Νυχτερινά φευγιά

new_york_1940s_04

Μετά από ένα τριήμερο all-fun-and-laugh θα αποχωριστώ τα φωταγωγημένα καράβια του λιμανιού που με συντρόφευαν αργά τη νύχτα πίσω από το τζάμι. Το βράδυ για τριακοσιοστή φορά θα κάνω το ίδιο αταβιστικό δρομολόγιο μαζί με τις νταλίκες, τις νησίδες της εθνικής και τις δυσανάγνωστες στάλες της βροχής.

Ο Δ. μου είπε: “Δεν είσαι μόνος σου, γλυκέ φίλε, όταν ταξιδεύεις στο σκοτάδι. Η σκέψη μου κάθεται στη θέση του συνοδηγού”.

Είμαι τυχερός.

Προσπαθώ να βλέπω όλα αυτά τα νυχτερινά ταξίδια ως μικρές επανεκκινήσεις, αλλά μάλλον δεν το έχω ακόμη καταφέρει. Εξακολουθώ να τα νιώθω ως προκαθορισμένα δρομολόγια νταλικέρη που ακούει θόρυβο στη μηχανή.

———

“Μα όταν κάποτε σηκωθώ να απολογηθώ θα’χω μάρτυρες
όλα τα σταυροδρόμια που έφτασα ναυαγός
ή τους έρημους σταθμούς που μπήκα να ζητήσω μια μικρή προθεσμία
κι αργότερα όταν νικηθήκαμε, τι ηδονή να θυμάσαι”
Τ.Λ.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: