Archive | January 2014

Η αθλιότητα ως εργαλείο προπαγάνδας

-300X3~1

«Ο μετανάστης της Σοβιετικής Ένωσης που παει στη Σουηδία εχει ένα επίπεδο, εμείς αντιμετωπίζουμε μετανάστες απο το Μπαγκλαντές το Αφγανιστάν με μια άλλη κουλτούρα από έναν άλλο κόσμο. Αυτή είναι η δική μας ατυχία.»

Ν. Δένδιας, Υπουργός Προστασίας του Πολίτη με όραμα να φτιάξει, κατά τα λεγόμενά του, το ελληνικό FBI.

Τι πίνει ο Δένδιας και δεν μας δίνει; Έχω μείνει άφωνος με τον επαναλαμβανόμενο, σε καταιγιστικούς ρυθμούς πλέον, χοντροκομμένο, ρατσιστικό δημόσιο λόγο κυβερνητικών στελεχών της κυβερνητικής Νέας Δημοκρατίας. Όχι ότι περίμενα κάτι διαφορετικό με το Σαμαρά στην ηγεσία της και τη Χρυσή Αυγή να τους τραβάει επί το ακροδεξιότερον, αλλά η ευκολία και η συχνότητα χρήσης και κατάχρησης του εμπρηστικού ρατσιστικού λόγου έχει καταστεί εργαλείο προπαγάνδας του κυβερνητικού επιτελείου.

Οι ανεπίτρεπτες δηλώσεις Δένδια δεν θα σχολιαστούν περαιτέρω. Δεν επιθυμώ να βρωμίσω το χώρο μου. Ωστόσο, ας μας πει ο φυλετιστής υπουργός, πώς υποδέχθηκε και πώς γκετοποίησε η Ελλάδα τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, τους Ρωσσοπόντιους επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, δηλαδή τους μετανάστες της αρεσκείας του. Μόνο αυτό.

Advertisements

Η παρέα και οι “58”

main_for-adimosieyta-keimena-summer-bath-

Η μεγάλη μεσοαστική παρέα έμαθε τα νέα το καλοκαίρι στα νερά της Σίφνου, εκεί που κολυμπώντας πιάνουν κουβεντούλα: “Ξέρεις, ο Βούλγαρης θα κάνει κόμμα”. Η είδηση κυκλοφόρησε και στις πρώτες φθινοπωρινές σουαρέ της Αθήνας, στα “καλά” στέκια, στα θέατρα, στο Κολλέγιο, σε γραφεία καθηγητών πανεπιστημίου, στα “εστέτ” σημεία της πόλης. Τηλεφωνήματα, μηνύματα, πυρετώδεις συζητήσεις ακολούθησαν για να πειστεί κόσμος να συμμετάσχει, για τα ονόματα και τη σύνθεση, παρά για τη σύνταξη ενός κειμένου που θα αποτελούσε ολοκληρωμένη πρόταση.

Μέσα Οκτωβρίου η ήδη ενημερωμένη παρέα μαθαίνει, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, ότι δημοσιοποιήθηκε κείμενο 58 προσωπικοτήτων (συμπαθείς και έγκριτοι οι περισσότεροι με την προσθήκη κάποιων φαιδρών προσώπων) με πρόταση για κοινό κεντροαριστερό φορέα. Ήταν αρχικά πρόσκληση – απεύθυνση στις δυνάμεις που συνθλίβονται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και σε καμιά περίπτωση μανιφέστο κομματικό με εξειδικευμένες και επεξεργασμένες θέσεις.

Μέχρι εκεί όλα καλά. Και σχεδόν αμέσως άρχισε το (τόσο γνώριμο για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ λίγο αριστερά και λίγο δεξιά του κέντρου) συμπούρμπουλο: Το καπέλωμα του Βενιζέλου, η στήριξη του Σημίτη, το απροκάλυπτο προμοτάρισμα του ΔΟΛ και κάποιων άλλων, το μποϋκοτάζ του Κουβέλη, η ανταρσία της μειοψηφίας της ΔΗΜΑΡ, η απόφαση της πρωτοβουλίας να κατέλθει στις ευρωεκλογές, η συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, η μετατροπή του σε ΠΑΣΟΚ Plus, οι γέφυρες του Λοβέρδου, ο πατριωτισμός του Καρχιμάκη, το ξελίγωμα του Ανδρέα Παπαδόπουλου, η αλλαγή στάσης του Λυκούδη, η αινιγματική στάση της Άννας και του Ραγκούση, το ζήτημα του επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου, οι εκδηλώσεις σε Περιστέρι, Κηφισιά, Βρυξέλλες…

Δεν πρόκειται για τις ωδίνες μιας νέας ζωής, αλλά για τα συμπλέγματα και τα απωθημένα της τρέχουσας.

Κάπου μπερδεύεται το πράγμα. Η παρέα δεν μπορεί να το παρακολουθήσει. “Είμαστε συνομήλικοί τους”, λένε μεταξύ τους. “Μια ζωή τα ίδια. Δεν θα έχει αποτέλεσμα”. “Γιατί το λέτε αυτό”, τους ρωτάω. “Διότι γνωριζόμαστε σχεδόν όλοι. Καλά παιδιά, αλλά”…

Η άποψή μου είναι ότι το προσκλητήριο ήταν επίκαιρα αναγκαίο, εφόσον αυτός ο κατακερματισμένος χώρος από τις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη φιλελεύθερη ΝΔ δεν επιθυμεί να εξαφανιστεί στο εγγύς μέλλον. Το γεγονός όμως ότι η πρωτοβουλία μιας χούφτας ανθρώπων προχωράει σε κομματική συγκρότηση βιαστικά και πρόχειρα, χωρίς δύο βασικές προϋποθέσεις α) ύπαρξη εκπονηθέντος προγράμματος β) ανταπόκριση και στήριξη από όλα τα κόμματα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ/ΝΔ ή τελοσπάντων των δύο μεγαλυτέρων του χώρου, αναιρεί το εγχείρημα (αν, όντως, ο στόχος ήταν η ανασυγκρότηση του τρίτου πόλου).

“Αν μιλούσαν λιγότερο και έλεγαν περισσότερα”, γράφει σήμερα ορθώς ο Κασιμάτης στην Καθημερινή. Η εξέλιξη της πρωτοβουλίας των “58” δείχνει ότι το μόνο στο οποίο μπορεί να φανεί χρήσιμη είναι να αποτελέσει σωσίβιο του ΠΑΣΟΚ, ένα ευρύχωρο σωσίβιο από το οποίο θα πιαστούν όλοι με το ένα χέρι και οι ΠΑΣΟΚ εσωτερικού και οι Πασόκ εξωτερικού. Ακόμη και αν αποδίδαμε στους εμπνευστές των “58” καλές προθέσεις, η υπόψια ναρκισσισμού, βερμπαλισμού, αμηχανίας, ακαδημαϊσμού και άγονου ακτιβισμού που περιορίζεται σε συναθροίσεις πρέπει να διαλυθεί άμεσα. Μπορούν οι 60άρηδες που λιγότερο ή περισσότερο έπαιξαν ρόλο στο δημόσιο βίο; Τους το ζήτησε η κοινωνία; Ποια είναι η απήχηση του εγχειρήματος στον κόσμο; Πως είναι δυνατόν να προχωρήσει δυναμικά κάτι το οποίο δεν είναι γειωμένο στην κοινωνία, αλλά ξεκίνησε από μια πρόσκληση από “πάνω”, από πολιτικούς και ακαδημαϊκούς; Από το “σύστημα”, από μια “νομενκλατούρα”;

Η παρέα λέει ότι όλοι αυτοί ζουν στον κόσμο τους. Στον ίδιο κόσμο με την παρέα. Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, σε ασφαλή απόσταση από την πραγματική κοινωνία. Η παρέα επιδοκιμάζει με επιφυλάξεις. Δεν θέλει όμως να την ξαναπατήσει. Ακόμη δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι η Δράση, την οποία στήριξε σύσσωμη στις περασμένες εκλογές, καταποντίστηκε με ποσοστά 1,5% και λιγότερες από 100.000 ψήφους πανελλαδικώς, ενώ στα προάστια τα δικά της (Ψυχικό, Φιλοθέη κλπ) λάμβανε 22άρια. Βλέπει τα φαντασιοκοπήματα στα γκρίζα μαλλιά των φίλων της η παρέα παίζοντας μπριτζ. Μαθαίνει από τα λάθη της. Αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος και το ίδιο θα ήθελε και από τους συνομήλικους ομογάλακτούς της.

Στα βιβλιοπωλεία

tte

Αν είσαι κι εσύ από τους ανθρώπους που αν σε ξεχάσουν σε ένα βιβλιοπωλείο, θα διπλοκλειδώσεις από μέσα για να μη σε βγάλουν ποτέ, θα συμμεριστείς το συλλογισμό μου.

Οι δικοί μας χώροι λατρείας είναι τα βιβλιοπωλεία. Προτιμούμε τα μικρά, εκείνα που αντιστέκονται στη μετατροπή της γνώσης σε εμπόρευμα, στη λογική της αλυσίδας σούπερμαρκετ βιβλίων, στη καταβαράθρωση του πνεύματος, εκείνα των οποίων οι βιβλιοθήκες έχουν οικοδομηθεί με το προσωπικό μεράκι, τη διακριτική σοφία και τη γνώση μικρών βιβλιοπωλών.

Το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο μικρά και μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία. Προσανατολιζόμαστε με συντεταγμένες τα βιβλιοπωλεία, χαράζουμε τις διαδρομές μας με τέτοιο τρόπο, ώστε να περνάμε έξω από τις αγαπημένες βιτρίνες, να μπαίνουμε – όταν έχουμε χρόνο και μερικά ψιλά – και να ξεχνιόμαστε εκεί μέσα παρέα με τους ήρωές μας απολαμβάνοντας μαζί τους τη ευωδιά του χαρτιού και των γραπτών. Ενίοτε, να χάνεται το μάτι μας στα ράφια των εκατοντάδων, χιλιάδων τίτλων που αν επιχειρήσεις να τους διατρέξεις στραβώνοντας το κεφάλι, μετά από λίγο ζαλίζεσαι και νιώθεις πως έχεις εισέλθει σ’ έναν απίστευτα γοητευτικό πνευματικό λαβύρινθο που μουδιάζει τις αισθήσεις σου και απορροφά το νου σου σε ταξίδια στη δίνη του χωροχρόνου.

Ξέρουμε ότι σχεδόν σε κάθε γωνιά του κέντρου, πίσω από τα σκουπίδια, πάνω από τις κόρνες των ταξιτζήδων και ανάμεσα σε κακόγουστα οικοδομήματα του 1970, υπάρχει ένα καταφύγιο για εμάς, κρύβονται εκεί μέσα οι πατρίδες μας, οι οικογένειές μας, οι ευλογημένοι δικοί μας, μακριά από την καθημερινότητα, συγκυρίες, γεωγραφικά σύνορα και χρονικούς περιορισμούς. Όταν σκας και θέλεις να αποδράσεις αλλά η θάλασσα είναι μακριά, μπες στο πρώτο βιβλιοπωλείο.

Η δική μου καθημερινή διαδρομή για τη δουλειά ξεκινάει από την Ίνδικτο στην Καλλιδρομίου. Λίγο αργότερα θα δω τη βιτρίνα του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου (αν περάσω από Θεμιστοκλέους), του Ελεύθερου Τύπου (αν στρίψω Βαλτετσίου) ή του Βιβλιοπωλείου των Συναδέλφων (αν πάω από Ερεσσού). Πιο κάτω θα κοντοσταθώ στην Απόπειρα και κατόπιν θα στρίψω Ασκληπιού για τη βιτρίνα του Φαρφουλά και, φυσικά, της Νεφέλης. Η Πολιτεία είναι στα μισά της διαδρομής μου και αποτελεί το βιβλιοπωλείο που έχω αφήσει τη μισή μου περιουσία (την άλλη μισή, παλαιότερα, στο Παραπέντε, την Πρωτοπορία, την Εστία). Μετά αρχίζουν τα σούπερμάρκετ, από τα οποία θα ξεχωρίσω μόνο τον Ιανό, διότι φέρνει συγγραφείς του γούστου μου (Γκενασιά, Κέλμαν κλπ). Όταν πετάγομαι για κανά σνακ ή ποτό πλησίον του Συντάγματος, δεν παραλείπω ποτέ να σταθώ ευλαβικά μπροστά στον εμβληματικό Ίκαρο στη Βουλής, για τους λόγους που όλοι οι βιβλιόφιλοι γνωρίζουν.

Τα βιβλιοπωλεία είναι για εμάς, ό,τι οι εκκλησίες για τον πιστό: Ιερή παρηγοριά, προσευχή ατελεύτητη, άσυλο και λιμάνι. Μυστική, κατανυκτική σύνδεση με την πνευματική αλήθεια, τον πολιτισμό της ψυχής και τους δικούς μας μικρούς και μεγάλους θεούς.

Ο Παπανδρέου και ο… Ινδιάνος

9

Να τον χτυπάς για τις πολιτικές του επιλογές (με επιχειρήματα, εξυπακούεται), το δέχομαι.
Να είσαι ιδεολογικός του αντίπαλος και να μην είναι ο τύπος σου, το καταλαβαίνω.
Να του καταλογίζεις το προπατορικό αμάρτημα – και μάλιστα χωρίς ελαφρυντικά, να το συζητήσουμε.

Να τον διασύρεις όμως, επειδή αρραβωνιάζεται ο γιος του, αυτό είναι απαράδεκτο. Η εγχώρια δημοσιογραφία με την πολύχρονη παράδοση στον κίτρινο τύπο, το κουτσομπολιό και τα πρωϊνάδικα μετέτρεψε σε σήριαλ ένα μυστήριο (αρραβώνα) που δεν αφορά κανέναν άλλα παρά το ζεύγος που… εμπλέκεται. Ατυχώς για τα παιδιά, επειδή ο πατέρας του άνδρα τυχαίνει να είναι ο πρώην πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου, το συνάφι των “κίτρινων” αποφάσισε μονομερώς ότι το ζήτημα είναι δημόσιο, ενδιαφέρον και γαργαλιστικό, ώστε να παραβιάσει κατάφορα κάθε έννοια ιδιωτικότητας.

Αν δεχθώ ότι ένα δημόσιο πρόσωπο δεν επιτρέπεται να έχει προσωπική ζωή (άποψη που δεν συμμερίζομαι, διότι δεν με ενδιαφέρει τι κάνει στην κρεβατοκάμαρά του ο Ολάντ ή αν ο Μπουτάρης τα έχει με αυστριακή που δουλεύει στο επιτελείο του Ράιχενμπαχ, αλλά το πώς κάνουν τη δουλειά τους από το αξίωμα που τους έχουν εμπιστευθεί οι πολίτες), αναρωτιέμαι αν είναι δημόσιο πρόσωπο ο γιος του Παπανδρέου, αν δηλαδή αφορούν την κοινή γνώμη οι τελευταίες λεπτομέρειες του αρραβώνα του, με τέτοιου είδους κάλυψη, μάλιστα, ώστε να εξευτελιστεί και να μειωθεί ο πατέρας του.

Πέραν του ότι δύο φυσιολογικοί άνθρωποι προχώρησαν σε μια φυσιολογική τελετή και ένα σεμνό γλέντι, τι άλλο υπήρξε ώστε να δικαιολογούνται δημοσιεύματα σε δεξιές εφημερίδες (και όχι μόνο) τύπου “αρραβώνας – κωμωδία για τον Α. Παπανδρέου του Γιώργου”; Και εσύ γιατί ζορίζεσαι ρε μάγκα; Πρέπει να σου ζητήσουν άδεια πρώτα τα παιδιά και οι γονείς τους αν καλέσουν 50 φίλους και αν έσυρε το χορό ο πεθερός;

Και με ποιο δικαίωμα διασύρονται πρόσωπα, τα οποία δεν απασχολούν τη δημόσια σφαίρα, χωρίς δυνατότητα να προστατευθούν από το κίτρινο σκυλολόι; Τι να κάνει δηλ. ο πατέρας της κόρης όταν διαβάζει το εξής: “Απών, πάντως, ήταν ο μέχρι χθες άγνωστος πατέρας της Πωλίνας, Θανάσης Πατραμάνης, του οποίου η φυσιογνωμία (μοιάζει με… Ινδιάνο) προσέλκυσε τα φώτα της δημοσιότητας. Ο ίδιος εργάζεται στις λαϊκές αγορές του Ηρακλείου Κρήτης και μάλιστά έχει γίνει γνωστός μόνο με το παρατσούκλι “ινδιάνος” λόγω της μκράς κόμης και της μποέμ ζωής” (εφημ. Δημοκρατία 27/1)…

Τα δημόσια πρόσωπα δεν μπορούν να αναμένουν ή να απαιτούν την τέλεια προστασία της ιδιωτικής τους ζωής, όπως ένας “ανώνυμος” πολίτης. Είναι το τίμημα του δημοσίου ρόλου που επιδιώκουν σε μια χώρα με στρεβλή εικόνα περί του πώς ασκείται η δημοσιογραφία (ελάχιστες οι εξαιρέσεις, επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Ωστόσο, υπάρχει ένας πυρήνας του ιδιωτικού βίου των προσώπων της επικαιρότητας που πρέπει να παραμένει σχεδόν πάντοτε απαραβίαστος και να γίνεται σεβαστός. Αφορά την οικογενειακή και συναισθηματική τους ζωή. Τα στοιχεία αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα με την αξία του ανθρώπου και την ιδιωτικότητα ως ανθρώπινο δικαίωμα. Πολύ περισσότερο όταν καταστρατηγείται το εν λόγω δικαίωμα ανθρώπων που δεν είναι καν πρόσωπα της επικαιρότητας, όπως ο… Ινδιάνος.

Ε.Χ. Γονατάς: Το Βάραθρο (1963) Στιγμή, 1984

b79250

Ικεσία (σελ.16)

Μπροστά μου υψωνόταν αγέρωχο, το πανάρχαιο δέντρο με τη χαλκοπράσινη φυλλωσιά. Μια βραχνή φωνή αντήχησε μες στην ψυχή μου.
Έπεσα στα γόνατα. Καθώς προσευχόμουν, είδα τα χέρια μου τ’ απλωμένα ικετευτικά, να φεύγουν απ’ τους ώμους μου και σαν περιστέρια να περνούν ψηλά φτερουγίζοντας και να χάνονται μέσα στα φουντωμένα κλαδιά που σκιρτούσαν.

Αποκάλυψη (σελ.31)

Ώρες πάλευα με τα κύματα. Λίγο πριν αποκάμω, φανερώθηκε μπρος μου, σ’ ένα βράχο της θάλασσας, το παμπάλαιο σπίτι.
“Ναυαγέ, καλώς όρισες στο λοιμοκαθαρτήριο”, ακούστηκε η βροντερή φωνή.

Τα μήλα (σελ.36)

Περπατώ στο χωριό με τα παλιά μισογκρεμισμένα του σπίτια. Τα πιο πολλά, για παραθυρόφυλλα έχουνε κόκκινους μπερντέδες και καθώς ο άνεμος τους σηκώνει κάθε τόσο, φανερώνονται από μέσα καπνισμένα δοκάρια. Σ’ ένα μπαλκόνι με ωραία σκαλισμένα κάγκελα, στέκεται μια γυναίκα με άσπρα μαλλιά και μακρύ φόρεμα• το χρώμα του θυμίζει βατόμουρα. Στο λαιμό της για μαντήλι φοράει ένα ολοκαίνουργιο πράσινο χαρτονόμισμα, πιασμένο με μια καρφίτσα που το ρουμπίνι της λάμπει σαν χοντρός κόμπος αίμα. Είναι σκυμμένη στη γλάστρα της και την ποτίζει τραγουδώντας. Έχει γλυκιά κι απαλή φωνή• κάθομαι δακρυσμένος και την ακούω. Για μια στιγμή οι ματιές μας συναντιούνται και μου γνέφει πως θέλει κάτι να μου δώσει. Απλώνω τα χέρια μου – όπως μου δείχνει – αγκαλιά. Κι αρχίζει να μου ρίχνει, βγάζοντας μέσ’ απ’ το φουστάνι της που τα είχε κρυμμένα, μήλα ζεστά, όπως αυτά που πουλάνε στα πανηγύρια, ψημένα σε μικρούς χωματένιους φούρνους, πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρη και καρφωμένα ύστερα, σαν κεφαλάκια μωρών, πάνω σε μακριά ξύλα με πολλά παρακλάδια.

Η συκιά (σελ. 56)

Έσκυψα και τη φίλησα.
«Είμαι ο άνεμος», της ψιθύρισα απαλά στ’ αυτί. «Πάμε πίσω από κείνη τη συκιά. Θα φυσήξω, και θα πέφτουν τα φύλλα της γύρω μας, σιγά-σιγά• έτσι κανένα αδιάκριτο μάτι δε θα μπορεί να μας δει όταν θα σ’ αγκαλιάζω».
Εκείνη, βγάζοντας απ’ τα μαλλιά της ένα μικρό νόμισμα, μου το ‘δειξε, κι ύστερα κοιτάζοντας πέρα, κατά τη μεριά που υψωνόταν μοναχική η συκιά, άρχισε να το παίζει στη φούχτα της.
«Η απάντηση είναι γραμμένη εδώ», είπε και πέταξε ψηλά το νόμισμα που λοξοδρομώντας έπεσε μέσα στη λίμνη, πλάι μας.
Χωρίς να διστάσω βούτηξα στο νερό. Έφτασα γλήγορα στο βυθό. Έψαχνα, έψαχνα, παραμερίζοντας τα ψηλά χορτάρια, όμως το νόμισμα δε φαινόταν πουθενά. Λυπημένος, αποφάσισα ν’ ανέβω, αφού πρώτα ξέχωσα μέσα απ’ το βούρκο ένα ασημένιο κουταλάκι να της το φέρω. Βαστώντας το σφικτά στο χέρι, βγήκα στην επιφάνεια.
«Μ’ αυτό έτρωγα μικρός», ετοιμαζόμουν να της πω, μα είχε γίνει άφαντη• και το νόμισμα που γύρευα τόσην ώρα γυάλιζε στις πέτρες της όχθης.
Κατάλαβα πως ήταν άσκοπο να τη φωνάξω• εξάλλου δεν ήξερα τ’ όνομα της.
Μάζεψα από χάμω το νόμισμα και τράβηξα για τη συκιά. Πλησιάζοντας παρατήρησα με φρίκη πως δεν είχε φύλλα. Ήταν κατάξερη, κι απ’ τις κουφάλες της μπαινόβγαιναν στρατιές μυρμήγκια.

Το Making-of των “Σκατανθρώπων”

Η τραγική υπόθεση των ναυαγών του Φαρμακονησίου και της απώλειας 12 ανθρωπίνων ζωών έφερε στο προσκήνιο το βρώμικο ρόλο του λιμενικού και τις απάνθρωπες μεθόδους αποτροπής εισδοχής μεταναστών στα ελληνικά χερσαία και θαλάσσια χωρικά ύδατα.

Η δύναμη της εικόνας ευαισθητοποίησε και ταρακούνησε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά δυστυχώς όχι της πλειοψηφίας. Ενώ σε μιαν άλλη χώρα ο υπουργός Ναυτιλίας θα είχε παραιτηθεί την επόμενη ημέρα, εδώ, ακλόνητος και δικαιωμένος παριστάνει τον τιμητή. Και διοχετεύει στον τύπο γελοιωδώς κατασκευασμένες μαρτυρίες διασωθέντων που σχεδόν ευγνωμονούν τους…σωτήρες τους για τα παιδιά και τις συζύγους που πνίγηκαν.

Αναδείχτηκε και επιβεβαιώθηκε, επομένως, μέσα από δηλώσεις και στάσεις δημοσίων ανθρώπων κατά τον εναργέστερο τρόπο και κάτι άλλο: Ο επιθετικός, εν προκειμένω, ο ανοιχτός, πούρος ρατσισμός που ενδημεί εδώ και δεκαετίες μέσα στην κοινωνία. Η ίδια απεχθής και αποπνικτική νοοτροπία που εμφορείται από κυνισμό, μίσος, αναλγησία, απανθρωπιά, ημιμάθεια, αμορφωσιά, κόμπλεξ, αλαζονεία και αμετροέπεια. Τα συστατικά από τα οποία αποτελείται ένας “Σκατάνθρωπος”. Και δυστυχώς η Ελλάδα ήταν και είναι γεμάτη από τέτοιους. Ο ρατσισμός δεν “νομιμοποιήθηκε” από την Χρυσή Αυγή. Ο διαχρονικός ρατσισμός άνοιξε το δρόμο και νομιμοποίησε τη Χρυσή Αυγή.

Στην περίπτωση των υπουργών της ΝΔ Κεδίκογλου και Βαρβιτσιώτη (τέκνα πολιτικών βεβαίως-βεβαίως αμφότεροι), οι οποίοι δίχως αιδώ και αίσθηση του μέτρου διολίσθησαν σε ρατσιστικές και ασεβείς προς τους νεκρούς δηλώσεις (ούτε μια φράση συμπόνοιας, συγνώμης ή συλλυπητηρίων επί οκτώ ημέρες!), όταν ο κλειστοφοβικός συντηρητισμός συναντά την απύθμενη βλακεία, το μείγμα είναι ραδιενεργά τοξικό. Όταν συνεπικουρούνται δε από τον Πρετεντέρη, το σύμβολο της ηθικής χρεοκοπίας του έλληνα, έχουμε μπροστά μας προσωποποιημένο το τι πρέπει επειγόντως να αλλάξουμε σ’ αυτόν τον τόπο.

——————–

Ανθολογία απενοχοποιημένης ανοησίας, ασέβειας και ρατσισμού:

varvitsiotis

Βαρβιτσιώτης:

Ο Μούιζινιεκς (σ.σ επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης), και διάφοροι άλλοι θέλουν να προκαλέσουν πολιτικό θέμα στην Ελλάδα. Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν άσυλου στη χώρα

kedik

Κεδίκογλου:

Ο κύριος Τσίπρας συκοφαντεί την πατρίδα του, αποσκοπώντας στην κατάργηση της FRONTEX και την αθρόα είσοδο παράνομων μεταναστών.

48788-25cf258025cf2581

Πρετεντέρης:

Δε φταίμε εμείς που έρχονται στην Ελλάδα και πνίγονται μες στο Γενάρη μήνα…ας πρόσεχαν…

Αγάπησε και φώναξέ το!

father-daughter-relationship

Ένα λάθος που διαπράττουμε είναι να αγαπάμε από μέσα μας. Στα μουγκά. Μόνοι μας. Διακριτικά, συμβολικά, ντροπαλά, αφαιρετικά, sotto voce.

Είναι λάθος! Αγαπάμε και το δείχνουμε.

Αγκαλιάζουμε σφιχτά τους δικούς μας, τους αγαπημένους μας κάθε μέρα, κάθε στιγμή και τους αγαπάμε φωναχτά. Τους μεταδίδουμε αυτό που αισθανόμαστε, τα αισθήματά μας εκφράζονται με το λόγο και υλοποιούνται με πράξεις αγάπης και αφοσίωσης. Να το ξέρουν, να το νιώθουν, να το ακούν. Δεν χρειάζεται να το μαντεύουν ή να το ζητούν. Ας το προσφέρουμε γενναιόδωρα.

Να γινόμαστε κουραστικοί, να επαναλαμβανόμαστε, δεν πειράζει καθόλου. Να λέμε “σ’ αγαπώ” σ’ αυτούς που πραγματικά αγαπάμε, δεν θα μας πέσει η μούρη. Ας είναι η αγκαλιά συμβόλαιο αγάπης, ασφάλειας και θαλπωρής για όσο υπάρχουμε.

Όσοι έχουν χάσει ανθρώπους αγαπημένους και δεν πρόλαβαν να τους εκφράσουν φωναχτά τα αισθήματά τους, ξέρουν. Υπάρχει μεγαλύτερη απελπισία από το να έχουν φύγει ανεπιστρεπτί άνθρωποι χωρίς να μάθουν πόσο σημαντικοί ήταν για σένα; Η συνειδητοποίηση ότι ποτέ δεν θα έχεις ξανά την ευκαιρία να τους το πεις; Γυρνούν ορφανές αγκαλιές στους δρόμους κοιτώντας το νυχτερινό ουρανό. Μόνο η αγάπη μπορεί να αναμετρηθεί με το σκοτάδι. Και να το νικήσει.