Enri Canaj: Οι άνθρωποι – σκιές της Αθήνας

enri_canaj-280x190

Οι άνθρωποι-σκιές της πόλης, οι παρίες των Αθηνών, που ζουν καθημερινά σε συνθήκες εξαθλίωσης είναι οι πρωταγωνιστές του ασπρόμαυρου φακού του Enri Canaj. Η σειρά φωτογραφιών του «Shadows in Greece», που είχε παρουσιαστεί πριν από λίγες μέρες στο «Athens Photo Festival» στην «Τεχνόπολις», ξεχώρισε και συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του ξένου και ελληνικού τύπου.

Shadow in greece

shadow in greece

Σήμερα, παρουσιάζουμε μέρος του έργου του 34χρονου Enri, ο οποίος, μετανάστης ο ίδιος που ήρθε στην Ελλάδα από την Αλβανία σε ηλικία 11 ετών, ψάχνει και αποτυπώνει με το φακό του τις αθέατες σκληρές ιστορίες των μεταναστών και των φτωχών της Αθήνας, των φίλων του. Εμαθε τις πρώτες λέξεις στα ελληνικά από τις ιερόδουλες που έμεναν στο ξενοδοχείο των πρώτων μηνών της διαμονής του.

Shadow in greece

Shadow in greece

«Αρχικά είχα επικεντρώσει στους μετανάστες που ζουν στοιβαγμένοι σε μικρά διαμερίσματα χωρίς καμία ελπίδα. Αυτοί οι άνθρωποι και οι γυναίκες που εκπορνεύονταν για 5 ευρώ έγιναν η καθημερινή μου ρουτίνα. Είναι ευαίσθητοι άνθρωποι με πολλά οικογενειακά προβλήματα αλλά είναι και οι μόνοι που ήταν φιλικοί μαζί μου όταν έφτασα στην Ελλάδα ως μετανάστης. Πολλοί από αυτούς έχουν υποστεί ψυχολογική βία και έχουν χάσει τους δικούς τους ανθρώπους. Ηρθαν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον και βρήκαν φτώχεια και ρατσισμό».

Shadow in greece

Shadow in greece

———————-

Περισσότερες φωτογραφίες, το βιογραφικό, τα πρότζεκτς και τα κείμενα του Enri θα τα βρείτε στην ιστοσελίδα του. Από εμάς, συγχαρητήρια για το έργο του. Είμαστε πάντα περήφανοι για τους φίλους μας που έρχονται από άλλες χώρες στην Ελλάδα και καταφέρνουν να επιβιώσουν μέσα από αντιξοότητες και εχθρότητα. Μόνο με τη θέληση να ριζώσουν και τη λάμψη από την καθαρή ματιά τους: http://www.enricanaj.com/shadows-in-greece

The centre of Athens, as I first remember it, was full of life. During the period before the Olympic Games, there was great development. New hotels appeared in order to host the visitors, shops, restaurants and cafes kept sprouting out, it was full of people everywhere. All this happened within a few years. It was as if the city put on new clothes. During the days of the Olympics, the city was clean and well-guarded. You would not see street-merchants, drug-addicts or immigrants, just tourists and people who came in order to have a good time. In my eyes, it looked like another place. As time passed, the city started deteriorating and gradually recovered its previous character.



Time passes fast. The city is now fading. Some people abandon it due to the crisis. Many shops and hotels have shut down, the centre is now almost deserted. People fear they will get ripped-off, they hear that this happens all the time.They even fear seeing all the poverty and destitution, they drug-users who will rip you off for their shot, the women prostituting themselves. But for me, those people were always there. I found them all there when I first arrived as a 9-year old child. They were always there when I was growing up. They are somehow trapped in their lives.



 The immigrants live in small rooms that they rent, many of them together, without much hope. The women prostitute themselves even in the streets for 5€. Yet, hanging around with them has been my daily routine. This way, it was easier to approach them. They are sensitive people with a lot of problems, with ruined families behind them. Sometimes they give the impression that no one has cared for them. As if they want someone to talk to, as if they want to get out of the misery they are in. For some of them I had the sense that they were almost looking for someone to open up to and take it all out. Like confessing. What made an impression on me was that they often opened up and talked as if they knew me. I would only shoot when I sensed that they were more comfortable, after some time had passed. The images I have selected are stronger for me, because I know the story behind them

Shadow in greece

Shadow in greece

—————-

άλλα σχετικά ποστ:

Alessandro Penso: Ο βραβευμένος φωτογράφος “αποκαλύπτει” την Ελλάδα του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/01/28/alessandro-penso-%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D/

Φωτογραφία: Marios Gemeliaris
https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/02/03/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-marios-gemeliaris/

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: