Παράκαμψη προς το Μαντείο των Δελφών

1904221_594866170593770_835577956_n

Κυριακή βράδυ επιστρέφω Αθήνα από την Εθνική των πολλών διοδίων. Ταξιδεύω νύχτα κι έτσι δεν μπορώ να ευεργετηθώ από το πρωινό δίωρο άνοιγμα των μπαρών από τους κατοίκους Ωρωπού και περιχώρων.
Είμαι εφοδιασμένος με σκονάκι που αλίευσα από αγαναχτισμένους στο διαδίκτυο για τις παρακάμψεις των πέντε διοδίων που έχω μπροστά μου στη διαδρομή παραλία Βόλου-Εξάρχεια. Καλά τα λένε, απλά θα κάνω μια ώρα παραπάνω. Ξεκινώ, γι’ αυτό, μισή ώρα νωρίτερα. Μουσικές, Gauloises, καφές, μια χαρά όλα.
Τα πρώτα διόδια στο χλμ 250 τα πληρώνω. 3,5 ευρώ. Το σκονάκι λέει: Πληρώστε τα, αλλιώς πάτε 13 χλμ. από κατσάβραχα. Μέσα στη νύχτα, δεν το ρισκάρω. Το πρώτο CD με Swing τελειώνει γύρω στις Θερμοπύλες στο 190 χλμ, όπου βρίσκω τα επόμενα διόδια. Το σκονάκι λέει: Πληρώστε τα 1,65 ευρώ, δεν αξίζει η ταλαιπωρία, είναι τα μόνα διόδια που δεν αυξήθηκαν. Δεν είναι πολύ αγανακτισμένοι οι τύποι που έγραψαν το σκονάκι, σκέφτομαι.
Πιο πολύ κοιτάω το φεγγάρι, παρά το δρόμο. Βυθίζομαι σε σκέψεις, αλλάζω CD, τώρα ακούω Garage για ανύψωση ηθικού και περιμένω να φτάσω στην Αταλάντη (όχι εκείνη της μυθολογίας, τη μόνη γυναίκα που μετείχε στην αργοναυτική εκστρατεία), αλλά το χωριό της Φθιώτιδας (μάλλον). Εκεί θα επιχειρήσω ηρωϊκή έξοδο από την Εθνική και θα ξανάβρω Autobahn στη Μαλεσίνα παρακάμπτοντας την αύξηση 60φεύγα % της Τραγάνας στο χλμ 132.
Κάπου εκεί τα σκατώνω. Και παρότι τα γλύτωσα τα 4 της Τραγάνας, όπως και τα 4 της Θήβας στο χλμ. 89, αλλά όχι και του Αγ. Στεφάνου το 3,35άρι διότι βαρέθηκα να μπαινοβγαίνω στα βουνά και στα λαγκάδια, ακόμη σκέφτομαι μήπως δεν ήταν τυχαίο ότι χάθηκα στην Αταλάντη.
Ναι μεν δεν είδα εγκαίρως εκείνο το βενζινάδικο που έπρεπε να στρίψω δεξιά και μετά αριστερά, αλλά μετά από δεκάλεπτη διαδρομή προς ένα δρόμο που όλο μίκρυνε και όλο ανηφόριζε, διαισθανόμουν ότι κάτι πάει λάθος. Γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού μας βγάζει. Βεβαιώθηκα για το λάθος όταν είδα την πινακίδα “προς Δελφούς”. Τυχαίο; Αυτόματα, έκανα επιτόπια στροφή αναζητώντας ξανά την Εθνική και τη σωστή παράκαμψη.
Τέσσερις μέρες μετά, ακόμη αναρωτιέμαι: Όταν ταξιδεύεις βυθισμένος σε σκέψεις, ξεστρατίζεις, πορεύεσαι σε έναν ανηφορικό δρόμο που στενεύει και αντικρίζεις στο σκοτάδι πινακίδα “προς Δελφούς”, γυρνάς ή συνεχίζεις; Εγώ γύρισα, αλλά όσο περνάει ο καιρός, νομίζω ότι οι Θεοί με έβγαλαν από το δρόμο μου, ότι έπρεπε να συνεχίσω, να πάω να ζητήσω το χρησμό μου στο Μαντείο των Δελφών. Να μη γυρίσω έτσι με άδεια χέρια, χωρίς γνώση. Δεν έχω πάει ποτέ. Καιρός είναι. Πότε θα πω omen accipio;

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: