Charles Maturin: Μέλμοθ ο περιπλανώμενος (1820) Ερατώ, 2006, σελ.105

9781849025126_p0_v1_s260x420

Θα ευχηθείς να γίνεις ένας από αυτούς που μαίνονται γύρω σου, για να ξεφύγεις από την αγωνία της συναίσθησης. Όπως εκείνος που στέκεται ώρα πολλή στην άκρη ενός γκρεμνού και νοιώθει στο τέλος την ανάγκη να πηδήσει, για να απαλλαγεί από τον ανυπόφορο πειρασμό του ιλίγγου, θα τους ακούσεις να γελούν ανάμεσα στις κραυγές του άγριου παροξυσμού τους.
Θα πεις στον εαυτό σου: “τουλάχιστον αυτοί οι δυστυχισμένοι με κάτι διασκεδάζουν. Εγώ με τίποτε. Η πνευματική μου ακεραιότητα προσφέρει καταφύγιο σε όλους τους τρόμους που με κυκλώνουν. Αυτοί κατασπαράζουν με βουλιμία το άθλιο συσσίτιό τους. Εγώ δεν αγγίζω τίποτε. Αυτοί κοιμούνται μακάρια μερικές φορές. Ο δικός μου ύπνος είναι χειρότερος από τον ξύπνο τους. Αυτοί αναζωογονούνται κάθε πρωί, βλέποντας τα εξαίσια οράματα που κατασκευάζει η πανούργα τρέλα τους, τρέφοντας ψευδαισθήσεις πως ξεφεύγουν, δαμάζουν ή τυραννούν το δεσμοφύλακά τους. Η πνευματική μου ακεραιότητα δεν μου δίνει τέτοιες ελπίδες. Δεν θα δραπετεύσω ποτέ, και η διατήρηση των ικανοτήτων μου άλλο δεν κάνει παρά να μεγαλώνει το μαρτύριό μου. Περνώ όλα τα δεινά που περνούν, μα όχι και τις χαρές που απολαμβάνουν. Γελούν, τους ακούω. Θα μπορούσα να γελώ κι εγώ έτσι”.

———-

* Melmoth the wanderer: a tale (Edinburgh, 1820)
Όταν ο Όσκαρ Ουάιλντ βγήκε από τη φυλακή και αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία, πήρε το ψευδώνυμο “Σεμπάστιαν Μέλμοθ”. Όπως εξήγησε, το “Μέλμοθ” ανήκε στον μυθιστορηματικό ήρωα ενός θείου της μητέρας του, του Τσάρλς Μάτσουριν, ενός εκκεντρικού που λίγο πριν το τέλος του 19ου αιώνα είχε ξεχαστεί από το κοινό. Το εν λόγω μυθιστόρημα έδρασε μάλιστα καταλυτικά, αφού το “Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη” επαναλαμβάνει το βασικό εύρημα του Μέλμοθ.

130494-big

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: