Η παρέα και οι “58”

main_for-adimosieyta-keimena-summer-bath-

Η μεγάλη μεσοαστική παρέα έμαθε τα νέα το καλοκαίρι στα νερά της Σίφνου, εκεί που κολυμπώντας πιάνουν κουβεντούλα: “Ξέρεις, ο Βούλγαρης θα κάνει κόμμα”. Η είδηση κυκλοφόρησε και στις πρώτες φθινοπωρινές σουαρέ της Αθήνας, στα “καλά” στέκια, στα θέατρα, στο Κολλέγιο, σε γραφεία καθηγητών πανεπιστημίου, στα “εστέτ” σημεία της πόλης. Τηλεφωνήματα, μηνύματα, πυρετώδεις συζητήσεις ακολούθησαν για να πειστεί κόσμος να συμμετάσχει, για τα ονόματα και τη σύνθεση, παρά για τη σύνταξη ενός κειμένου που θα αποτελούσε ολοκληρωμένη πρόταση.

Μέσα Οκτωβρίου η ήδη ενημερωμένη παρέα μαθαίνει, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, ότι δημοσιοποιήθηκε κείμενο 58 προσωπικοτήτων (συμπαθείς και έγκριτοι οι περισσότεροι με την προσθήκη κάποιων φαιδρών προσώπων) με πρόταση για κοινό κεντροαριστερό φορέα. Ήταν αρχικά πρόσκληση – απεύθυνση στις δυνάμεις που συνθλίβονται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και σε καμιά περίπτωση μανιφέστο κομματικό με εξειδικευμένες και επεξεργασμένες θέσεις.

Μέχρι εκεί όλα καλά. Και σχεδόν αμέσως άρχισε το (τόσο γνώριμο για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ λίγο αριστερά και λίγο δεξιά του κέντρου) συμπούρμπουλο: Το καπέλωμα του Βενιζέλου, η στήριξη του Σημίτη, το απροκάλυπτο προμοτάρισμα του ΔΟΛ και κάποιων άλλων, το μποϋκοτάζ του Κουβέλη, η ανταρσία της μειοψηφίας της ΔΗΜΑΡ, η απόφαση της πρωτοβουλίας να κατέλθει στις ευρωεκλογές, η συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, η μετατροπή του σε ΠΑΣΟΚ Plus, οι γέφυρες του Λοβέρδου, ο πατριωτισμός του Καρχιμάκη, το ξελίγωμα του Ανδρέα Παπαδόπουλου, η αλλαγή στάσης του Λυκούδη, η αινιγματική στάση της Άννας και του Ραγκούση, το ζήτημα του επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου, οι εκδηλώσεις σε Περιστέρι, Κηφισιά, Βρυξέλλες…

Δεν πρόκειται για τις ωδίνες μιας νέας ζωής, αλλά για τα συμπλέγματα και τα απωθημένα της τρέχουσας.

Κάπου μπερδεύεται το πράγμα. Η παρέα δεν μπορεί να το παρακολουθήσει. “Είμαστε συνομήλικοί τους”, λένε μεταξύ τους. “Μια ζωή τα ίδια. Δεν θα έχει αποτέλεσμα”. “Γιατί το λέτε αυτό”, τους ρωτάω. “Διότι γνωριζόμαστε σχεδόν όλοι. Καλά παιδιά, αλλά”…

Η άποψή μου είναι ότι το προσκλητήριο ήταν επίκαιρα αναγκαίο, εφόσον αυτός ο κατακερματισμένος χώρος από τις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη φιλελεύθερη ΝΔ δεν επιθυμεί να εξαφανιστεί στο εγγύς μέλλον. Το γεγονός όμως ότι η πρωτοβουλία μιας χούφτας ανθρώπων προχωράει σε κομματική συγκρότηση βιαστικά και πρόχειρα, χωρίς δύο βασικές προϋποθέσεις α) ύπαρξη εκπονηθέντος προγράμματος β) ανταπόκριση και στήριξη από όλα τα κόμματα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ/ΝΔ ή τελοσπάντων των δύο μεγαλυτέρων του χώρου, αναιρεί το εγχείρημα (αν, όντως, ο στόχος ήταν η ανασυγκρότηση του τρίτου πόλου).

“Αν μιλούσαν λιγότερο και έλεγαν περισσότερα”, γράφει σήμερα ορθώς ο Κασιμάτης στην Καθημερινή. Η εξέλιξη της πρωτοβουλίας των “58” δείχνει ότι το μόνο στο οποίο μπορεί να φανεί χρήσιμη είναι να αποτελέσει σωσίβιο του ΠΑΣΟΚ, ένα ευρύχωρο σωσίβιο από το οποίο θα πιαστούν όλοι με το ένα χέρι και οι ΠΑΣΟΚ εσωτερικού και οι Πασόκ εξωτερικού. Ακόμη και αν αποδίδαμε στους εμπνευστές των “58” καλές προθέσεις, η υπόψια ναρκισσισμού, βερμπαλισμού, αμηχανίας, ακαδημαϊσμού και άγονου ακτιβισμού που περιορίζεται σε συναθροίσεις πρέπει να διαλυθεί άμεσα. Μπορούν οι 60άρηδες που λιγότερο ή περισσότερο έπαιξαν ρόλο στο δημόσιο βίο; Τους το ζήτησε η κοινωνία; Ποια είναι η απήχηση του εγχειρήματος στον κόσμο; Πως είναι δυνατόν να προχωρήσει δυναμικά κάτι το οποίο δεν είναι γειωμένο στην κοινωνία, αλλά ξεκίνησε από μια πρόσκληση από “πάνω”, από πολιτικούς και ακαδημαϊκούς; Από το “σύστημα”, από μια “νομενκλατούρα”;

Η παρέα λέει ότι όλοι αυτοί ζουν στον κόσμο τους. Στον ίδιο κόσμο με την παρέα. Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, σε ασφαλή απόσταση από την πραγματική κοινωνία. Η παρέα επιδοκιμάζει με επιφυλάξεις. Δεν θέλει όμως να την ξαναπατήσει. Ακόμη δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι η Δράση, την οποία στήριξε σύσσωμη στις περασμένες εκλογές, καταποντίστηκε με ποσοστά 1,5% και λιγότερες από 100.000 ψήφους πανελλαδικώς, ενώ στα προάστια τα δικά της (Ψυχικό, Φιλοθέη κλπ) λάμβανε 22άρια. Βλέπει τα φαντασιοκοπήματα στα γκρίζα μαλλιά των φίλων της η παρέα παίζοντας μπριτζ. Μαθαίνει από τα λάθη της. Αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος και το ίδιο θα ήθελε και από τους συνομήλικους ομογάλακτούς της.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: