Ο “άνετος” Σταύρος Θεοδωράκης

Θα δυσαρεστήσω σήμερα κάποιους/ες φίλους/ες, διότι θα θίξω ιερές αγελάδες. Γνωρίζετε, οι αναγνώστες του Landstreicher, ότι δεν προτιμούμε τις κραυγές, δεν κάνουμε προσωπικές επιθέσεις και η όποια κριτική μας στα δημόσια πρόσωπα προσπαθούμε πάντα να είναι εμπεριστατωμένη. Ας μη διαβαστεί λοιπόν το παρόν ως λίβελος. Ωστόσο, πρέπει κάποια στιγμή να αποδίδονται τα του Κάισαρος τω Καίσαρι, καθώς ουδείς ίσταται υπεράνω κριτικής.

5870648343_97c0e0a014

Ο λόγος σήμερα είναι για τον κύριο Σταύρο Θεοδωράκη. Είναι ένας έμπειρος, πρωτοκλασσάτος δημοσιογράφος του συστήματος που όμως ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο θεωρείται εναλλακτικός, αντισυμβατικός, κάζουαλ και, κυρίως, κουλ. Ό,τι, δηλ. επιχειρήθηκε κάποτε να στηθεί για το προφίλ του Τσίπρα στο πεδίο της πολιτικής από φίλες του όπως λ.χ. η Παναγιωταρέα. Εδώ και χρόνια, από την εποχή της εκπομπής του στην κρατική τηλεόραση επί Σημίτη και μέσα από την αρθρογραφία του στα Νέα του ΔΟΛ (αν ενθυμούμαι καλώς) και κατόπιν στο MEGA των Μπόμπολα/Βαρδινογιάννη καλλιεργεί το προφίλ του ήπιου, ανθρώπινου opinion maker που κοιτάει το συνομιλητή του στα μάτια, με στυλ, πολύ στυλ, σχεδόν επιτηδευμένο. Έχοντας ένα επιτελείο δημοσιογράφων – βοηθών – χαμάληδων από πίσω του (όπως κάθε επώνυμος δημοσιογράφος) που τρέχουν νυχθημερόν και του ετοιμάζουν τις εκπομπές, αγγίζει τα όρια του ναρκισσισμού η αγωνία του για το πώς θα γράψει στο γυαλί. Καλά όλα αυτά, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αν δεν σου αρέσει, μην τον παρακολουθείς, θα μου πείτε. Ε, αυτό κάνω. Δεν τον παρακολουθώ. Ενημερώνομαι όμως. Και ακριβώς εδώ του καταλογίζω τρία ανεπίτρεπτα ατοπήματα, καθώς, όπως φαντάζομαι, θέλει να πιστεύει και ο ίδιος πως άλλο Τράγκας και Ευαγγελάτος, άλλο Σταύρος Θεοδωράκης. Έκαστος στο είδος του.

1. Χρεώνεται – και αυτό ας μην ξεχαστεί – την πρώτη μεγάλη συνέντευξη του Μιχαλολιάκου σε τηλεοπτικό σταθμό (MEGA). Ήταν ο Θεοδωράκης ο πρώτος και καλύτερος, για να μην χάσει προφανώς την αποκλειστικότητα, που λίγα εικοσιτετράωρα μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012 έσπασε τα ταμπού και έδωσε τηλεοπτικό βήμα, “αέρα” στον Führer των ελλήνων ναζί. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά έστησε μια εκπομπή, κατά την οποία ο Μιχαλολιάκος είχε αφεθεί ανενόχλητος χωρίς τον παραμικρό αντίλογο να νομιμοποιεί το ναζισμό, να διασπείρει την εμετική προπαγάνδα του στα παρθένα και απονήρευτα αυτιά ενός τεράστιου κοινού, το οποίο τον πρωτογνώριζε. Ο Θεοδωράκης σταυροπόδι, με το χέρι κλασσικά στο πηγούνι, άνετος, απλά τον κοίταζε βαθυστόχαστα, αντί να τον αποκρούσει, να τον αποδομήσει και να τον ξεσκεπάσει. Ή να σηκωθεί να φύγει εξηγώντας, κατόπιν, από το στούντιο τους λόγους. Ούτε ένα απόσπασμα ντοκιμαντέρ για το ολοκαύτωμα των Εβραίων, ούτε ένα σχόλιο, μια αφήγηση για τα εγκλήματα του ναζισμού. Μελανό σημείο της ελληνικής δημοσιογραφίας.

2. Την ημέρα της σύλληψης του Μιχαλολιάκου και των άλλων, προ μηνός, ανέβασε στο σάιτ που διευθύνει, το Protagon, κείμενο με τίτλο “εκλογές στις 3 Νοεμβρίου;” (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=28011) Όταν το διάβασα, έμεινα εμβρόντητος. Καλά, σκέφτηκα, την ημέρα τόσο ραγδαίων εξελίξεων επιλέγει ο Θεοδωράκης να αποπροσανατολίσει τον κόσμο με ένα τόσο πρόχειρο σημείωμα; Σκαρφίστηκε ένα σενάριο, το έγραψε στο πόδι το ίδιο πρωί, με σιγουριά και βεβαιότητα που ουδείς γνωρίζει από ποια “πηγή” την άντλησε και από κει και πέρα, γίνουν-δεν γίνουν εκλογές, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Ο δημοσιογράφος δεν φέρει ευθύνη για όσα γράφει; Δεοντολογία; Μέτρο; Ειδικά όταν παριστάνει τον σοβαρό και έγκυρο; Αν ήταν γιατρός, θα είχε κάνει λάθος διάγνωση. Αν ήταν ποδοσφαιριστής θα είχε βάλει εντυπωσιακό αυτογκόλ στο τέρμα του ντριμπλάροντας όλους τους συμπαίκτες του. Scripta manent. Έφτασε η τρίτη Νοεμβρίου, αλλά εκλογές δεν προκηρύχθηκαν. Γαργάρα φυσικά η πρόβλεψη. Κακή εκτίμηση. Φάλτσο.

3. Μέσα στον ορυμαγδό αντιτσιγγανισμού που συνόδευσε την υπόθεση της τετράχρονης Μαρίας, με δεκάδες χολερικά, εχθρικά και στερεοτυπικά ρατσιστικά δημοσιεύματα κατά των Ρομά να κάνουν το γύρο του διαδικτύου και των ΜΜΕ, το Protagon πρωτοστάτησε. Λιγάκι συγκεκαλυμμένα. Για τους τύπους. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Ένα-δύο ισορροπημένα κείμενα, και μετά…αυτά:

– Το εμετικό “Τσιγγάνοι ή γύφτοι” κάποιου Ορφανού που δηλώνει “ηθοποιός” και “γείτονας τσιγγάνων”, ο οποίος χλευάζει τους “δικαιωματικούς” και κυρίως τους τσιγγάνους: Γράφει, μεταξύ άλλων: “Διάβασα για την υπόθεση του μικρού κοριτσιού. Η κοινωνία μας έχει την τάση να γενικεύει. Αμέσως σχεδόν υπερασπιστικά κάτι «ευαισθητοποιημένα» άρθρα για την καταπίεση των Ρομά στην Ελλάδα και ότι εκεί οφείλεται η περιθωριοποίησή τους, κ.λπ., κ.λπ”. Τη συνέχεια αναζητείστε την εσείς. Δεν βρωμίζω το μπλογκ μου.

– Το χυδαιότερο κείμενο όλων με τίτλο “Το πολιτικό ορθό Ρομά, βρωμά” ενός Αλέκου Λασκαράτου, ο οποίος μέσα στον απύθμενο ρατσισμό του επιχειρεί λογοπαίγνια με τους Ρομά και το “βρωμά”, με το στερεότυπο των βρωμιάρηδων γύφτων. Φτάνει σε σημείο να τους παραλληλίζει με ζώα, με τη γάτα του! Ιδού ένα απόσπασμα: “Εμείς όμως να προσέξουμε σε όσα πούμε και γράψουμε για την υπόθεση αυτή, να είμαστε πολιτικά ορθοί, όπως ήδη, ευτυχώς, κάνουν τα έντυπα και ηλεκτρονικά μίντια που μιλούν για καταυλισμό “ρομά”, για γυναίκα “ρομά” που δήλωσε το κοριτσάκι στον Δήμο Αθηναίων, κλπ. Ελπίζω κανείς να μη διανοηθεί να πει τη λέξη “τσιγγάνοι”, γιατί αυτό θεωρείται (και είναι) αγένεια και προσβολή! Για αιώνες ολόκληρους λέγαμε “αθίγγανοι” και “τσιγγάνοι”, χωρίς πρόβλημα και χωρίς προσβολή. Χρειάστηκε να έρθει η Ε.Ε. και να μας πει ότι αυτό είναι προσβλητικό και ότι από δω και εμπρός θα πρέπει να λέμε Ρομά, και αμέσως ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα του πολιτισμού. Ευτυχώς που δεν είμαι πια στη Γαλλία όπου κάπνιζα τα τσιγάρα Gitanes, γιατί τώρα θα είχα πρόβλημα. Τι θα έπρεπε να πω; Ότι καπνίζω Romanes; Ελπίζω δε, σύντομα να φτάσουμε στο επίπεδο των Καναδών που τα κατοικίδια ζώα (animal pets) πολλοί τα αποκαλούν non human friends (μη ανθρώπινους φίλους), επειδή λέει το animal είναι προσβλητικό! Προχθές που ήταν η γιορτή των ζώων είπα στη γατούλα μου, που λατρεύω, “χρόνια πολλά Τάρα μου”, Με κοίταξε ερωτηματικά. Της διευκρίνισα “σήμερα γιορτάζεις γιατί γιορτάζουν τα ζώα!”. Με κοίταξε, και συνέχισε αδιάφορα το δρόμο της. Δεν νομίζω πάντως να προσβλήθηκε”.

Ο Θεοδωράκης, επαναλαμβάνω, διευθύνει το Protagon, και προφανώς έχει την ευθύνη για το τι δημοσιεύεται και για το τι όχι. Μπορεί σε κάθε εκπομπή για τα Αλβανάκια που γύρισαν στην Αλβανία αλλά αγαπούν την Ελλάδα ή για τη συνέντευξη από τη μάνα του Φύσσα να παίρνει τα εύσημα, αλλά επιτέλους: Ας μην ξεχνάμε, ας μην έχουμε μνήμη λωτοφάγου και ας απαιτούμε ποιότητα, δεοντολογία και λιγότερη ωραιοπάθεια απ’ αυτούς τους “άνετους” που χτίζουν καριέρα και βγάζουν λεφτά στο όνομα μιας (υποτιθέμενης) σοβαρότητας, (αμφίβολης) αντικειμενικότητας και (στυλιζαρισμένης) μετριοπάθειας.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: