Η fata του ωκεανοπόρου

640px-LC_shipwreck

Ονειροπόλος ωκεανοπόρος. Μπορεί να είσαι ο Ίνγκολφουρ Άρναρσον ή Βαρθολομαίος Ντίαζ. Μπορεί ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς ή ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης. Ακόμη, ο Κάπταιν Νέμο του Jules Verne ή ο ηλικιωμένος αναχωρητής χωρίς όνομα που υποδύεται ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στη συγκλονιστική ταινία All is lost, τον οποίο τα credits ταυτίζουν ως “our man”.

Εξαρτάται από πού φεύγεις, τι αφήνεις πίσω, από πού επιδιώκεις να γλυτώσεις, ποιο προορισμό αναζητάς, ποιο τοτέμ ψάχνεις να προσκυνήσεις, πού επιθυμείς να βρεις Ιθάκη χωρίς να ναυαγήσεις. Το κυριότερο: Πόσο μακρυά θέλεις να πας;

Το έχω καρφιτσώσει στο χάρτη από καιρό. Ένα ακατοίκητο και αφιλόξενο μέρος, μια φτυσιά ηφαιστείου που δεσπόζει πεισματικά πάνω από τα θεριεμένα κύματα, χωρίς απολύτως καμιά στεριά κοντά του. Πιγκουίνοι, θαλάσσιοι ελέφαντες και γλάροι ζουν, ξεκουράζονται και αναπαράγονται σ’ αυτό το ερημικό νησί, όπως και στο Marion Island, τον δίδυμο αδελφό βράχο (γιατί όλοι έχουμε έναν δίδυμο αδελφό, ένα αρνητικό, μια αδελφή ψυχή, κάτι.. ακόμη και οι βράχοι), ο οποίος μαζί με το Prince Edward Island αποτελούν τα δύο μοναχικά Prince Edward Islands.

Όταν λιώνουν τα χιόνια, το έδαφος είναι σχεδόν απροσπέλαστο για τον άνθρωπο εξαιτίας της λάσπης. Κάτω από τη λάσπη βρίσκεται ένα στρώμα παγωμένης λάβας παντού. Κάτω από τη λάβα τα σωθικά της γης. Το μέρος αυτό δεν γουστάρει ανθρώπους. Δεν προσφέρει ούτε μια σπιθαμή γης, προκειμένου να δέσει ο θαλασσοπόρος. Καμιά γενναιοδωρία – έτσι από τύχη τη γλυτώνουν πιγκουίνοι και οικοσύστημα. Δίχως λιμάνι, οι πανούργοι άνθρωποι πλησιάζουν με τα βαπόρια τους κοντά και περιμένουν μέχρι να κοπάσουν οι αδιάλειπτοι θυελλώδεις άνεμοι.

Ανθρώπους με επιστημονικό αντικείμενο τη φυγή, απλώς τους γοητεύει. Κλείνει το μάτι από την άλλη άκρη της γης και εμπνέει τους Ροβινσώνες όλων των εποχών, όπως όλα τα παρθένα ερημονήσια και τα μοναχικά χώματα, να ανακαλύψουν, να ταξιδέψουν, να αναζητήσουν την τύχη, την Εδέμ τους, όχι φυσικά ένα βράχο πλησίον του Ν. Πόλου, αλλά ένα μέρος που θα τραφούν από το βυζί της Φύσης έχοντας αφήσει πίσω όλες τις νευρώσεις και την τρέλα του “πολιτισμού”.

Κάπου εκεί θυμάμαι ότι τοποθετούσε το δικό του (ουτοπικό) νησί, το Insel Felsenburg (Νήσος Βραχόπυργος, αμετάφραστο και παντελώς άγνωστο στα ελληνικά γράμματα έργο – μνημείο, δέχομαι προτάσεις) ο γερμανός συγγραφέας J.G Schnabel. Το έπος του -παρόλες του τις αδυναμίες- αποτελεί τη μητέρα όλων των Ροβινσωνιάδων, και γράφτηκε μόλις το 1731, περί τα τέλη του μερκαντιλισμού και την εποχή της μετάβασης από τον χειρωνακτικό τρόπο εργασίας και παραγωγής στον μηχανοποιημένο, με την εξέλιξη της ατμομηχανής. Ήταν μια προειδοποίηση για τη βιομηχανική επανάσταση, την πρόοδο, αλλά και τα πλείστα δεινά που εκείνη θα επέφερε. Παράλληλα ήταν μια ελεγεία στον ταπεινό και απλό τρόπο ζωής, μια υπόκλιση στις δυνατότητες του ανθρώπου και μια σκληρή υπενθύμιση της πτώσης, της εξορίας από τον παράδεισο και της αέναης αναζήτησης ή υποκατάστασής του.

Μ’ αυτά τα νησιά η fata μας είναι συνδεδεμένη.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: