Archive | March 2014

Άκου και τον Ψαριανό

150829-psarianos

Ένταξει. Πες πως είναι ιδιότροπος. “Αντισυμβατικός”. Περίεργος. “Βολεμένο” τον είπαν, “Δήθεν” τον είπαν. Τον προπηλάκησαν. Τον έβρισαν. Με μπύρες τον έλουσαν. Φίλους έχασε. Ό,τι πείτε.

Μην τον γουστάρετε.

Όμως:

Όταν μιλάει ο Ψαριανός, να τον ακούτε. Ο άνθρωπος δεν είναι γραφικός, ούτε κινείται από ιδιοτέλεια όπως κάποιοι άλλοι μέσα στη ΔΗΜΑΡ. Πρώην τριτοτέταρτοι ΠΑΣΟΚοι, πρώην νεολαίοι χούλιγκανς του Άκη ή γενικώς πρώην και νυν φραξιονιστές και αυλικοί.

Ο Γρηγόρης μαλακίες δεν λέει, ούτε τα βγάζει από το κεφάλι του για να προκαλέσει ή να κάνει “τίτλους”. Συνίδρυσε τη ΔΗΜΑΡ, την έφτιαξε μαζί με 5-6 άλλους, δεν την βρήκε. Ήταν εκεί από την αρχή. Μη σου πω ο πρώτος. Ήταν ένας από τους 4 βουλευτές που τράβηξαν το ζόρι της δραματικής αποχώρησης από το ΣΥΡΙΖΑ και της συγκρότησης του νέου κόμματος. Ήταν εκείνος που στις συνεδριάσεις της Κ/Ο Συριζα αντιμετώπιζε μόνος του στα ίσα, εκπροσωπώντας τον εαυτό του, το Λαφαζάνη και τον Κουράκη. Ήταν ο πρώτος προς αποχώρηση, ανεξάρτητα από τις κινήσεις στο ρετιρέ της Πλατείας Βικτωρίας. Μόνος του. Μην τα ξεχνάμε αυτά.

Ο Φώτης Κουβέλης του ζήτησε τότε να μη βιαστεί, να αποχωρήσουν όλοι μαζί, όπερ και εγένετο, ελάχιστα αργότερα, όταν το ευνόησαν οι συνθήκες. Κάποτε ήταν πολύ κοντά. Αν και διαφορετικών χαρακτήρων, οι σχέσεις τους ήταν άριστες. Ούτε τώρα έχουν να χωρίσουν τίποτα. Ο Ψαριανός ήταν επικεφαλής υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής και μέχρι τις διπλές εκλογές του 2012 αποτελούσε ένα από τα βαριά χαρτιά του κόμματος, καθώς μιλούσε γλώσσα που κανείς άλλος εκεί μέσα δεν είχε και απευθυνόταν σε ακροατήρια που κανείς άλλος δεν άγγιζε. Επανεκλέχθηκε πανηγυρικά, στήριξε την απόφαση του προέδρου Κουβέλη για συμμετοχή στην τρικομματική. Με την αποχώρηση, κάπου χάθηκαν. Και πριν κάποια πράγματα δεν του άρεσαν. Πονούσε όμως και πονάει τη ΔΗΜΑΡ. Και δεν σιώπησε. Μιλούσε, εξέφραζε τις αντιρρήσεις του. Και στα αρμόδια όργανα. Μετά την ιστορία με την Ελιά (πριν αποδειχτεί μούφα ΠΑΣΟΚ+) και το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ ο Γρηγόρης φαίνεται απογοητευμένος. Βλέπει το κόμμα που έφτιαξε να μην τον χωράει. Αλλά είναι και το σπίτι του. Δεν πιστεύω ότι θα το προδώσει ποτέ. Έχω την εντύπωση ότι αισθάνεται, όπως π.χ.ένιωθε ο Παπαγιαννάκης το 2004 στο Συνασπισμό. Άβολα, αλλά χωρίς να του κάνουν πόλεμο, όπως συνέβαινε στην περίπτωση του μοναδικού Μιχάλη, ο οποίος ποτέ δεν θα έφευγε, δεν θα παρέδιδε το κλειδί.

Ο Ψαριανός πρεσβεύει, και το υπογράφω, την ίδια σταθερή άποψη από τότε που ήθελε να φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ, το 2010. Είτε διαφωνεί κανείς μαζί του, είτε συμφωνεί. Δεν έχει μετατοπιστεί. Δεν έχει “δεξιέψει”. Ούτε παζάρεψε ποτέ, εξ΄όσων γνωρίζω, κάτι. Σήμερα απλά “σκάει”. Και δικαίωμα να μιλάει έχει, οπότε περιττές οι ανακοινώσεις γι’ αυτόν ειδικά.

Σημειώστε αυτό: Η απόσταση από τις απόψεις του είναι η απόσταση της σημερινής ΔΗΜΑΡ από τους λόγους που την γέννησαν, που αιτιολόγησαν την ύπαρξή της.

Το γαμώτο είναι να ξέρεις ότι με δύο ποτάκια και μια καλή κουβέντα, μπορούν να αρθούν οι παρεξηγήσεις και η καχυποψία, να ξαναβρεθεί η έμπνευση, η συντροφικότητα, ο στόχος, να πάνε στα κομμάτια οι περιχαρακώσεις και τα φοβικά σύνδρομα.

*Του Αλέξανδρου Ζαφειρίου

Advertisements

Τι έπαθε ο Γ.Παπανδρέου;

547760_10201880213465321_1015576631_n

Το ΠΑΣΟΚ θυμίζει σε κάθε ευκαιρία ότι αποτελεί ένα κόμμα σε βαθιά κρίση. Με βεβαρυμένο παρελθόν, διαλυμένες οργανώσεις, με σχέσεις που έχουν διαρραγεί, προσπαθώντας να διασωθεί είτε γαντζωμένο ακόμη στην εξουσία, είτε παραπλανώντας τους πολίτες με τη διάφανη λεοντή της “Ελιάς”, αρκεί ένα φτέρνισμα του πρώην πρωθυπουργού για να προκαλέσει πανικό και υστερία.
Η μικρή, αλλά ουσιαστική διαφοροποίηση του Παπανδρέου στο άρθρο για τις τράπεζες καταδεικνύει ότι το τελικό ξεκαθάρισμα δεν αργεί, είναι θέμα χρόνου.

Ο Βενιζέλος βρίσκεται στο καναβάτσο και ο Παπανδρέου έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, εκείνος θα κρίνει πότε θα ρίξει την αυλαία στο κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του. Προς το παρόν στέλνει σαφή μηνύματα. Για τον τρόπο του (να μην ειδοποιήσει την ηγεσία στην χθεσινοβραδυνή ψηφοφορία), ακόμη κι αν ήταν κομματικά ανεπίτρεπτος, ας μη μιλάει κανείς εκεί μέσα. Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Άλλωστε, για τον πολιτισμό και την ευπρέπειά του έχει κατηγορηθεί (!) πλειστάκις από τους συντρόφους του. Έμαθε, φαίνεται, θητεύοντας δίπλα τους, ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος.

Πολιτικά μιλώντας, κάθε εσωκομματικός κλυδωνισμός που αποσταθεροποιεί τον Βενιζέλο είναι “ευπρόσδεκτος”, διότι ανοίγει το δρόμο για την επόμενη ημέρα του κατακερματισμένου χώρου της σοσιαλδημοκρατίας. Μετά τον διαφαινόμενο καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ+ στις ευρωεκλογές, είναι βέβαιο ότι θα αναλάβουν πρωτοβουλίες δυνάμεις του κόμματος, οι οποίες είναι ευχής έργον να μετουσιωθούν σε κάτι ευρύτερο και χρησιμότερο για την κοινωνία απ’ ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και της ομήγυρής του.

Ιλι Καρέλι: Καταδίκη σε θάνατο δια βασανισμού

alcatraz-40edit_low

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για τα δικαιώματα των κρατουμένων

Ο ΙΛΙ ΚΑΡΕΛΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ
ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ

Ο θάνατος του κρατούμενου Ιλί Καρέλι ούτε τυχαίος είναι ούτε μεμονωμένο περιστατικό ούτε φυσικά οφείλεται σε παθολογικά αίτια όπως βιάστηκαν να ανακοινώσουν «σύμφωνα με πηγές του υπουργείου» διάφοροι δημοσιογράφοι. Η ιατροδικαστική έκθεση ήρθε να τους διαψεύσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο: κατάγματα στην περιοχή του στέρνου και πολλαπλές θλαστικές εκχυμωτικές κακώσεις, σημάδια από ηλεκτροσόκ… Ο Ιλί Καρέλι δεν ξυλοκοπήθηκε απλώς. Ξυλοκοπούνταν και κακοποιούνταν αγρίως επί τρία 24ωρα και τελικά αφέθηκε να πεθάνει στο κελί της απομόνωσης στη φυλακή της Νιγρίτας (όπως όλα δείχνουν από εσωτερική αιμορραγία). Με λίγα λόγια ο Ιλί Καρέλι δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ποιοι ακριβώς ήταν οι φυσικοί αυτουργοί του ξυλοδαρμού και του βασανισμού, σωφρονιστικοί και αστυνομικοί, ποιοι παρέλαβαν τον κρατούμενο σε αυτή την κατάσταση στη Νιγρίτα και τον πέταξαν στην απομόνωση, ποιος έδωσε την εντολή για τη μεταγωγή του;

Όλα αυτά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, ίσως να μας τα απαντήσει η εισαγγελική έρευνα (η οποία απορούμε γιατί δεν έχει διαταχθεί ακόμα). Υπάρχει όμως μία βεβαιότητα, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου και ο προϊστάμενός του, καθώς φαίνεται, Ν. Δένδιας, φέρουν βαρύτατες ευθύνες. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι φυλακές είναι ένα καζάνι που βράζει εξαιτίας των άθλιων συνθηκών, του υπερπληθυσμού και των υπερβολικά μεγάλων ποινών, παρ’ όλα αυτά έκλεισαν τη μοναδική βαλβίδα εκτόνωσης. Ανέστειλαν τις άδειες και μάλιστα ατύπως και υπογείως, οδηγώντας τους κρατούμενους σε απόγνωση και απελπισία. Τώρα, με το νομοσχέδιο για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας που έθεσαν σε διαβούλευση, επιχειρούν να επιβάλουν και θεσμικά το πιο ζοφερό, εκδικητικό και απάνθρωπο καθεστώς έκτακτης ανάγκης για συγκεκριμένες κατηγορίες κρατουμένων, δίνοντας υπερεξουσίες στους σωφρονιστικούς και την αστυνομία. Ρωτάμε λοιπόν, είναι τόσο αδιάφοροι για όσα έγιναν αλλά και για όσα θα ακολουθήσουν, υπολογίζοντας μόνο τα μικροκομματικά επικοινωνιακά τους οφέλη; Προετοιμάζουν το έδαφος για ακόμη σκληρότερα μέτρα; Ή έχουν χάσει τελείως τον έλεγχο;

Βλ. Νεκρός στο κελί της απομόνωσης
https://derlandstreicher.wordpress.com/2014/03/28/%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%af-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%bc%cf%8c%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82/

Το ερασιτεχνικό σόου του Τσίπρα

1897745_514500561999676_1882288228_n

Για όσους ασχολούνται ακόμη με τα πολιτικά και παρακολουθούν τη συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο:

Ο Τσίπρας με τους συμβούλους του αποφάσισαν κάπως αναμενόμενα να τινάξουν στον αέρα την κοινοβουλευτική διαδικασία. Όπως ακριβώς έπραξαν το Νοέμβριο του 2012, όταν κατέθεσαν πρόταση μομφής για να την αποσύρουν λίγο αργότερα. Όπως και το Νοέμβριο του 2013, όταν καταθέτοντας πρόταση μομφής με θέμα την ΕΡΤ πέντε μήνες μετά από το κλείσιμό της, έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί μέχρι τις Ευρωεκλογές, γνωρίζοντας ότι το επόμενο εξάμηνο (μέχρι 10/5) δεν θα έχουν βάσει του κανονισμού τούτο το δικαίωμα: Την πρόταση δυσπιστίας.

Οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται τη Βουλή ως επιδρομή στο Αμφιθέατρο Γκίνη και την πολιτική αντιπαράθεση ως σύρραξη μεταξύ γκρουπουσκούλων και φραξιών. Κάθε φορά προσπαθούν χωρίς σοβαρή προετοιμασία και επιχειρηματολογία να κλέψουν τις εντυπώσεις. Με πολεμική, αντικοινοβουλευτικές επιθέσεις και επικοινωνιακές προσεγγίσεις. Κραυγάζοντας για χιλιοστή φορά “πραξικόπημα”. Εύκολοι αντίπαλοι για κάτι Βενιζέλους και Μεϊμαράκηδες.

Αυτό που πυρετικά ζητούσαν, δεν προβλεπόταν. Ωστόσο, εν γνώσει τους, έστησαν το ερασιτεχνικό σόου προκειμένου να “παγώσει” η εξέλιξη της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο και να αρχίσει αμέσως η συζήτηση προτάσεως μομφής κατά μεμονωμένου μέλους της κυβέρνησης, του ΥΠ.ΟΙΚ.Στουρνάρα. Όταν κατάλαβαν ότι έχασαν και βαρέθηκαν, καθώς δεν το εδικαιούντο, και ως εκ τούτου το αίτημα απορρίφθηκε από το Προεδρείο της Βουλής, αποχώρησαν με στυλ.

Ο Τσίπρας απλά έδειξε ότι το παιδί δεν το’ χει…Με καμία κυβέρνηση…Ούτε το αγγλικό, ούτε το ελληνικό. Και πολλά άλλα του λείπουν. Το κόμμα του έκανε το καλύτερο δώρο στην κυβέρνηση: Συσπείρωσε τους κυβερνητικούς βουλευτές ενόψει της ψηφοφορίας. Φημολογείται ότι ο Σαμαράς έδωσε εντολή να στείλουν καλάθι με κρασιά στον έκτο όροφο της Κουμουνδούρου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτέθηκε ακόμη μια φορά πολώνοντας επικίνδυνα για μικροπολιτικές σκοπιμότητες με συνέπεια να υποστεί ήττα αποδεικνύοντας ότι δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Κυβερνάς με πρόγραμμα. Όχι αποκλειστικά με κολπάκια, μαγκιές και δηθενιές.

Φάροι της Ελλάδας (2): Καπαρέλλι (Περιστερές) Κέρκυρας

Καπαρέλλι Κέρκυρας ή Περιστερές ή Τηνιόζο

peristeres-karapeli-1

1828, ύψος πύργου 17μ., εστιακό ύψος 30 μ. Κατασκευάστηκε από τους Άγγλους (Ιόνιος Επτανησιακή Πολιτεία) και εντάχθηκε στο ελληνικό φαρικό δίκτυο το 1864, με την προσάρτηση των Επτανήσων. Η πρόσβαση γίνεται από την Κασσιόπη της Κέρκυρας. Αμέσω μετά τη βραχονησίδα αρχίζουν τα χωρικά ύδατα της Αλβανίας.

peristeres-karapeli-2

——————————

βλ. επίσης
Φάροι της Ελλάδας (1): Καστρί Οθωνών
https://derlandstreicher.wordpress.com/2014/03/16/%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-1-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AF-%CE%BF%CE%B8%CF%89%CE%BD%CF%8E%CE%BD/

——————————-

Ο φάρος είναι ίσως η ανθρώπινη κατασκευή που με συγκινεί περισσότερο, με διαπερνά η θέασή του μέχρι το μεδούλι ως κατασκευή, ως σύμβολο. Λατρεύω τις κινηματογραφικές και λογοτεχνικές σκηνές που εκτυλίσσονται στο όριο, την ερημιά των φάρων, εκεί που είσαι μόνος σου με τη θάλασσα, τα κύματα, τον ορίζοντα, τα αστέρια, τον εαυτό σου και το θεό. Εκεί που δεν υπάρχουν και δεν χρειάζονται ψέματα και συμβάσεις. Ο φάρος είναι εξομολογητήριο και άλας.

Η ακαταμάχητη γοητεία των φάρων στο Landstreicher:

Το φως του φάρου

https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/07/08/%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82/

Φάρος:

https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/11/26/%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82/

Φάροι του κόσμου:

https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/12/30/%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85/

The Housemartins

housemartins-the-5077f32a9406a

Εκείνον τον καιρό, στην ερώτηση “και ποια συγκεκριμένα συγκροτήματα ακούς” ήταν συχνό φαινόμενο η απάντηση “Smiths” και “Housemartins”. Πακέτο πήγαιναν αυτά τα δύο για όσους δεν άκουγαν Πωλίνα και Πασχάλη, δεν ήταν “καρεκλάδες” και δεν γούσταραν Heavy Metal. Ναι, η εποχή είχε και λίγους τέτοιους στην επαρχία. “Ανεξάρτητους”, κοινώς μουσικά βρετανόφιλους.
Θα σου αράδιαζαν με σεβασμό τα πανκ συγκροτήματα του ’70, θα στέκονταν ευλαβικά στους Clash και στους Pistols, ίσως και στους Sound ή Damned (ελάχιστοι άκουγαν τότε Sham69, Escalators, Meteors, Guana Batz και πολύ πιο ψαγμένους) και έπειτα θα προχωρούσαν στη μνεία πιο γνωστών, πιο ποπ, αλλά ανεξαρτήτων ακόμη για τα λιγάκι καθυ(στερημένα) ελληνικά αυτιά γκρουπς, όπως U2, Depeche Mode, Talk Talk, Smiths, Housemartins. Οι πρότελευταίοι είχαν πολλή πέραση στην Ελλάδα. Ένα μυστήριο πράμα. Και πήγαιναν πακέτο, όπως είπα, με τους Housemartins. Μαζί πήγαιναν αυτά.
Όλα τα παραπάνω τα είχα λιώσει. Κι επομένως απαντούσα κι εγώ: “Smiths και Housemartins”. Εννοείται μ’ αυτή τη σειρά.
Η κρυφή αγάπη, όμως, εκείνης της περιόδου, ομολογώ, ήταν, είναι και θα είναι οι Housemartins. Τους πρωτοάκουσα το Δεκέμβριο του 1986, δευτέρα Γυμνασίου, στα μεσημεριανά τοπ τεν του Άκη Έβενη στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Πρώτο τραγούδι που άκουσα έβερ, το Caravan of Love. Έπαθα κοκομπλόκο. Μου έπεσε το βιβλίο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας στο πόδι. Διαβάζω γι’ αυτούς στα προεφηβικά περιοδικά Bravo και Smash Hits που προμηθευόμουν από το πρακτορείο ξένου τύπου της πόλης. Χαμός! Το καλοκαίρι του ΄87 επιστρέφω από τη Γερμανία με ανεμοβλογιά και με την κασέτα London 0 Hull 4 να παίζει και να ξαναπαίζει στο walkman, το πρώτο LP τους. Την έχω ακόμη. Και μόνο η ύπαρξή της, η απαντοχή της στο χρόνο, σημαίνει για μένα ένα σεντούκι γεμάτο προικιά, την αθωότητα που κλείνει μέσα της όλο το άρωμα της εφηβείας. Κυκλοφόρησε το δεύτερο LP (με το Me and The Farmer) τον άλλο χρόνο. Τους θαυμάζαμε στο Μουσικόραμα, κάναμε φιγούρα με τις γνώσεις μας, προσπαθούσαμε να μάθουμε τα ακκόρντα. To Bow Down το χορεύαμε με τον Gus και τους άλλους στη Sanitarium. Κι έπειτα διαλύθηκαν. Έφυγαν. Με ένα νάμπερ ουάν, έχοντας εμπνεύσει λιγάκι τη νεολαία της θατσερικής Βρετανίας. Έτσι ξαφνικά, όπως ήρθαν. Έφυγαν μαζί με τα παιδικά μας χρόνια. Συνέπεσε το τέλος της καριέρας τους με το τέλος του σχολείου. Την αλλαγή πόλης. Την αλλαγή μουσικών γούστων.
Χιλιάδες χρόνια μετά, ακούω πάντα με χτυποκάρδι τη γεμάτη ένταση, φρεσκάδα και μηνύματα (που επιχειρούσαν να στείλουν με τον πολιτικοποιημένο στίχο τους οι Housemartins για για το μείγμα μαρξισμού/χριστιανισμού που πρέσβευαν) με χιούμορ και κάμποση αφέλεια και λέω από μέσα μου “αυτοί ήμασταν κι αυτή ήταν η μουσική μας”…

Caravan of Love

Bow Down

Happy Hour

The Housemartins Biography
http://www.oldies.com/artist-view/The-Housemartins.html

Rainer Maria Rilke: Γράμματα σ΄ένα νέο ποιητή (1929) Ίκαρος, 1995, 11η εκδ., σελ.42

Rainer_Maria_Rilke,_1900

Άμα σταματήσετε στη Φύση, σ’ ότι απλό έχει,
ό,τι μικρό, που σχεδόν κανείς δεν το προσέχει
και που, ολωσδιόλου άξαφνα κι απρόσμενα, μπορεί
να γίνει γιγάντιο κι απροσμέτρητο,
άμα απλώσετε την αγάπη σας πάνω στ’ αδύνατα κι
ασήμαντα, άμα ταπεινά αποζητήσετε να κερδίσετε,
σαν απλός δουλευτής τους, την εμπιστοσύνη αυτών
που μοιάζουν φτωχά κι έρημα – τότε το κάθε τι
θα σας φανεί πιο εύκολο, πιο αρμονικό, πιο
συμφιλιωτικό ας πούμε: ίσως η νόησή σας να μένει
πίσω, ξαφνιασμένη, μα η εσώτατη συνείδησή σας θα
ξυπνήσει και θα καταλάβει.

* μτφ.Μ.Πλωρίτη