Villiers De L’ Isle-Adam (1838-1889) ένας καταραμένος γάλλος ποιητής

Default_2x.225x225-75

Σε μια σιωπηλή παιδούλα

Έχασα το δάσος, την πεδιάδα
Και τους δροσερούς αλλοτινούς απρίληδες.
Δώσ’ μου τα χείλη σου! η αναπνοή τους,
Θα γίνει των δασών η ανασαιμιά!
Έχασα το σκυθρωπό Ωκεανό,
Το πένθος του, τα κύματά του, τ’ αντιβουίσματά του.
Πες μου οτιδήποτε,
Θα γίνει των κυμάτων ο παφλασμός!
Χωρίς αναπαμό, δίχως ίσκιο φιλικό,
Μέτωπο βαρύ, κάτω από τον ήλιο, ξεγλιστρώ…
Αχ! κρύψε με μέσα στο στήθος σου το ωχρό!
Θα γίνει η γαλήνη των νυχτιών μου!

Ξύπνημα

Ω εσύ, που αποκλεισμένο με κρατάς
Έχω λοιπόν της αβύσσου σου τη λέξη!
Το οποιοδήποτε φιλί σε ζωντανεύει:
Ένας περαστικός, ο χρυσός, τα είπε όλα.

Μόνο όπως κάποιος εκδίκηση παίρνει αγαπάς
Ψέματα λες με εξαίσιες κραυγές
Κι αρέσκεσαι, τους ουρανούς περιγελώντας,
Σ’ αυτά τα μάταια παιγνίδια αγγέλου μοχθηρού.

Στα τιποτένια και διεστραμμένα σου φιλιά
Εάν ήπια τους χυμούς σου, υοσκύαμους,
Πλανεύτρα ανάμεσα στις γυναίκες
Λησμονημένη να’ σαι μέσα στους χειμώνες σου!

*Από τη συλλογή “Καταραμένοι Γάλλοι Ποιητές, Απάνθισμα 13ος – 20ος αιώνας, Μτφ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός, 2009.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: