Αργεντινή – Γερμανία και ο έλληνας μπροστά στην οθόνη

842b79835e452361b6a207972632efa6_XL

Το 90% των σχετικών status και σχολίων που διαβάζω σήμερα στο fb σχετικά με την πρωταθλήτρια κόσμου Γερμανία, κρύβει το απύθμενο κόμπλεξ του μέσου έλληνα. Ενός έλληνα που έχει μάθει μέσα στα βάθη των χρόνων ή να ζητιανεύει ή να μισεί. Συνήθως να μισεί τον (ανώτερο -όπως τον φαντάζεται και του έμαθαν ψευδώς στο σχολείο) εαυτό του που ζητιανεύει. Επίσης, να μισεί εκείνον στον οποίο απλώνει το χέρι. Να μισεί και να φθονεί εκείνον που ανταποκρίνεται, διότι θεωρεί ότι βοηθώντας τον, τον προσβάλλει και τον περιφρονεί.

Είναι πολύ δύσκολο για τον έλληνα να πει “ευχαριστώ”. Να συμμετάσχει στη χαρά του άλλου. Ακόμη πιο δύσκολο να παραδεχθεί την ανωτερότητα του άλλου. Ωστόσο, το πιο δύσκολο είναι να αποδεχθεί το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλοι, ότι δεν είναι ο περιούσιος.

Ζώντας σε ένα φαντασιακό κόσμο, κοντολογίς στην κοσμάρα του, ο έλληνας, μοναδικός και ανώτερος, σκέφτεται ίσως ότι ο Καραγκούνης θα έπρεπε να πάρει τη Χρυσή Μπάλα αντί του Μέσσι, αδυνατεί να καταλάβει γιατί ο Κατσουράνης δεν παρέλαβε το βραβείο ήθους, πιστεύει ότι διεθνή σιωνιστικά κέντρα συνωμότησαν ώστε η Ελλάδα του ταβερνιάρη Σάντος να μην ξαναζήσει εποχές EURO 2004, είναι πεπεισμένος ότι το Ευρωκοινοβούλιο θα έπρεπε να έχει έδρα την Αθήνα (ναι, το είχε ζητήσει κάποτε ευρωβουλευτής της ΝΔ), ότι τα ελληνικά επιβάλλεται να αναγνωριστούν και να ανακηρυχθούν επίσημη διεθνής γλώσσα, ότι η Βανδή και η Πάολα θα κερδίζουν εναλλάξ τη Eurovision, ότι η Ελλάδα δικαιωματικά θα έπρεπε να λαμβάνει δανεικά και αγύριστα από όλες τις χώρες του κόσμου γιατί κάποτε κάποιοι που ζούσαν σ’ αυτά τα χώματα ή λίγο παραπέρα έδωσαν τα φώτα τους στην ανθρωπότητα κι επειδή είμαστε ωραίοι και αρρενωποί σαν το Ζορμπά κλπ.

Όταν δεν μας κάθονται τα ως άνω, βγάζουμε χολή, ωρυόμαστε, μισούμε και πάνω απ’ όλα υποστηρίζουμε τους εχθρούς των εχθρών μας, είτε μιλάμε για αγώνα Subbuteo ή για πολεμική σύρραξη. Ακόμη και αν εκείνοι δεν έχουν τίποτε να μοιράσουν μεταξύ τους. Αρκεί να έχουμε βγάλει εμείς αυτό το συμπέρασμα. Όπως χθες εκ του καναπέως. Στον ποδοσφαιρικό αγώνα Αργεντινή – Γερμανία. Ο δαιμόνιος έλληνας πήρε θέση. Έθεσε πάλι το διχαστικό και αυθαίρετο, φυσικά, δίλημμα: Μνημόνιο εναντίον Αντιμνημόνιο. Λαοκρατία εναντίον Καπιταλισμού. Φτωχοί εναντίον Πλούσιων. Ταγκό εναντίον Τανκς. Μόνο ο κομπλεξικός και συγχυσμένος έλληνας το πήγε στο…πονηρό, το ιδεολογικό. Και σοβαρολογούσε. Αυτός δεν είδε ποδόσφαιρο χθες. Αυτός ονειρευόταν το βομβαρδισμό του Brandenburger Tor, έτσι έβλεπε το τέρμα (Tor) του Νeuer από τις -ο θεός να τις κάνει- συμμαχικές δυνάμεις.

Και μόνο για το γεγονός ότι σήμερα λουφάξανε όλοι αυτοί οι συγγενείς και ομοϊδεάτες του Κατσανέβα, του Φωτόπουλου και του κάθε κραυγαλέου αριστερού και δεξιού, Γερμανία σ’ ευχαριστώ που άξια κέρδισες τον τελικό και κατέκτησες το Μουντιάλ. Η ανοησία σ’ αυτή τη χώρα είναι ανίκητη, η βλάβη ανήκεστος.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: