ΔΗΜΑΡ: Γίνανε όλα ρημαδιό

παππους

Η χθεσινή ήταν μια ακόμη εξαιρετικά δύσκολη και άσχημη μέρα για τη ΔΗΜΑΡ, της οποίας το πουλόβερ ξηλώνεται καθημερινά. Οργανώσεις κλείνουν, εκλεκτά και ιστορικά στελέχη αποχωρούν ή παραιτούνται σε όλη την Ελλάδα, όπως λ.χ. στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, στην αρχή της τρέχουσας εβδομάδας. Το κόμμα δεν ενδιαφέρει πια κανέναν. Ο σχολιασμός έχει να κάνει με το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, τις νοοτροπίες, τους ανθρώπους, όχι με το κόμμα καθαυτό.

Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι τίποτα πια πέρα από τους 11 βουλευτές που της απέμειναν. Είναι το μόνο της κεφάλαιο. Χρήσιμοι, αθροιστικά, οι 11 και για την κυβέρνηση και για την αντιπολίτευση. Κάθε άλλη σκέψη για το πάλαι ποτέ “σοβαρό” κόμμα της ελπίδας και της σταθερότητας προκαλεί κατάθλιψη. Φαντάζομαι ότι πολλοί βουλευτές της έχουν αναπτύξει τελευταίως συναφή σύνδρομα. Όλοι γνωρίζουν ότι το αργότερο στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, η ΔΗΜΑΡ θα αποτελεί ανάμνηση.

Μέσα σε λίγες ώρες, χθες, είχαμε:
-δήλωση ανεξαρτητοποίησης της Κατερίνας Μάρκου με βολές κατά της ηγεσίας του κόμματος,
-προσωπική δήλωση διαφοροποίησης του Σπύρου Λυκούδη για το δημοψήφισμα με αιχμές κατά του Κουβέλη,
-αποπομπή του Γρηγόρη Ψαριανού από την Κοινοβουλευτική Ομάδα με πρωτοβουλία Κουβέλη,
-αποχώρηση του πρώην εκπροσώπου Τύπου και υποψήφιου ευρωβουλευτή, Ανδρέα Παπαδόπουλου,
-αποχώρηση του υποψήφιου ευρωβουλευτή Γεράσιμου Γεωργάτου,
-«διάβημα» διαμαρτυρίας εναντίον της ηγεσίας από τον Σπύρο Λυκούδη και τη Μεταρρυθμιστική Τάση της ΔΗΜΑΡ.

Σωτηρία δεν υπάρχει, ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό. Το κοινό σπίτι έγινε ρημαδιό. Η εκφυλιστική εικόνα ενός χώρου με τη βαριά κληρονομιά ενός Δρακόπουλου, ενός Λεωνίδα και ενός Μιχάλη Παπαγιαννάκη αποτελεί θλιβερό θέαμα και δυσφήμηση της ανανεωτικής αριστεράς. Διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Είναι αδύνατον να ξανασηκώσει κεφάλι οργανωμένα και αφήνει πολύ κακή παρακαταθήκη για όσους συνεχίζουν να πιστεύουν στην ανανέωση της αριστεράς, στο φιλοευρωπαϊσμό, στην οικολογία, στη μεταρρύθμιση, στα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Οι ιδέες θα ζουν στα κεφάλια μεμονομένων αναχωρητών, αποπεμφθέντων, παραιτηθέντων, εξαπατηθέντων. Άλλος θα πάει Ποτάμι, άλλος Ελιά, άλλος θα μείνει λίγο ακόμη στη μουμιοποιημένη αριστερά, άλλος θα το σκεφτεί για ΣΥΡΙΖΑ και οι περισσότεροι θα πάνε για κάμπινγκ. Πολύ κρίμα, αλλά η ζωή συνεχίζεται.

—————

Στις αρχές της ΔΗΜΑΡ, όταν δηλαδή δεν υπήρχε καν ΔΗΜΑΡ, οι αποχωρήσαντες (τέσσερις) βουλευτές από το ΣΥΡΙΖΑ (Κουβέλης, Ψαριανός, Λεβέντης, Τσούκαλης) έψαχναν να βρουν ένα όνομα για το καινούριο κόμμα. Ο boss ήθελε brand name που να περιλαμβάνει τους προσδιορισμούς “δημοκρατικός”, “αριστερός”, ενώ του άρεσε και το Ελληνική (!) Αριστερά, διότι παρέπεμπε στην ΕΔΑ. Το αντεπιχείρημα στενών συνεργατών ήταν ότι δεν θα έπρεπε “να γυρίσουμε μια πεντηκονταετία πίσω για να βρούμε όνομα”, πως το “ελληνική” είναι ένας περιττός προσδιορισμός (κανείς δεν θα το μπέρδευε με την ιταλική ή τη…σκοπιανή αριστερά) και το “αριστερά” περιοριστικό, διότι ένα κόμμα απευθύνεται σε όλη την κοινωνία και όχι μόνο στην “καλύτερη”, τη δημοκρατική αριστερά (υπονοώντας ότι οι άλλοι δεν είναι τόσο δημοκρατικοί). Η εισήγηση των στενών συνεργατών, η οποία δεν εισακούστηκε ήταν “Δημοκρατικό Κόμμα”. Ο αποπεμφθείς Γρηγόρης Ψαριανός μαθαίνοντας τα ως άνω στο κυλικείο της Βουλής είχε πει τότε: “Δεν γίνεται να μην έχουμε τον προσδιορισμό “Αριστερά” μέσα στον τίτλο μας, ούτε είμαστε κέντρο για να λεγόμαστε Δημοκρατικό Κόμμα. Δώσαμε μάχες γι’ αυτό, το οφείλουμε στην ιστορία μας”. Το “ελληνική” δεν του άρεσε ούτε του ίδιου. Κατέληξαν τότε Κουβέλης – Ψαριανός στο “Δημοκρατική Αριστερά”. Από χθες ο Κουβέλης πορεύευται πιο μόνος. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα ερευνήσει σχετικά με το πόσο εύστοχη ή άστοχη γι’ αυτό το κόμμα ήταν η επιλογή των προσδιορισμών “δημοκρατικός” και “αριστερός”.

Τσιφτετέλι βουλευτών Μάρκου – Πανούση, όταν τα περνάγαν όμορφα…

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: