Το Κακοφωνίξ

Υπάρχει μια ζωή την ημέρα και μια τη νύχτα. Στα μπαρ. Εκεί δεσπόζουν διαφορετικοί νόμοι, περιστρέφεται μετατοπισμένος ο άξονας της γης σε τρισδιάστατα συστήματα συντεταγμένων. Άνθρωποι μπαινοβγαίνουν και πηγαινοέρχονται αναζητώντας τη χαμένη Ατλαντίδα, την Ιθάκη και το Παρίσι τους, διαχέονται μέσα από τα ηχεία οι νότες στο χώρο και ζωντανεύουν λικνιζόμενες, προκύπτουν διάπυρες συζητήσεις με μπουκάλια, ποτήρια και σκιές ξενυχτισμένες (οι οποίες συνήθως καταλήγουν σε ένα ακόμη κέρασμα ή μένουν ατελέσφορες).

576479_452749304778006_2048425034_n

Τα καλά μπαρ λειτουργούν ως εξομολογητήρια, καταφύγια, κολυμβήθρες, άσυλα (κατατρεγμένων και ανιάτων), σανατόρια, φρενοκομεία, πιλοτήρια. Ατμόσφαιρα, στιβαρή μπάρα, σκοτάδι, καπνοί και αρμόζουσα για την περίσταση μουσική συνιστούν ιεροτελεστία, στην οποία οι μυημένοι έχουν σπάσει τους κωδικούς και προχωρούν στο παρασύνθημα: Το σωστό πιώμα, το συνοδευτικό της εσωτερικής αναζήτησης και διεύρυνσης των ορίων της σκέψης, της συντροφικότητας, της εκπόνησης σχεδίων, της εκμυστήρευσης και της έμπνευσης.

Έτσι είναι τα μπαρ που μας αρέσουν. Μυσταγωγικά. Και υπάρχουν πολλά που κρατάνε γερά σε μια περίοδο που ξεφυτρώνουν εκατοντάδες αδιάφορες συναφείς επιχειρήσεις σαν τα μανιτάρια, χωρίς στυλ, προσωπικότητα, copy paste ως αμηχανία, απότοκες της κρίσης πουλώντας αποψάρα και ουίσκι 9 ευρώ.

Στην Αθήνα, ένα από τα καλά μπαρ είναι το Κακοφωνίξ. Σχεδόν θεσμός εκεί στα Δυτικά Προάστια, εδραιωμένο επί χρόνια στις συνειδήσεις των connaisseurs. Μας αρέσει για τρεις σημαντικούς λόγους:

α) Οι άνθρωποι:
Φιλικοί, ευγενικοί, ακομπλεξάριστοι άνθρωποι διευθύνουν και εργάζονται σ’ ένα χώρο που αγαπούν πολύ. Έχεις την εντύπωση ότι σου ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους, μπαίνεις στο σαλόνι τους και σε περιποιούνται ως οικοδεσπότες. Θα τους σεβαστείς. Η ενέργειά τους και η εσωτερική ανησυχία, η αδιάλειπτη αναζήτηση του καλύτερου, φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα: Έναν υπέροχο χώρο με ζεστή ατμόσφαιρα και κανονικό κόσμο. Εδώ με κάποιον μαγικό τρόπο καμμένοι, “παρακμίλα”, φιγουρατζήδες και δήθεν δεν υπάρχουν. Όλους τους άλλους τους χωράει: μυστήριους, εκκεντρικούς, μποέμ στοιχεία, παρέες, ζευγαράκια, μικρές και μεγάλες ηλικίες, πότες και ιππότες. Κάποτε δέχθηκαν έναν ταλαιπωρημένο άγνωστο αγκαλιάζοντάς τον με σεβασμό και ζεστασιά. Ταίριαξαν τα χνώτα τους και έμεινε. Είναι άνθρωποι με τους οποίους δένεσαι. Είναι ωραίοι.

185876_419900058062931_581898801_n

β) Το περιβάλλον:
Το Κακοφωνίξ βρίσκεται στους Αγίους Αναργύρους. Το ξέρει όλη η Αθήνα, αλλά μη φρικάρεις. Είναι μύθος ότι είναι τόοοοσο μακριά. Παίρνεις τέρμα την Αχαρνών, στρίβεις στο φανάρι αριστερά προς Αγίους (υπάρχει ταμπέλα), περνάς από πάνω τη γέφυρα της Εθνικής Οδού και μετά από δύο – τρία τετράγωνα στρίβεις δεξιά. Όλο αυτό από το κέντρο θα σου πάρει κανά τέταρτο της ώρας. Αξίζει να πας. Όντας αποκεντρωτικό και αναχρονιστικό, ως παλιά μονοκατοικία που κατοικούσε πριν πολλά χρόνια οικογένεια, βρίσκεται σφηνωμένο σε μια ήσυχη γειτονιά χωρίς μαγαζιά, καταστήματα ή άλλα ψυχαγωγικά κέντρα. Το Κακοφωνίξ ανακαινίσθηκε πριν από δύο μήνες. Το εξωτερικό του βάφτηκε εκ νέου, ενώ μέσα φρεσκαρίστηκε αποφασιστικά. Τα χρώματα που προτιμήθηκαν το κατέστησαν πιο φωτεινό και στο ταβάνι προστέθηκε ξύλινη επένδυση αποκτώντας έναν ευρωπαϊκό αέρα. Το καλοκαίρι ο κόσμος δροσίζεται στην αυλή, η οποία είναι πνιγμένη με γλάστρες και λουλούδια που ευωδιάζουν και το χειμώνα το αναμμένο τζάκι (εντός) προσφέρει μια πολύ cozy άποψη. Τα παράθυρα με το πάσο θυμίζουν τα παστρικά σπιτικά της δεκαετίας του ’50, ενώ η μπάρα είναι εντυπωσιακή, τόσο για το φωτισμό της όσο και για την καλαισθησία και το υγρό περιεχόμενό της. Ο χώρος είναι φιλικός, άνετος, καθαρός και κερδίζει με την πρώτη τις εντυπώσεις.

3) Η μουσική:
Είναι από τα πολύ λίγα μπαρ της Αθήνας με (υγιή) άποψη στη μουσική. Δεν ακούγεται μουσική για τη μουσική, δεν υπάρχει εμμονική μονοκουλτούρα σε ένα είδος, δεν παίζουν dj’s – βεντέτες έτσι για το εφφέ, αλλά γνώστες που, πάνω απ’ όλα, έχουν φάει τη ζωή τους πάνω από τα πικάπ και τα βινύλια. Κάθε βράδυ υπάρχει ένας resident dj που καλύπτει πλουραλιστικά συγκεκριμένα είδη. Και καλύπτονται σχεδόν τα πάντα, ό,τι θα ονομάζαμε underground και όχι μόνο: (από τη δεκαετία του ’30 μέχρι σήμερα, από το Swing και το Rock’n’Roll μέχρι το Garage και το Psych του ’60, από το New Wave και την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή μέχρι την παλιά και σύγχρονη Soul και Funk. Το μπαρ δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη μουσική και εξ’ αυτού του λόγου προσκαλεί επίσης φίλους dj’s για θεματικές βραδιές και πάρτι).

1462914_635876156465319_1250828302_n

Άκουσέ τους όλους και διάλεξε βράδυ. Και όχι μόνο αυτό: Επειδή το λέει η καρδούλα τους, οι οικοδεσπότες έχουν στήσει φανταστικά shows με καλλιτέχνες από το εσωτερικό και το εξωτερικό όπως ο γερμανός Kabanjak και ο μέγας Ray Lugo των Kokolo, βραδιές βινυλίου κά. Και έπεται συνέχεια…

—————-
Αυτά είχα να πω. Δεν με πλήρωσε κανένας για να τα γράψω και μην το πάρεις ως διαφήμιση. Μετά από τρία χρόνια ενδελεχούς παρατήρησης και συχνών επισκέψεων, είναι χρέος μου να πω, ότι το Κακοφωνίξ είναι ένα σούπερ μπαράκι με ωραίους ανθρώπους για “μούρες” και “κανονικούς”.

Tags: , , , , ,

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: