιλότιμες προσπάθειες να βολευτείς απλώνοντας τα χέρια στο κενό, κρεμάς τα πόδια (από τους αστραγάλους και κάτω) έξω από το όριο, εκεί που μικρός νόμισες ότι θα σου τα αρπάξει ο λύκος ή ένα τέρας ή θα σου τα τραβήξει κανά βελζεβουλικό χέρι στο σκοτάδι, γλιστράς προς τα κάτω, ανεβαίνεις ξανά προς τα πάνω μουρμουρίζοντας εκνευρισμένος κάτι γαλλικά, κολλάς το πρόσωπό σου τοίχο για μερικές στιγμές δροσιάς, στριφογυρίζεις, κάνεις κουβάρι το σεντόνι, βάζεις το κεφάλι πάνω, κάτω και δίπλα από το μαξιλάρι, αλλά τίποτα. Για ημίδιπλα είχες ακούσει. Για…ημίμονα όχι. Τελικά, διαπιστώνεις ότι η πιο πρακτική στάση τοποθέτησης του κουρασμένου κορμιού είναι η εμβρυακή. Ο μόνος τρόπος να χωρέσεις ολόκληρος. Αλλά, μπορείς να βγάλεις ολόκληρη νύχτα διπλωμένος και μαζεμένος; Το πρωί θα σηκωθείς από το κρεβάτι και θα νιώθεις σαν ακκορντεόν.
Σε πιάνει αισίως ο ύπνος κατά το ξημέρωμα. Ανοίγεις τα μάτια λίγες ώρες αργότερα, το ίδιο κουρασμένος, και η πρώτη σκέψη σου είναι η στενότης του κρεβατιού. “Οι μπουκμέικερς του Λονδίνου θα πόνταραν 1 στα 100 ότι δεν θα τη γλύτωνα, πώς δεν έπεσα, όσο κοιμόμουν”, σκέφτεσαι. Έλα μου ντε. Το ένστικτο; Η (δι)αίσθηση του χώρου, των ορίων που βρίσκεται σε λανθάνουσα…εγρήγορση, η αυτοσυντήρηση;
Και διαπιστώνεις ότι έτσι μπορεί να πάει και μια ολόκληρη ζωή. Να κοιμάσαι (όρθιος, καθιστός ή ξαπλωμένος) και η διαίσθησή σου να σε προειδοποιεί την τελευταία στιγμή ή ένας από μηχανής Θεός να σε σώζει κάθε φορά που κινδυνεύεις από οδυνηρή πτώση.

J.M.Guenassia: H ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Γκ. (Πόλις, 2013, σελ.508)

guenassia

Τώρα οι μέρες μου είναι μετρημένες. Μπορώ να διακρίνω τους κόκκους στον πάτο της κλεψύδρας. Αναμφίβολα, είμαι ο τελευταίος της γενιάς μου. Τι φθηνή ικανοποίηση! Όταν κοιτάζω πίσω, έχω την αίσθηση πως προχωρώ στην ατέλειωτη αλέα ενός κοιμητηρίου. Κλείνω τα μάτια και επιστρέφει ο πατέρας μου. Δεν πάει πολύς καιρός που κατάλαβα πως ποτέ, μα ποτέ, δεν μου είχε φέρει αντίρρηση σε κάτι. Ξαναβλέπω επίσης όλους όσοι με συνόδευσαν στη ζωή; Τη Βιβιάν και τη Νελλύ, τον Μωρίς και τον Ματέ, τον Σερζάν και τον Καρμονά, τον Πάβελ και την Τερέζα. Μετά από μένα, κανείς πλέον δεν θα τους θυμάται. Όταν τους σκέφτομαι, έχω την εντύπωση πως είμαι ένα είδος προς εξαφάνιση.
Και την Κριστίν βεβαίως….την Κριστίν…Ναι, αγαπηθήκαμε. Ίσως όχι τόσο δυνατά ή για τόσο μεγάλο διάστημα όσο θα ήθελα, ήταν όμως η μόνη γυναίκα που μέτρησε για μένα. Ήταν λαμπερή, δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο. Είχε τόση λάμψη, ώστε ακτινοβολεί ακόμη μέσα μου. Ό,τι κι αν έκανε, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την κρίνει. Αρκετά πλέον με τους δικαστές! Άνθρωποι που σε καταδικάζουν χωρίς να σε γνωρίζουν. Στο λυκόφως της ζωής μου μπορώ απλώς να πω ότι, αν ήταν να ξαναζήσω όπως έζησα, δεν θα δίσταζα στιγμή. Μαζί μ’ εκείνη. Γιατί το ξέρω, με αγάπησε. Αληθινά.
Είναι ωραίος ο καιρός στην Πράγα. Φυσάει ένας ζεστός άνεμος, έχουν ανοίξει τα παράθυρα.

Ένας κομμουνιστής δεν είναι ποτέ πούστης

1010495_695942163754918_471486208_n

Διαβάζω τις δηλώσεις του Γ.Γ. του ΚΚΕ, του σ/φου Κουτσούμπα για την επέκταση του θεσμού του συμφώνου συμβίωσης στους ομόφυλους. Δεν αιφνιδιάζομαι καθόλου, διότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι γνωστές και μου είχαν προκαλέσει την ίδια απέχθεια και το 2008 και αργότερα όταν το θέμα επανερχόταν στη δημοσιότητα.

Οι σύντροφοι στο ΚΚΕ, βεβαίως, αντιτίθενται στην επέκταση του θεσμού στους ομόφυλους, όχι για ρατσιστικούς λόγους όπως λ.χ. ο γραφικός ΝικΩλόπουλος, αλλά γιατί «ο θεσμός του γάμου προέκυψε από την ανάγκη προστασίας των παιδιών και της γυναίκας και της εξασφάλισης της αναπαραγωγής και της διαιώνισης του είδους».

Η ρητορική του απολιθωμενου ΚΚΕ αντλείται από την ιστορική καταγωγή των θεσμών, οι οποίοι δήθεν πρέπει να παραμείνουν παγωμένοι στο χρόνο. Θεωρούν, εν ολίγοις στον Περισσό, ότι ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν μπορεί να μεγαλώνει παιδιά (βιολογικά ή θετά) και ότι ο θεσμός αποσκοπεί στην διαιώνιση του είδους! Γιατί δεν εισηγείται λοιπόν το “μη ρατσιστικό” ΚΚΕ ως προϋπόθεση τέλεσης γάμου την υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης των ζευγαριών ότι θα διαιωνίσουν το είδος;

Απροκάλυπτος κοινωνικός ρατσισμός και αντιλήψεις μεσαίωνα και Ιεράς Εξετάσεως. Αυτοί είναι που οδηγούν την χώρα σε διεθνείς καταδίκες και εξευτελισμό στην παγκόσμια κοινότητα.

Η στάση του ΚΚΕ εν έτει 2014 αποτελεί συμπύκνωση της ουσίας της ομοφοβίας, υπόδειγμα ομοφοβικού λόγου. Και μου θυμίζει εκείνον τον απερίγραπτο βουλευτή του, το 2008, ο οποίος στη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής, είχε συμπλεύσει με Πλεύρηδες κλπ. θέτοντας το κρίσιμο ερώτημα:

“Γιατί να μιλάμε μόνον για ζευγάρια και όχι για τρίο, κουαρτέτο, κουιντέτο, σεξτέτο, οκτέτο κ.λπ”;

Η Αμφίπολη και ο ψυχεθνικισμός μας

1229997_750926381589829_974670202_n

Η αρχαιολογική σκαπάνη των ανασκαφών της Αμφίπολης είναι πιθανόν να φέρει στο φως ευρήματα σημαντικού ιστορικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Με ενδιαφέρον και περιέργεια αναμένουμε την ολοκλήρωση των ανασκαφών. Αναμένουμε το μήνυμα που μας μεταφέρει το παρελθόν. Είναι ο μόνος τρόπος για να μιλήσει.

Το αρχαιολογικό αυτό γεγονός, ωστόσο, έχει καπελωθεί από το Σαμαρά και τα γνωστά εξαπτέρυγα του εθνικισμού. Έχει αναχθεί στοχευμένα σε Politicum. Ό,τι σχετίζεται με το μακρινό ένδοξο παρελθόν γίνεται εδώ και καιρό αντικείμενο εκμετάλλευσης και προσεγγίζεται του μέσα από εθνικιστικές παρωπίδες. Στον καταπονημένο έλληνα πουλάνε παραμύθια περί τάφου του Μεγαλέξανδρου ή της οικογενείας του. Διακινούν την προσδοκία ότι κάτι ΠΟΛΥ σημαντικό κρύβει ο τάφος. Ναι, μπορεί να αποκαλυφθεί μια αποικία ΕΛ ή ο έλληνας πρόγονος του Κρίστοφερ Λη. Και ο ταπεινωμένος από τη Μέρκελ, ο περήφανος, ο αγανακτισμένος έλληνας (που ποτέ δεν του έλειψε η παροξυσμική φαντασία), αίφνης, μέσα στο κατακαλόκαιρο, αρχίζει να ψηλώνει, να αισθάνεται πάλι απόγονος του Μεγαλέξανδρου και το σύμπλεγμα κατωτερότητας να μετατρέπεται σε βεβαιότητα υπεροχής έναντι όσων κουτόφραγκων αδίκως των επιβουλεύονται.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα ανερυθρίαστης και επικίνδυνης εθνικιστικής-ιδεολογικής εκμετάλλευσης του αρχαιολογικής-ιστορικής σημασίας γεγονότος σε πλήρη σύμπνοια με τη γραμμή Σαμαρά είναι το άρθρο “Επιγραφές-Σοκ” του δημοσιογράφου Κοττάκη στην εφημερίδα “Δημοκρατία” της 28/8, ο οποίος απηχεί από τα χρόνια της κρατικής τηλεόρασης την ιδεολογία Σαμαρά.

Παραθέτω το εξωφρενικό απόσπασμα και τα συμπεράσματα δικά σας για τον εγχώριο ελαφρολαϊκό, ατόφια κομπλεξικό δεξιό σοβινισμό – εθνικισμό που απηχεί δυστυχώς και θέσεις κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών:

“Τα ονόματα. Τα αφιερώματα. Έστω και μια επιγραφή να βρεθεί με ελληνικό όνομα ή ελληνική φράση, ο τάφος έχει εκπληρώσει την εθνική (sic!!!) αποστολή του. Θα έχουν μιλήσει οι νεκροί. Θα έχουν μιλήσει και θα μας έχουν επιβεβαιώσει ότι η αρχαία Μακεδονία ήταν ελληνική. Θα έχουν διαψεύσει τους τυμβωρύχους σκοπιανούς, που θεωρούν μακεδονική γλώσσα το σλαβικό ιδίωμά τους και θα μας έχουν πει ότι η μόνη γλώσσα που μιλούσαν στη Μακεδονία ήταν τα ελληνικά. Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά μια τόση δα μικρή επιγραφή στα ελληνικά μπορεί να προκαλέσει κρίση ταυτότητας σε χιλιάδες νέα παιδιά στα Σκόπια, τα οποία μεγάλωσαν με το ιδεολόγημα ότι είναι απόγονοι του Μεγ. Αλέξανδρου και τώρα να ανακαλύψουν πιθανόν ότι ζούσαν μέσα στο ψέμα. Δεν είναι αστείο. Υπό προϋποθέσεις ο τάφος μπορεί να προκαλέσει μείζονα κρίση στα γειτονικά Σκόπια. Αν καταρρεύσει και ο μύθος της μακεδονικής ταυτότητας – γλώσσας, χαίρετε. Οι διαφορές που υπάρχουν στη διαπραγμάτευση είναι τρεις: (Σ.Σ: Η Κέλλυ, η Σαμάνθα και η Κρις) Η ονομασία, η ταυτότητα και η γλώσσα. Αν καταρρεύσουν γλώσσα και ταυτότητα, μένει μόνο η ονομασία, που μπορεί να είναι γεωγραφική ή χρονολογική. Μακεδονικό έθνος και αλυτρωτισμός, όμως, πάπαλα. Γι’ αυτό ο νους του Σαμαρά βρίσκεται μόνο εκεί: στις επιγραφές”.

Είναι γεγονός ότι οι ψυχίατροι κάνουν χρυσές δουλειές αυτή την περίοδο.

Ice Bucket Challenge

main_for-adimosieyta-keimena-summer-bath-

Ice bucket challenge: Η μεγαλύτερη βλακεία που έχω δει τον τελευταίο καιρό.

Οι κανόνες του «παιχνιδιού» είναι απλοί. Κάθε συμμετέχων ρίχνει πάνω του το παγωμένο νερό και το γεγονός βιντεοσκοπείται. Στη συνέχεια δικαιούται να «προκαλέσει» άλλους τρεις ανθρώπους να τον μιμηθούν. Το βίντεο αναρτάται στο διαδίκτυο και εξαπλώνεται αστραπιαία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η καμπάνια Ice Bucket Challenge εξελίχθηκε εντός τριών εβδομάδων σε απόλυτο διαδικτυακό «χιτ». Διάσημοι και μη λούζονται με παγωμένο νερό για “καλό σκοπό”. Γνωστοί επιχειρηματίες, τραγουδιστές, ηθοποιοί και κορυφαίοι αθλητές αποδέχθηκαν την πρόκληση του παγωμένου κουβά (Ice Bucket Challenge), υποβάλλοντας τους εαυτούς τους σε λίγα δευτερόλεπτα παγωμένου μαρτυρίου. Οι στιγμές καταγράφηκαν σε βίντεο που αναρτήθηκαν στο ίντερνετ, κάνοντας εκατομμύρια κλικ. Απώτερος στόχος η συγκέντρωση των μεγαλύτερων δυνατών δωρεών για την καταπολέμηση της ανίατης νευρολογικής ασθένειας ALS.

Γιατί όλοι αυτοί δεν το κάνουν απευθείας; Μια δωρεά, επώνυμη ή ανώνυμη, ένα άρθρο, μια καμπάνια ευαισθητοποίησης; Και με πόση ευκολία, εννοείται, αγνοώντας τον υποτιθέμενο πρωταρχικό καλό σκοπό, πιθηκίζουν τόσοι άνθρωποι, ακόμη και διαδικτυακοί μου φίλοι, στο fb και αλλού, κάνοντας απλά χαβαλέ, χαχανίζοντας και απολαμβάνοντας με διάθεση εξωστρέφειας τη δροσιά του παγωμένου νερού. Κάντε το ίδιο το Δεκέμβριο, για καλό σκοπό, εννοείται, και θα σας βγάλω το καπέλο.

Παραλλάσσοντας τους κανόνες του παιγνιδιού καλώ, λοιπόν, κι εγώ τους φίλους μου μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες, να μου πουν ποια βιβλία διάβασαν το καλοκαίρι, πότε έδωσαν για τελευταία φορά το χέρι σε πρόσωπα που το είχαν ανάγκη και πόσο ανεκτικοί είναι στο διαφορετικό, στον “άλλο”.

Οι τάσεις της μόδας στη Δεξιά

jacques-fath-atelier

-Εθνικισμός
-Αντικομμουνισμός
-Χριστιανορθοδοξία

Είναι το ιδεολογικό τρίπτυχο – δόγμα του πρώην γ.γ της κυβέρνησης, Μπαλτάκου, το οποίο επιχειρεί με αλλεπάληλλες παρεμβάσεις το τελευταίο διάστημα να προωθήσει ως το πολιτικό στίγμα της Δεξιάς. Κοντολογίς, τον “ορθό” δρόμο που πρέπει να υιοθετήσει η κυβέρνηση Σαμαρά εφεξής.

http://www.tovima.gr/vimafm/interviews/article/?aid=625418

Ο λόγος του είναι λόγος επιθετικά αντιδημοκρατικός, αφόρητα παρωχημένος, βαθιά διχαστικός, σκληρού μίσους, ρεβανσισμού και απενοχοποίησης σκοτεινών περιόδων του παρελθόντος.

Ο άνθρωπος το λέει ξεκάθαρα, αφοριστικά: “Πιο δεξιά πολιτική, εκπεφρασμένη από πιο δεξιούς πολιτικούς”. Πιο δεξιά από το Σαμαρά βρίσκεται ο βούρκος της Χρυσής Αυγής. Η διαφορά του Σαμαρά με τον φίλο του τον Μπαλτάκο -στη συγκυρία- είναι ότι ο μεν πρώτος αποπειράται να διεμβολίσει τη Χρυσή Αυγή μέσω του Καρατζαφέρη και διαφόρων άλλων ευελπιστώντας ότι κάποιον (ηλικιωμένο) κόσμο θα επαναπατρίσει, ενώ ο δε δεύτερος (ανα)ζητά ανοιχτά (και ουδέποτε το έκρυψε) ανοιχτούς διαύλους με στελέχη της Χρυσής Αυγής που θα οδηγούσαν σε συνεργασία και ηγεμόνευση της Δεξιάς, συνολικά. Η σκέψη του, αν όχι παρανοϊκή, είναι άκρως επικίνδυνη, διότι εδράζεται σε όρους παρατάξεων, στρατοπέδων, ξεκαθαρίσματος και αναδύει “άρωμα” εμφυλιοπολεμικών συμπλεγμάτων.

Ο Σαμαράς φέρει ακέραιη και απόλυτη, διότι τους Μπαλτάκους και τους Φαήλους τους επέλεξε, τους ανέχτηκε και τους εμπιστεύτηκε σημαντικά πόστα χωρίς να τους αποδοκιμάσει ποτέ. Οι μεγαλύτερες ευθύνες, ωστόσο, βαρύνουν την οικογένεια Μητσοτάκη, το φιλελεύθερο κομμάτι της ΝΔ και τον Κ.Καραμανλή διότι έστρωσαν το χαλί της επιστροφής στον ακροδεξιών πεποιθήσεων αρχηγό της ΠΟΛΑΝ, ο οποίος μέσα από καραμπόλες έγινε αρχηγός της δεξιάς και, δυστυχώς, κατόπιν πρωθυπουργός.

Μέσα στο επόμενο εξάμηνο, κατά το οποίο θα πρέπει να δικαστούν οι φυλακισμένοι ναζί – αλλιώς θα παρέλθει το δεκαοκτάμηνο – ο Σαμαράς θα δοκιμαστεί και θα κληθεί να πάρει θέση. Τότε θα φανεί πόσο συγγενεύουν οι απόψεις του μ’ αυτές του Μπαλτάκου και αν ο τελευταίος λειτουργεί ως αυτόκλητος ιδεολόγος της ακροδεξιάς ή έχει αναλάβει το ρόλο λαγού του πρωθυπουργού.