Σκέψεις για την επίθεση στον Ν.Μαραντζίδη

m1

Η βίαιη επίθεση κατά του αναπληρωτή καθηγητή κ. Ν.Μαραντζίδη από αγνώστους είναι ασφαλώς πράξη καταδικαστέα για κάθε δημοκρατικό πολίτη και ορθώς καταδικάστηκε απερίφραστα από το σύνολο των πολιτικών κομμάτων.

Δεν αποφεύχθηκε, ωστόσο, η εκμετάλλευση του επεισοδίου από αντιδραστικούς κύκλους και οπαδούς της θεωρίας των δύο άκρων. Η Νέα Δημοκρατία κατά την προσφιλή και απαράδεκτη τακτική της άδραξε την ευκαιρία να “φωτογραφίσει” το ΣΥΡΙΖΑ και την υποτιθέμενη ανοχή του σε πρακτικές βίας, ενώ άλλοι, υπέρ του δέοντος politically correct γραφιάδες επιτέθηκαν συλλήβδην στο σύνολο της αριστεράς προκειμένου να τεκμηριώσουν αστήρικτες και ανιστόρητες θέσεις.

1. Πώς συνάγεται το πόρισμα ότι οι κοντοκουρεμένοι δράστες εκπροσωπούσαν την αριστερά; Άφησαν στον τόπο του εγκλήματος πιστοποιητικά φρονημάτων και κομματικές ταυτότητες; Για ποιον λόγο, αυθαίρετα, υιοθετήθηκε η βεβαιότητα πως ήταν “αριστεροί”, “ακροαριστεροί” ή “αναρχικοί”; Στο όνομα της αριστεράς ή του αναρχισμού (πράγματα διαφορετικά και συγκεχυμένα στο κεφάλι ημιμαθών και κακοπροαίρετων) ο καθένας μπορεί να προβεί σε πράξεις βίας και να προκαλέσει “μπάχαλα”. Αυτό δεν τον καθιστά αριστερό ή αναρχικό. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι απλά προβοκάτορας – και οι συγκεκριμένοι, αν κρίνουμε από τις εξιστορήσεις του αναπληρωτή καθηγητή, παντελώς ανίδεοι.

2. Κάπου διάβασα ότι οι δράστες ήθελαν να σκοτώσουν τον αναπληρωτή καθηγητή. Το θεωρώ υπερβολή. Η απαράδεκτη πράξη βίας ενείχε τα χαρακτηριστικά της πρόκλησης τρόμου, της προειδοποίησης, της αλητείας, του κοινού εγκλήματος από άγνωστους “νταβατζήδες” πολιτικών χώρων με τους οποίους καμιά σχέση δεν έχουν. Αν ήθελαν να σκοτώσουν, θα το έκαναν. Αρκέστηκαν σε μερικές φάπες. Η Χρυσή Αυγή πάει και παραπέρα. Οπότε, μάλλον είναι δυσανάλογο να τεκμαίρεται ότι Χρυσαυγίτες και οι εν λόγω άγνωστοι (οι οποίοι βαπτίστηκαν a priori και χωρίς στοιχεία αριστεροί, αντιεξουσιαστές κλπ) ακολουθούν τις ίδιες μεθόδους προκειμένου να “δέσει” η αυθαίρετη θεωρία των δυο άκρων.

3. Ο ίδιος ο αναπληρωτής καθηγητής, τον οποίο τιμώ για τη γενναιότητά του και σέβομαι τις απόψεις του χωρίς να συμφωνώ μαζί του, δεν προσέφερε καλές υπηρεσίες με τις δηλώσεις του. Ως Θύμα μιας καταδικαστέας πράξεις δικαιούται να πει το κάτι παραπάνω. Εντούτοις, η ειρωνική του και ελαφρώς άσχετη γραπτή δήλωση για το περιστατικό “ενδύει” και ενισχύει την επιχειρηματολογία των δύο άκρων, καθώς όπως κι εκείνος προφανώς γνωρίζει οι εθνοψυχάκηδες της εγκληματικής συμμορίας Χ.Α δεν αρκούνται μόνο σε προπηλακισμούς και σφαλιάρες.

Γράφει: “Θέλω καταρχήν να παροτρύνω τους ακτιβιστές της εξτρεμιστικής δεξιάς και αυτούς του αντιεξουσιαστικού χώρου να αντιμετωπίσουν το στυλιστικό τους ζήτημα (…) Πρέπει να εκφράσω την ευαρέσκειά μου για το γεγονός πως άλλο πράγμα οι ελβιέλες της αταξικής κοινωνίας και άλλο οι μπότες του φασισμού. Οι ελβιέλες όταν τις τρως στο κεφάλι είναι μαλακές και δεν αφήνουν σημάδια, σε αντίθεση με τις μπότες. Ελπίζω βέβαια τώρα να μη δίνω ιδέες στους ακτιβιστές της κολεκτιβίστικης αταξικής κοινωνίας και αρχίσουν τις αλλαγές μόλις που αρχίσαμε να συνηθίζουμε”.

Διακρίνουμε, επομένως, ότι δεν επικεντρώνεται στην καταδίκη της επίθεσης, αλλά προσδιορίζοντας μετά πάσης βεβαιότητος τον ιδεολογικό χώρο των δραστών (από τις στυλιστικές τους επιλογές ή από τον φαινότυπό τους;), θέτει τη βάση προκειμένου να τσουβαλιάζει εκ διαμέτρου αντίθετες θεωρίες και πρακτικές, επιτιθέμενος στην κολεκτιβίστικη αταξική κοινωνία, που ασφαλώς δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τους φούρνους των ναζί.

Χατζηδάκης, Κακλαμάνης, Μανδραβέλης, Μαραντζίδης είναι άνθρωποι που έχουν υποστεί την “ιερή αγανάκτηση” μεμονομένων αγνώστων που άσκησαν βία κρυπτόμενοι πίσω από την ανωνυμία τους στο όνομα του αντιμνημόνιου, του πατριωτισμού και άλλων νευροψυχολογικών νοσημάτων. Δεν εξετάζω την ιδεολογική τους προέλευση, αν τυγχάνει να διαθέτουν. Για μένα είναι οι ίδιοι μπάχαλοι-χούλιγκανς που με ευκολία και άνεση μουντζώνουν, προπηλακίζουν και δέρνουν – είτε με ελβιέλες, είτε με ομπρέλες, κατά το δοκούν. Αυτό ιδεολογία δεν είναι και δη των θιασωτών της αταξικής κοινωνίας. Και θεωρία των δύο άκρων δεν υπάρχει.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: