Γιώργος Γεραλής – Η Αγέρινη (1961)

13615

Την είδες; Φως νωπό την τραγουδούσε πέρα
καθώς εδιάβαινε αγκαλιά με τον αγέρα.

Ο τόπος νύσταξε γλυκά στην αντηλιά της
κι ένα μικρό βιολί χορεύει στα μαλλιά της.

Εκεί που σβήνει ο αχός, την ήπιανε οι ακτίδες
και φέξαν τα νερά του ονείρου. Δεν την είδες;

Γοργή σαν τη χαρά, κι όμως την είδε η πλάση.
Κλείσε τα μάτια σου, να σου χαμογελάσει.

(Τα μάτια της Κίρκης, 1961)

———–

Ο Γ. Γεραλής γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1917 και μετά την Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Νομική και τη Φιλοσοφική Σχολή. Ποιητής μεταιχμιακός, με το έργο του «πατά» τόσο στη μεσοπολεμική όσο και στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, με τους εκπροσώπους της οποίας μοιράζεται τους υπαρξιακούς προβληματισμούς σε θεματογραφικό επίπεδο.

Την πρώτη ποιητική εμφάνισή του θα κάνει το 1935, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Νεοελληνικά Γράμματα, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα θα δει το φως η ποιητική του συλλογή Κύκνοι στο λυκόφως, που θα γίνει ασμένως δεκτή από τους εκπροσώπους της αθηναϊκής νεοσυμβολιστικής σχολής (Ν. Λαπαθιώτης, Μ. Παπανικολάου).

Σε αυτό το «κλίμα» θα παραμείνει πιστός και στα ποιήματά του που θα εκδοθούν μετά (και παρά) την τραγική εμπειρία του πολέμου (Λυρικά τοπία, 1950). Μονάχα στις επόμενες συλλογές του (Αίθουσα αναμονής, 1957, Τα μάτια της Κίρκης, 1961), χωρίς ακόμη να εγκαταλείψει, θεματογραφικά, τα συμβολιστικά χαρακτηριστικά του και τα διδάγματα της παραδοσιακής ποίησης σε επίπεδο μορφολογίας, απομακρύνεται από την ποιητική «καθαρότητα», αφήνοντας το βίωμα να εισβάλλει με βία στη δημιουργία του: ο θάνατος του πατέρα του («πρόγευση μιας ανερμήνευτης αιωνιότητας», όπως έλεγε και ο ίδιος), αλλά και ο έρωτας (η «ανακάλυψη της ζωής»), θα βρεθούν στο επίκεντρο της ποίησής του…

Σε αυτό το σημείο, διακρίνεται μία τομή που συνεπάγεται το πλησίασμα με το έργο ποιητών της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς: Με τα Είδωλα (1964) και τον Κλειστό κήπο (1966) οι δεσμοί με το συμβολιστικό παρελθόν χαλαρώνουν, η γλώσσα και η τεχνική του ανανεώνονται, υιοθετώντας στοιχεία μοντερνιστικά και, για πρώτη φορά, ο χαμηλόφωνος αυτός δημιουργός διευρύνει τη θεματολογία της ποίησής του, εντάσσοντας σε αυτήν στοιχεία κοινωνικής και πολιτικής κριτικής που «πλαταίνουν τον λυρισμό του» (στη συλλογή Η ελληνική νύχτα, 1974). Πρόκειται για ποιήματα γραμμένα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, τα οποία αποτελούν τον δικό του τρόπο αντίδρασης στο χουντικό καθεστώς: «Συλλογιστήκαμε τη νύχτα, αυτό μονάχα, / κι είπαμε η λέξη είναι φωτιά, θα την πούμε τη λέξη, / όμως εκείνοι / την ίδια τη φωτιά αγκαλιάσανε δίχως λέξη να πούνε» («Με τι πρόσωπο»).

Το 1984 θα εκδοθεί η τελευταία του συλλογή (Νέα ποιήματα). Ο θάνατος της γυναίκας του, Θέας, το 1988 θα τον οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη, εκούσια, απομόνωση. Δεν θα δημοσιεύσει πια, παρά μόνο σποραδικά, δίνοντας κάποια ποιήματά του στη Νέα Εστία.

Για το έργο του βραβεύτηκε με το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα (1958), καθώς και με το δεύτερο και πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1958 και 1976), αντίστοιχα, ενώ για τα Νέα ποιήματα τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

http://www.biblionet.gr/author/13615/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%82

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: