Τα γραπτά που σκίστηκαν

4933773_7b2c410b43_m

Υπάρχουν απώλειες ανήκεστες, ανεπανόρθωτες.

Πράξεις που στρέφονται από εμάς τους ίδιους εναντίον του εαυτού μας σε κρίσεις αυτοαναφορικής οργής και απόγνωσης με σκοπό να τον πονέσουμε, να τον βλάψουμε. Λιγότερο ή περισσότερο.

Πράξεις αυτοκαταστροφής ανίατης.

Διέπραξα κάποτε μιαν αυτοχειρία που τη μετάνιωσα οδυνηρά, κατόπιν, πολλές φορές. Τα αίτια έχουν σβηστεί από τη μνήμη μου.

Συγκέντρωσα όλα τα γραπτά μου από τα εφηβικά χρόνια μέχρι τις αρχές του 2000. Ποιήματα, μικρά διηγήματα, ένα ημιτελές μυθιστόρημα στη γραφομηχανή.

Τετράδια και μπλοκ γεμάτα ανησυχίες, απόπειρες έκφρασης λογοτεχνικές, εσωτερικούς διαλόγους, αναμετρήσεις με το μολύβι, μια αδιάλειπτη πάλη με τις λέξεις και τις έννοιες.

Μάζεψα λοιπόν τον εαυτό μου ένα ωραίο βράδυ και τον πέταξα στα σκουπίδια, αφού τον τσαλάκωσα, τον έσκισα και τον έκανα κομματάκια. Τον (εξ)αφάνισα. Προτίμησα να πορεύομαι δίχως χάρτη. Έσβησα τα ίχνη της διαδρομής.

Η γραφομηχανή αναπαύτηκε σε κάποιο πατάρι. Δεν ξανακάθισα στο γραφείο γι’ αυτή την υπόθεση. Ιδανική αυτοχειρία, μέγιστο αμάρτημα, υπόλογος…για μια στιγμή λύσσας, για μια φουσκοθαλασσιά.

Για πολλά χρόνια, μετά, δολιχοδρομούσα, χλεύαζα την ποίηση, τη λοιδορούσα. Της γυρνούσα την πλάτη. Δεν ξαναέπιασα ποιητική συλλογή, εγώ το τέκνο του Sturm und Drang. Ενοχικά, βασανίζοντας τον εαυτό μου. Όταν διαπράττεις μια τέτοια αυτοχειρία, έτσι απλά ως άλλος Λάζαρος, πώς μπορείς να σηκωθείς και να περπατήσεις;

Από μέσα μου θρηνούσα.

Η γραφομηχανή δεν ζει πια, τα παλιά κείμενα εξαϋλώθηκαν, το μελάνι ξεράθηκε. Αναντικατάστατες απώλειες.

Ήρθε, ωστόσο, μια μέρα το πλήρωμα του χρόνου, το τέλος του αυτοεξορισμού, του θρήνου και της απουσίας. Η επανένωση με την ποίηση και το γράψιμο. Η λογοτεχνική μετεμψύχωση. Και χαίρομαι γι’ αυτό. Είναι ζωή ξανά, τα ελάχιστα απαραίτητα δικά μου. Δεν είναι ποτέ αργά.

Και να, το πληκτρολόγιο αντί γραφομηχανής, το μπλοκάκι των ιδεών, ο λογοτεχνικός φάκελος στο σκληρό δίσκο που αρχίζει να αποκτά ευμεγέθεις διαστάσεις με σκαριφήματα νέων αποπειρών, καταγραφές, φαντασιοκοπήματα, να κι εκείνο το άκαμπτο πνεύμα που επέζησε της καταστροφής μέσα σε μια ρωγμή του τοίχου, εδώ και η εσωτερική ορμή για καινούριες αναζητήσεις.

Ο πυρήνας της ψυχής παραμένει ο ίδιος σε όποιο σώμα κι αν επιλέξει να κατοικήσει, όσες φορές κι αν ζήσει, όσο κι αν επιχειρήσουμε να τον αρνηθούμε, να τον σκοτώσουμε.

Ευτυχώς δεν μπορούμε να τον σκοτώσουμε. Μόνο να μετανιώνουμε που τον πονάμε, που τον αδικούμε. Τα πρόθυμα χέρια, ας χτυπούν τον αέρα.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: