Μπουκαλάκια με άμμο

sandy-beach

Μια αγαπημένη συνήθεια ετών είναι να μαζεύω άμμο από ακρογιάλια και ακτές διαφόρων τόπων που έχω περπατήσει, που έχω ξαπλώσει και έχω αφουγκραστεί την ανάσα της γης. Την κλείνω σε μπουκαλάκια και κατόπιν κολλάω χαρτάκια στον πάτο τους αναγράφοντας ημερομηνία και μέρος. Κάθε καινούριο μπουκαλάκι το τοποθετώ δίπλα στα άλλα και όλα μαζί υφαίνουν το προσωπικό μαγικό χαλί της διαδρομής και της μνήμης.

Πολλές φορές τα ανοίγω. Ψηλαφώ την κατάλευκη άμμο του De Haan, τη μαύρη (ηφαιστιακή;) της Καλιφόρνια, τους ψιλούς κόκκους της ιδιαίτερης πατρίδας, της Λευκάδας, τη συμπαγή άμμο της Πλάκας στο Πήλιο. Η ένωση με τους τόπους και τα περασμένα είναι ακαριαία και ευεργετική. Μου αρέσει να κρατώ στα χέρια μου λίγη άμμο, όπως κρατάς στο νου σου ωραίες αναμνήσεις. Ή ένα φυλακτό. Νιώθω πλήρης και ήρεμος. Σπίτι μου. Προσέχω όμως να μην γλιστρίσει από τα δάκτυλά μου και σπαταληθεί, να μη χαθεί προτού με προσοχή την επανατοποθετήσω στα μπουκαλάκια μου. Προσπαθώ δε να μην παίρνω πολλή. Μη μου ξοδευτεί, είναι η περιουσία μου. Η άμμος και οι αναμνήσεις.

Χθες άνοιξα το μπουκαλάκι της Ελαφονήσου για πρώτη φορά. Ήταν ακόμη υγρή η άμμος του. Η εικόνα της παραλίας του Σίμου αναδύθηκε σαν τζίνι μέσα από το λυχνάρι. Κόλλαγε στο χέρι και δυσκολεύτηκα να την ξαναβάλω μέσα. Δεν ξεπλύθηκα με νερό. Θα χανόταν αμέσως. Έτσι, συνέχισα τη δραστηριότητά μου, διάβασα τα βιβλία μου, έγραψα τα άρθρα μου, άνοιξα τις μπύρες μου, έστριψα τα τσιγάρα μου διατηρώντας ίχνη άμμου ανάμεσα στα δάκτυλα, τα οποία έμεναν στα αντικείμενα και διασκορπίζονταν πάνω στο γραφείο, τα ρούχα και στο χώρο μου.

Όλες τις αμμουδιές που θα μαζέψω, μια μέρα θα τις συγχωνεύσω. Θα τις αναποδογυρίσω σε μια κλεψύθρα, Θα ανακατέψω τόπους και χρόνους και θα βλέπω άμμο και αστέρια πέφτοντας να αρχίζουν το μέτρημα. Είμαστε η άμμος μας και προορισμός μας είναι αυτός.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: