H ένωση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς

Λε­πέν και Βίλ­ντε­ρς κρα­τούν α­πο­στά­σεις α­πό τη Χρυ­σή Αυ­γή

Στο πα­νε­πι­στή­μιο μας μά­θαι­ναν ό­τι η συ­γκρό­τη­ση της Ένω­σης ή­ταν η στρα­τη­γι­κή α­πά­ντη­ση στην πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή κα­τα­στρο­φή που προ­κά­λε­σε ο φα­σι­σμός. Ιστο­ρι­κά, έ­τσι εί­ναι. Ωστό­σο, α­πό τις 9 Μαΐου 1950, την η­μέ­ρα που ο Ρο­μπέρ Σου­μάν, υ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών της Γαλ­λίας, πα­ρου­σία­σε έ­να σχέ­διο στε­νό­τε­ρης συ­νερ­γα­σίας προω­θώ­ντας την ει­ρη­νι­κή συμ­βίω­ση με­τα­ξύ α­ντι­πά­λων ε­θνών, μέ­χρι σή­με­ρα, τη διευ­ρυ­μέ­νη Ευ­ρώ­πη των «28», έ­χει κυ­λή­σει πο­λύ νε­ρό στο αυ­λά­κι.

575480_369877983128602_1869578818_n

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια τα φα­σι­στι­κά, ευ­ρω­φο­βι­κά, α­κρο­δε­ξιά ή υ­πε­ρε­θνι­κι­στι­κά κόμ­μα­τα ευ­νοού­με­να και α­πό την ά­νο­δο του ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμού κά­νουν ε­πί­δει­ξη δύ­να­μης. Ενό­ψει των ευ­ρωε­κλο­γών οι α­να­λυ­τές προ­ει­δο­ποιούν για τον κίν­δυ­νο να γε­μί­σει το ε­πό­με­νο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο, εν μέ­σω κρί­σης, α­πό εξ­τρε­μι­στές και λοι­πούς ε­χθρούς της Ευ­ρώ­πης. Η συ­σπεί­ρω­ση των α­κρο­δε­ξιών κομ­μά­των υ­πό τη στέ­γη μιας κοι­νής ευ­ρω­παϊκής ο­μά­δας, η ο­ποία προω­θεί­ται το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα α­πό τον ολ­λαν­δό η­γέ­τη του Κόμ­μα­τος για την Ελευ­θε­ρία, Γκέερτ Βίλ­ντε­ρς και τη γαλ­λί­δα ο­μοϊδεά­τισ­σά του, Μα­ρίν Λε­πέν, του Εθνι­κού Με­τώ­που, συ­νι­στά ε­ξέ­λι­ξη ε­ξαι­ρε­τι­κά αρ­νη­τι­κή.
Για πρώ­τη φο­ρά πα­ρα­τη­ρεί­ται ορ­γα­νω­μέ­νη υ­πε­ρε­θνι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα για την κοι­νή κά­θο­δο και τη συ­στρά­τευ­ση των α­κρο­δε­ξιών της Ευ­ρώ­πης με βά­σι­μες προο­πτι­κές ευό­δω­σης και ε­κλο­γι­κής ε­πι­τυ­χίας. Λε­πέν και Βίλ­ντε­ρς συ­να­ντή­θη­καν προ ει­κο­σα­η­μέ­ρου στη Χά­γη και συμ­φώ­νη­σαν ό­τι ε­νώ­νο­ντας τα α­κρο­δε­ξιά, ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στι­κά κόμ­μα­τα «θα εί­ναι σε θέ­ση να αμ­φι­σβη­τή­σουν την ΕΕ εκ των έ­σω». Για τη συ­γκρό­τη­ση ε­νιαίας ευ­ρω­παϊκής ο­μά­δας χρειά­ζο­νται του­λά­χι­στον 25 εκ­προ­σώ­πους α­πό 7 δια­φο­ρε­τι­κές χώ­ρες στην Ευ­ρω­βου­λή, που δια­θέ­τει 766 έ­δρες. Αν ε­πι­τύ­χουν το στό­χο τους θα καρ­πω­θούν και τα α­ντί­στοι­χα προ­νό­μια: ε­πι­δο­τή­σεις, ξε­χω­ρι­στά γρα­φεία, χρή­μα­τα για την ε­πι­κοι­νω­νία, έ­δρες στις ε­πι­τρο­πές κ.ά.
Ως σύμ­μα­χοί τους προ­α­λεί­φο­νται η Εναλ­λα­κτι­κή για τη Γερ­μα­νία, το αυ­στρια­κό Κόμ­μα της Ελευ­θε­ρίας, η ι­τα­λι­κή Λέ­γκα του Βορ­ρά και το φλα­μαν­δι­κό Βλάα­μς Μπε­λάν­γκ. Αντι­θέ­τως, έ­χουν α­πο­κλεί­σει ο­ποια­δή­πο­τε ε­πα­φή με τα α­κρο­δε­ξιά και ε­θνι­κι­στι­κά κόμ­μα­τα της α­να­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης, το βρε­τα­νι­κό Independence Party (το ο­ποίο ού­τε αυ­τό ε­πι­θυ­μεί συ­μπό­ρευ­ση) το ουγ­γρι­κό Jobbik και τη Χρυ­σή Αυ­γή.

Η α­κρο­δε­ξιά την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία

Το φαι­νό­με­νο της ι­σχυ­ρής α­κρο­δε­ξιάς δεν εί­ναι και­νούρ­γιο. Στις αρ­χές της δε­κα­ε­τίας του 2000, με την ά­νο­δο του Χάι­ντερ στον αυ­στρια­κό κυ­βερ­νη­τι­κό συ­να­σπι­σμό, η Ευ­ρώ­πη βρέ­θη­κε για πρώ­τη φο­ρά α­ντι­μέ­τω­πη με τη συμ­με­το­χή α­κρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος σε κυ­βέρ­νη­ση. Αντέ­δρα­σε τό­τε, με την αμ­φι­λε­γό­με­νη ως μέ­τρο, ε­πι­βο­λή κυ­ρώ­σεων στην Αυ­στρία. Με τη διεύ­ρυν­ση του 2004, α­να­με­νό­ταν έ­κρη­ξη του φαι­νο­μέ­νου, η ο­ποία δεν ε­πα­λη­θεύ­τη­κε, κα­θώς η «υ­πό­σχε­ση» για κα­λύ­τε­ρες μέ­ρες μέ­σα α­πό τη διεύ­ρυν­ση εί­χε α­να­στεί­λει τη δυ­να­μι­κή των α­κραίων στην α­να­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη. Στις ευ­ρωε­κλο­γές, ω­στό­σο, του 2009, το σκη­νι­κό άλ­λα­ξε. Στην Ουγ­γα­ρία, το να­ζι­στι­κό, α­ντι­ση­μι­τι­κό, α­ντι­τσιγ­γα­νι­κό κόμ­μα Jobbik α­πό το 2,2% του 2006 (ε­θνι­κές ε­κλο­γές) έ­κα­νε άλ­μα στο 15%. Στη Ρου­μα­νία το υ­πε­ρε­θνι­κι­στι­κό Partidul Romania Mare έ­λα­βε 7,2%, η «Ατά­κα» στην Βουλ­γα­ρία, που έ­χει στο στό­χα­στρο τη μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα, πή­ρε το 12% των ψή­φων. Αν προ­σθέ­σου­με το κόμ­μα του α­ντισ­λα­μι­στή Βίλ­ντε­ρς στην Ολλαν­δία με το 17%, το Βρε­τα­νι­κό Εθνι­κό Κόμ­μα (10%), τη ρα­γδαία ά­νο­δο της Λέ­γκα στην Ιτα­λία, του ΛΑ­ΟΣ στην Ελλά­δα, της αυ­στρια­κής και σλο­βα­κι­κής α­κρο­δε­ξιάς, μπο­ρού­με να ο­μι­λού­με για τη δη­μιουρ­γία μιας ε­τε­ρο­γε­νούς «Φα­σι­στι­κής Διε­θνούς», η ο­ποία ει­σήλ­θε στο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο με δύ­να­μη ά­νω των 100 ευ­ρω­βου­λευ­τών. Νω­ρί­τε­ρα, στα μέ­σα της δε­κα­ε­τίας, σε χώ­ρες της α­να­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης α­νήλ­θαν στην ε­ξου­σία πρό­σω­πα, ό­πως ο Καβ­τσίν­σκι στην Πο­λω­νία και ο Φί­κο στη Σλο­βα­κία, για τους ο­ποίους ο Κον Μπέ­ντιτ εί­χε δη­λώ­σει, πως «μπρο­στά τους ο Χάι­ντερ εί­ναι α­ρι­στε­ρός».

Χρυ­σή Αυ­γή και Jobbik

Σή­με­ρα, κα­τα­γρά­φε­ται ρα­γδαία ά­νο­δος των ά­κρων στην Ελλά­δα. Στον ευ­ρω­παϊκό χώ­ρο δεν υ­πάρ­χουν με­γα­λύ­τε­ρες ο­μοιό­τη­τες μ’ αυ­τά τα ά­κρα απ’ ό,τι στην Ουγ­γα­ρία. Εκεί, το προ­α­να­φερ­θέν Jobbik συ­νε­χί­ζει να εί­ναι ι­σχυ­ρό και ου­σια­στι­κά «μο­νο­θε­μα­τι­κό» α­να­φο­ρι­κά με το στρα­τη­γι­κό του στό­χο: το «ξε­βρώ­μι­σμα» της Ουγ­γα­ρίας α­πό το έ­να ε­κα­τομ­μύ­ριο Ρο­μά που δια­βιούν στη χώ­ρα ε­δώ και ε­κα­το­ντά­δες χρό­νια. Με ποια μέ­σα ε­πι­χει­ρεί να το κα­τα­φέ­ρει; Επα­νει­λημ­μέ­νως έ­χουν κα­τα­γρα­φεί βίαιες ε­πι­θέ­σεις, διώ­ξεις και λυ­ντσα­ρί­σμα­τα Ρο­μά, πυρ­πο­λή­σεις κα­ταυ­λι­σμών και δο­λο­φο­νίες. Συ­χνό φαι­νό­με­νο συ­νι­στούν οι α­ντι­τσιγ­γα­νι­κές δια­δη­λώ­σεις και το χει­ρό­τε­ρο ό­λων, η δρά­ση της ι­διαί­τε­ρα βίαιης και ε­πι­θε­τι­κής πα­ρα­στρα­τιω­τι­κής πο­λι­το­φυ­λα­κής «Ουγ­γρι­κή Φρου­ρά», η ο­ποία α­πο­τε­λεί­ται α­πό νε­ο­να­ζί και χού­λι­γκα­νς των γη­πέ­δων. Οι ο­μοιό­τη­τες με τη ρα­τσι­στι­κή έ­ξαρ­ση που βιώ­νει η Ελλά­δα, δεν μπο­ρούν να χα­ρα­κτη­ρι­στούν συ­μπτω­μα­τι­κές, διό­τι α­πορ­ρέ­ουν α­πό την ί­δια «ι­δε­ο­λο­γι­κή» μή­τρα της μι­σαλ­λο­δο­ξίας και της φα­να­τι­κής βίας.

«Σο­κα­ρι­σμέ­νη» η Λε­πέν α­πό τη Χρυ­σή Αυ­γή

Από τη Χρυ­σή Αυ­γή η Μα­ρίν Λε­πέν, η ο­ποία η­γεί­ται του Εθνι­κού Με­τώ­που α­πό το 2011 και έ­χει ε­πι­λέ­ξει μια στρα­τη­γι­κή α­πο­δαι­μο­νο­ποίη­σής του, κρα­τά­ει ε­δώ και και­ρό α­πο­στά­σεις για προ­φα­νείς λό­γους. Δεν θέ­λει σε κα­μιά πε­ρί­πτω­ση να ταυ­τι­στεί με την ε­γκλη­μα­τι­κή να­ζι­στι­κή ορ­γά­νω­ση και, ε­πί­σης, δεν σκο­πεύει να θέ­σει σε κίν­δυ­νο τα πο­σο­στά της, τα ο­ποία φτά­νουν στο 24%, τέσ­σε­ρις φο­ρές πιο πά­νω α­πό τα πο­σο­στά που συ­γκέ­ντρω­σε το κόμ­μα της στις τε­λευ­ταίες ευ­ρωε­κλο­γές του 2009 και, ε­σχά­τως, 5 μο­νά­δες ψη­λό­τε­ρα α­πό τους δεύ­τε­ρους Σο­σια­λι­στές του Ολά­ντ. Ξε­χνά­ει, ω­στό­σο, ό­τι ο πα­τέ­ρας της Ζαν Μα­ρί, η­γέ­της του ε­πί 40 χρό­νια και αρ­νη­τής ως σή­με­ρα του Ολο­καυ­τώ­μα­τος, το ί­δρυ­σε ε­νώ­νο­ντας διά­φο­ρες μι­κρές ο­μά­δες της ά­κρας δε­ξιάς, ό­πως η Νέα Τά­ξη (Ordre Nouveau). «Στο ί­διο τσου­βά­λι βά­ζουν ε­μάς, τον Μπρέι­βικ και την Χρυ­σή Αυ­γή» δή­λω­νε δια­μαρ­τυ­ρό­με­νη η θυ­γα­τέ­ρα Λε­πέν τον Οκτώ­βριο συ­μπλη­ρώ­νο­ντας «δεν εί­μα­στε έ­να κόμ­μα της ά­κρας δε­ξιάς. Ο ό­ρος ε­πι­βλή­θη­κε α­πό τα ΜΜΕ και τη γαλ­λι­κή α­ρι­στε­ρά για να θί­ξουν την α­ξιο­πι­στία μας και να μας συν­δέ­σουν με πραγ­μα­τι­κά α­κρο­δε­ξιά κι­νή­μα­τα». Σε συ­νέ­ντευ­ξή της τον Ιού­νιο του 2012, ε­ξάλ­λου, στην ε­φη­με­ρί­δα «Βή­μα», έ­λε­γε για τη Χρυ­σή Αυ­γή: «Δεν έ­χου­με κα­μιά σχέ­ση. Οι θέ­σεις και οι ε­νέρ­γειές τους μου φαί­νο­νται πο­λύ εξ­τρε­μι­στι­κές και κα­τα­δι­κα­στέες, ως προς το σφο­δρό α­ντι­ση­μι­τι­σμό τους και τη χρή­ση βίας ε­να­ντίον των με­τα­να­στών, για πα­ρά­δειγ­μα. Δεν ξέ­ρω ό­λες τις ι­δέες της Χρυ­σής Αυ­γής, αλ­λά αυ­τές που ξέ­ρω με σο­κά­ρουν».
Με ή χω­ρίς Χρυ­σή Αυ­γή στο κοι­νό μέ­τω­πο Λε­πέν – Βίλ­ντε­ρς, τον Ιού­νιο η Ευ­ρω­βου­λή θα έ­χει μια μορ­φή που δεν έ­χου­με ξα­να­δεί. Κόμ­μα­τα ξε­νο­φο­βι­κά, σχη­μα­τι­σμοί δια­μαρ­τυ­ρίας, ι­σχυ­ρή α­κρο­δε­ξιά, να­ζι­στι­κά μορ­φώ­μα­τα, ε­θνι­κι­στές και α­κρο­δε­ξιοί α­πό κά­θε γω­νιά της Ευ­ρώ­πης θα δο­κι­μά­σουν τις α­ντο­χές της δη­μο­κρα­τίας. Τί­πο­τε δεν θα εί­ναι το ί­διο.
Μια Ευ­ρώ­πη που μό­λις πριν α­πό έ­να χρό­νο έ­λα­βε το Νό­μπελ Ει­ρή­νης, ως α­να­γνώ­ρι­ση και α­ντα­μοι­βή για την «ε­ξη­κο­ντα­ε­τή συμ­βο­λή της στην ει­ρή­νη και συμ­φι­λίω­ση των λαών, τη δη­μο­κρα­τία και τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα», δεν μπο­ρεί να συ­νε­χί­ζει να κλεί­νει τα μά­τια στην ά­νο­δο του ρα­τσι­σμού και νε­κρα­νά­στα­σης του να­ζι­σμού. Απο­τε­λεί τε­ρά­στια ε­σω­τε­ρι­κή α­ντί­φα­ση με την ι­στο­ρία, το πνεύ­μα και την α­να­γκαιό­τη­τα της συ­γκρό­τη­σης και ε­ξέ­λι­ξής της, η πα­θη­τι­κό­τη­τα και η α­πρα­ξία της έ­να­ντι φαι­νο­μέ­νων που ό­χι μό­νο εί­ναι ι­κα­νά να τι­νά­ξουν το ευ­ρω­παϊκό οι­κο­δό­μη­μα στον αέ­ρα, αλ­λά και να γυ­ρί­σουν την Ευ­ρώ­πη σε μαύ­ρες ε­πο­χές

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: