Οι εντιμότατοι φίλοι μου

Magnificent Mid-Century Pics of Paris (10)

Συνάντησα μισή ντουζίνα φίλους κατά το διάστημα των εορτών. Τετ-α-τετ, το προτιμώ πάντα. Φίλοι ακριβοί, παμπάλαιοι, δοκιμασμένοι, ανιδιοτελείς, για πάντα, ωραίοι, με άποψη και ευγενική ψυχή, οι οποίοι ακούν με προσοχή και ενδιαφέρον το συνομιλητή τους, ενώ όταν μιλούν, τα λόγια τους είναι βάλσαμο. Η απόσταση και η μοναχικότητα δεν έχει κοστίσει στη φιλία μας. Οι κορυφαίες αυτές στιγμές είναι πάντα ιερές και συνοδεύονται από επικλήσεις στη ζωή και στο θάνατο. Η αγάπη είναι παντού, οι αγκαλιές ορθάνοιχτες, τα μάτια υγρά.

Με άλλους ήπιαμε καφέ, με άλλους μπίρα, με άλλους φάγαμε ή περπατήσαμε. Οι μισοί εξ αυτών ζουν στο εξωτερικό. Κάθε φορά που με επισκέπτονται, νιώθω ότι είμαι ξαπλωμένος σε μια φάτνη και τους βλέπω να σιμώνουν -οι μάγοι με τα δώρα- ακολουθώντας το δρόμο που τους ανοίγει το αστέρι.

Χάθηκαν πολλά τα τελευταία χρόνια, σε όλα τα επίπεδα. Ήττες απανωτές, απώλειες πολλαπλές, πανωλεθρίες ασύλληπτες. Γυρνάμε στους δρόμους πολυτραυματίες και αδικημένοι, μεγαλώνουμε, τα αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα παραμένουν άλυτα, οι ήρωές μας πέθαναν εδώ και αιώνες, τα όνειρα εξαϋλώνονται, τα κάστρα σβήνουν στο κύμα, σκοτεινές αγωνίες μας χτυπούν την πόρτα -κι εμείς απαντάμε από μέσα “δεν είμαι σπίτι” (ως πότε;)- καθημερινά επικαιροποιείται η αξίωση να είμαστε όρθιοι, χαλύβδινοι, αλλιώς ψοφάμε, δεν παίρνει χαμπάρι κανείς και επιπλέον υποχρεούμαστε να καλύψουμε τα έξοδα ταφής μας.

Είναι λοιπόν μικρές ανάσες ζωής οι συναντήσεις με τους φίλους. Είναι αιωνιότητα, αναγέννηση, επανεκκίνηση.
Ανασκόπηση, αναδίφηση, έρευνα, αναζήτηση. Πλοήγηση, ευθυγράμμιση, κουλάντρισμα. Σωτηρία, υπόσχεση, κοινωνία. Τους κοιτάω, τους ακούω, τους συλλογιέμαι μετά. Υπέροχοι και αξιοπρεπείς με τιμούν με την πολύχρονη δυνατή φιλία τους. Μετά αναρωτιέμαι, μα πώς μπορώ εγώ να ανταποδώσω; Αν οι φίλοι μου είναι ο καθρέφτης και της δικής μου ψυχής πώς αυτός δεν έχει θρυμματιστεί, πώς δεν έχει γίνει κομματάκια; Γιατί συνεχίζουν να μου δωρίζουν το ύψιστο αγαθό; Τι άρρηκτο μας συνδέει; Ίσως το γεγονός ότι όλοι μας φέρουμε στο μέτωπο ένα μικρό κομμάτι από το ακάνθινο στεφάνι του Θεανθρώπου. Και παρόλα αυτά, προχωρούμε μπροστά σφουγγίζοντας τον ιδρώτα και το αίμα με το μαντήλι της αξιοπρέπειας.

Σε κάθε αποχωρισμό, οι ματιές μας αστράφτουν. Στο κατευόδιο υποσχόμαστε να κρατηθούμε δυνατοί. Μέχρι την επόμενη φορά που θα ανταμώσουμε, μέχρι την επόμενη μυσταγωγία. Αν η αγάπη είναι το μόνο όπλο που κατανικά το θάνατο, η φιλία είναι το φυλαχτό που καταπραΰνει και ξορκίζει την αβυσσαλέα μοναξιά του ανθρώπου που θα κάνει το λάθος να ζητήσει από τη ζωή περισσότερα απ’ όσα μπορεί να του προσφέρει.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: