Τα χρόνια της αθωότητας

marilena-140110-ik

Έχω έναν μικρούλη φίλο που, ας πούμε, το όνομά του είναι Σπύρος. Τον βοηθάω να μάθει μια ξένη γλώσσα. Ο Σπύρος είναι 11 ετών. Στη φαβορίτα του βγαίνει το πρώτο ανεπαίσθητο χνουδάκι.
Χθες τελειώνοντας το μάθημά μας, κατάλαβα πως κάτι ήθελε να μου εκμυστηρευτεί. Συνωμοτικά.

“Κύριε, τα έφτιαξα με τη Σόνια”.
“Μπράβο, Σπύρο”, του λέω κάπως αιφνιδιασμένος. “Τι εστί Σόνια”;
“Α, συμμαθήτριά μου. Το πιο όμορφο κορίτσι της τάξης”.
“Είναι σ’ αυτή τη φωτογραφία;” τον ρωτάω και του δείχνω μια παλιότερη αναμνηστική φωτογραφία που έχει καρφιτσωμένη στο ταμπλό του γραφείου του από την τρίτη δημοτικού του Κολλεγίου.
“Είναι, αλλά έχει αλλάξει από τότε. Καμιά σχέση. Προς το πολύ καλύτερο”. Και μου τη δείχνει.
“Συγχαρητήρια”.
“Ναι, τα είχε με τον κολλητό μου, αλλά τον άφησε μετά από δύο μέρες λόγω υψομετρικής διαφοράς. Του ρίχνει ένα κεφάλι”.
“Και πώς είστε”;
“Πολύ ερωτευμένοι. Μ’ αγαπάει. Αλλάζουμε ραβασάκια στο μάθημα. Μπορώ να της κρατάω το χέρι στις εκδρομές, μιλάμε στο διάλειμμα, στο skype και χορεύουμε στα πάρτι μαζί”, μου απάντησε με ενθουσιασμό.
“Τέλεια”, του είπα και το μυαλό μου πήγε σε κάτι Total eclipse of the heart και You’re in the army now που χορεύαμε στα αντίστοιχα πάρτι της τάξης μου πριν από 30 χρόνια.
“Μπαίνεις σιγά-σιγά στη φάση που σε ενδιαφέρουν τα κορίτσια”, προσέθεσα, ενώ μάζευα τα βιβλία μου. Ακούγοντας τα λόγια μου, αισθάνθηκα λιγάκι μπάρμπας.
“Μα τι λέτε κύριε”, μου κάνει έκπληκτος ο Σπύρος. “Πρώτη φορά τα φτιάχνω; Κι εγώ και όλα τα παιδιά στην τάξη τα έχουμε φτιάξει και τα έχουμε χαλάσει καμιά δεκαριά φορές”!
“Ναι, ναι σόρρυ…ζω εκτός πραγματικότητας”, είπα αυτοκριτικά.
“Με τη Σόνια, όμως, είναι διαφορετικά. Λέω να την κρατήσω τέσσερις μήνες”.
“Γιατί τέσσερις”;
“Μέχρι τα γενέθλιά μου το Μάρτιο”, είπε αποφασιστικά. “Είναι μεγάλος έρωτας”, με καθησύχασε υπερήφανα.
“Οι άλλοι δηλαδή πόσο κρατούσαν”;
“Μια με τρεις εβδομάδες”.
“Ε, τότε όντως είσαι ερωτοχτυπημένος”, συμπέρανα.

Προσπάθησα να συγκρατήσω ένα γέλιο, αλλά ο ειλικρινής σεβασμός στην αθωότητα, στο ατόφιο κάλεσμα της φύσης και το πρώτο σκίρτημα του φίλου μου μ’ έκανε να παραμείνω σοβαρός. Πήγα να φύγω, αλλά στην πόρτα ξαναγύρισα και τον ρώτησα:
“Και πότε τα έφτιαξες ρε Σπύρο για πρώτη φορά”;
“Στο νηπιαγωγείο, με τη Σοφία”.
“Και τι κάνατε ρε Σπύρο με τη Σοφία στο νηπιαγωγείο”;
“Ε, τι να κάναμε κύριε; Ούτε να μιλήσουμε δεν ξέραμε καλά-καλά”, μου απάντησε γελώντας. “Ζωγραφίζαμε σε χαρτιά καρδούλες ο ένας στον άλλον και τις ανταλλάσσαμε”.

Στο αυτοκίνητο, μέχρι να φτάσω στα Εξάρχεια στριφογύριζαν στο μυαλό μου τα ευεργετικά λόγια του Σπύρου: “Ζωγραφίζαμε καρδούλες και τις δίναμε ο ένας στον άλλον”. Και σκεφτόμουν την ξενοιασιά και την ανεμελιά αυτής της ηλικίας. Πού πήγε η αθωότητα; Πού εξαϋλώθηκε; Πόσο σούπερ είναι για τον Σπύρο και για όλα τα άλλα παιδιά να είναι 11 ετών! Και 7 και 8 και 16! Και χωρίς να το πολυκαταλάβω έψαχνα στο ραδιόφωνο τον Kiss FM μήπως πέσω τυχαία σε κανά slow του 1983.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: