Archive | November 2013

The Last Drive: A Stroll On The Sidewalk

1466296_685485331484810_1628546738_n

Me thinks that the moment my legs begin to move, my thoughts begin to flow.
Henry David Thoreau

Underground είναι ό,τι διαχρονικά αμφισβητεί εμμέσως ή αμέσως, συνειδητά ή (και) μη συνειδητά, ατομικά ή ομαδικά τις παγιωμένες δομές, τα κάθε λογής καθεστώτα, την εξουσία, το mainstream, τα κυρίαρχα ρεύματα, τον πουριτανισμό/συντηρητισμό και (συχνά) το ρασιοναλισμό. Είναι ένας αθέατος ζωντανός οργανισμός που ξεπετάγεται και δρα με όχημα τη μουσική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, εμφιλοχωρεί μέσα στην κοινωνία και στη ζωή, με το σπέρμα της ανατροπής στον πυρήνα του. Το Underground κινείται και λειτουργεί υπόγεια, στο περιθώριο, με φορείς και μύστες πολλές φορές ετερόκλητους, με χαλαρούς, αλλά άρρηκτους δεσμούς μεταξύ τους, οι οποίοι ”αναγνωρίζονται” και μεταλαμπαδεύουν το μήνυμα της αμφισβήτησης και της περιπλάνησης. Έχεις νιώσει ποτέ τον αέρα να πάλλεται και την επιφάνεια της γης να κλυδωνίζεται; Σε τρεις εβδομάδες 20/21 Δεκεμβρίου, έλα στο Gagarin να καταλάβεις τι σου λέω.

1457686_635043073201435_334605911_n

Τα χρόνια της αθωότητας

marilena-140110-ik

Έχω έναν μικρούλη φίλο που, ας πούμε, το όνομά του είναι Σπύρος. Τον βοηθάω να μάθει μια ξένη γλώσσα. Ο Σπύρος είναι 11 ετών. Στη φαβορίτα του βγαίνει το πρώτο ανεπαίσθητο χνουδάκι.
Χθες τελειώνοντας το μάθημά μας, κατάλαβα πως κάτι ήθελε να μου εκμυστηρευτεί. Συνωμοτικά.

“Κύριε, τα έφτιαξα με τη Σόνια”.
“Μπράβο, Σπύρο”, του λέω κάπως αιφνιδιασμένος. “Τι εστί Σόνια”;
“Α, συμμαθήτριά μου. Το πιο όμορφο κορίτσι της τάξης”.
“Είναι σ’ αυτή τη φωτογραφία;” τον ρωτάω και του δείχνω μια παλιότερη αναμνηστική φωτογραφία που έχει καρφιτσωμένη στο ταμπλό του γραφείου του από την τρίτη δημοτικού του Κολλεγίου.
“Είναι, αλλά έχει αλλάξει από τότε. Καμιά σχέση. Προς το πολύ καλύτερο”. Και μου τη δείχνει.
“Συγχαρητήρια”.
“Ναι, τα είχε με τον κολλητό μου, αλλά τον άφησε μετά από δύο μέρες λόγω υψομετρικής διαφοράς. Του ρίχνει ένα κεφάλι”.
“Και πώς είστε”;
“Πολύ ερωτευμένοι. Μ’ αγαπάει. Αλλάζουμε ραβασάκια στο μάθημα. Μπορώ να της κρατάω το χέρι στις εκδρομές, μιλάμε στο διάλειμμα, στο skype και χορεύουμε στα πάρτι μαζί”, μου απάντησε με ενθουσιασμό.
“Τέλεια”, του είπα και το μυαλό μου πήγε σε κάτι Total eclipse of the heart και You’re in the army now που χορεύαμε στα αντίστοιχα πάρτι της τάξης μου πριν από 30 χρόνια.
“Μπαίνεις σιγά-σιγά στη φάση που σε ενδιαφέρουν τα κορίτσια”, προσέθεσα, ενώ μάζευα τα βιβλία μου. Ακούγοντας τα λόγια μου, αισθάνθηκα λιγάκι μπάρμπας.
“Μα τι λέτε κύριε”, μου κάνει έκπληκτος ο Σπύρος. “Πρώτη φορά τα φτιάχνω; Κι εγώ και όλα τα παιδιά στην τάξη τα έχουμε φτιάξει και τα έχουμε χαλάσει καμιά δεκαριά φορές”!
“Ναι, ναι σόρρυ…ζω εκτός πραγματικότητας”, είπα αυτοκριτικά.
“Με τη Σόνια, όμως, είναι διαφορετικά. Λέω να την κρατήσω τέσσερις μήνες”.
“Γιατί τέσσερις”;
“Μέχρι τα γενέθλιά μου το Μάρτιο”, είπε αποφασιστικά. “Είναι μεγάλος έρωτας”, με καθησύχασε υπερήφανα.
“Οι άλλοι δηλαδή πόσο κρατούσαν”;
“Μια με τρεις εβδομάδες”.
“Ε, τότε όντως είσαι ερωτοχτυπημένος”, συμπέρανα.

Προσπάθησα να συγκρατήσω ένα γέλιο, αλλά ο ειλικρινής σεβασμός στην αθωότητα, στο ατόφιο κάλεσμα της φύσης και το πρώτο σκίρτημα του φίλου μου μ’ έκανε να παραμείνω σοβαρός. Πήγα να φύγω, αλλά στην πόρτα ξαναγύρισα και τον ρώτησα:
“Και πότε τα έφτιαξες ρε Σπύρο για πρώτη φορά”;
“Στο νηπιαγωγείο, με τη Σοφία”.
“Και τι κάνατε ρε Σπύρο με τη Σοφία στο νηπιαγωγείο”;
“Ε, τι να κάναμε κύριε; Ούτε να μιλήσουμε δεν ξέραμε καλά-καλά”, μου απάντησε γελώντας. “Ζωγραφίζαμε σε χαρτιά καρδούλες ο ένας στον άλλον και τις ανταλλάσσαμε”.

Στο αυτοκίνητο, μέχρι να φτάσω στα Εξάρχεια στριφογύριζαν στο μυαλό μου τα ευεργετικά λόγια του Σπύρου: “Ζωγραφίζαμε καρδούλες και τις δίναμε ο ένας στον άλλον”. Και σκεφτόμουν την ξενοιασιά και την ανεμελιά αυτής της ηλικίας. Πού πήγε η αθωότητα; Πού εξαϋλώθηκε; Πόσο σούπερ είναι για τον Σπύρο και για όλα τα άλλα παιδιά να είναι 11 ετών! Και 7 και 8 και 16! Και χωρίς να το πολυκαταλάβω έψαχνα στο ραδιόφωνο τον Kiss FM μήπως πέσω τυχαία σε κανά slow του 1983.

Γιώργος Γεραλής – Η Αγέρινη (1961)

13615

Την είδες; Φως νωπό την τραγουδούσε πέρα
καθώς εδιάβαινε αγκαλιά με τον αγέρα.

Ο τόπος νύσταξε γλυκά στην αντηλιά της
κι ένα μικρό βιολί χορεύει στα μαλλιά της.

Εκεί που σβήνει ο αχός, την ήπιανε οι ακτίδες
και φέξαν τα νερά του ονείρου. Δεν την είδες;

Γοργή σαν τη χαρά, κι όμως την είδε η πλάση.
Κλείσε τα μάτια σου, να σου χαμογελάσει.

(Τα μάτια της Κίρκης, 1961)

———–

Ο Γ. Γεραλής γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1917 και μετά την Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Νομική και τη Φιλοσοφική Σχολή. Ποιητής μεταιχμιακός, με το έργο του «πατά» τόσο στη μεσοπολεμική όσο και στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, με τους εκπροσώπους της οποίας μοιράζεται τους υπαρξιακούς προβληματισμούς σε θεματογραφικό επίπεδο.

Την πρώτη ποιητική εμφάνισή του θα κάνει το 1935, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Νεοελληνικά Γράμματα, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα θα δει το φως η ποιητική του συλλογή Κύκνοι στο λυκόφως, που θα γίνει ασμένως δεκτή από τους εκπροσώπους της αθηναϊκής νεοσυμβολιστικής σχολής (Ν. Λαπαθιώτης, Μ. Παπανικολάου).

Σε αυτό το «κλίμα» θα παραμείνει πιστός και στα ποιήματά του που θα εκδοθούν μετά (και παρά) την τραγική εμπειρία του πολέμου (Λυρικά τοπία, 1950). Μονάχα στις επόμενες συλλογές του (Αίθουσα αναμονής, 1957, Τα μάτια της Κίρκης, 1961), χωρίς ακόμη να εγκαταλείψει, θεματογραφικά, τα συμβολιστικά χαρακτηριστικά του και τα διδάγματα της παραδοσιακής ποίησης σε επίπεδο μορφολογίας, απομακρύνεται από την ποιητική «καθαρότητα», αφήνοντας το βίωμα να εισβάλλει με βία στη δημιουργία του: ο θάνατος του πατέρα του («πρόγευση μιας ανερμήνευτης αιωνιότητας», όπως έλεγε και ο ίδιος), αλλά και ο έρωτας (η «ανακάλυψη της ζωής»), θα βρεθούν στο επίκεντρο της ποίησής του…

Σε αυτό το σημείο, διακρίνεται μία τομή που συνεπάγεται το πλησίασμα με το έργο ποιητών της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς: Με τα Είδωλα (1964) και τον Κλειστό κήπο (1966) οι δεσμοί με το συμβολιστικό παρελθόν χαλαρώνουν, η γλώσσα και η τεχνική του ανανεώνονται, υιοθετώντας στοιχεία μοντερνιστικά και, για πρώτη φορά, ο χαμηλόφωνος αυτός δημιουργός διευρύνει τη θεματολογία της ποίησής του, εντάσσοντας σε αυτήν στοιχεία κοινωνικής και πολιτικής κριτικής που «πλαταίνουν τον λυρισμό του» (στη συλλογή Η ελληνική νύχτα, 1974). Πρόκειται για ποιήματα γραμμένα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, τα οποία αποτελούν τον δικό του τρόπο αντίδρασης στο χουντικό καθεστώς: «Συλλογιστήκαμε τη νύχτα, αυτό μονάχα, / κι είπαμε η λέξη είναι φωτιά, θα την πούμε τη λέξη, / όμως εκείνοι / την ίδια τη φωτιά αγκαλιάσανε δίχως λέξη να πούνε» («Με τι πρόσωπο»).

Το 1984 θα εκδοθεί η τελευταία του συλλογή (Νέα ποιήματα). Ο θάνατος της γυναίκας του, Θέας, το 1988 θα τον οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη, εκούσια, απομόνωση. Δεν θα δημοσιεύσει πια, παρά μόνο σποραδικά, δίνοντας κάποια ποιήματά του στη Νέα Εστία.

Για το έργο του βραβεύτηκε με το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα (1958), καθώς και με το δεύτερο και πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1958 και 1976), αντίστοιχα, ενώ για τα Νέα ποιήματα τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

http://www.biblionet.gr/author/13615/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%82

Ξεβολευτείτε, κάνει καλό

1476025_228511990658998_634613995_n

Τούτη η απλή και κρυστάλλινη αλήθεια, ας γίνει το μανιφέστο για μια καλύτερη ζωή:

http://misslulafortune.wordpress.com/2013/11/27/%ce%be%ce%b5%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b5-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c/

Ο άνθρωπος θέλει να νιώθει ασφαλής. Χτίζει το σπίτι του, φροντίζει τον κήπο του, δημιουργεί συνήθειες και ρουτίνες που χρειάζεται ή τον ικανοποιούν, διαλέγει τους ανθρώπους που επιθυμεί να συναναστρέφεται και ζει τη ζωή του.

Αν και η συνήθεια αποτελεί ασφάλεια, υπάρχουν μερικές πρακτικές που δεν μας κάνουν πια, δε μας ταιριάζουν, μας εμποδίζουν από το να προχωρήσουμε μπροστά και βραχυκυκλώνουν το σύστημα μέσα στο οποίο δρούμε. Επειδή όμως, έχουμε συνηθίσει να διατηρούμε την ασφάλειά μας μέσω συγκεκριμένων πρακτικών, συχνά αρνούμαστε να εντοπίσουμε τι δεν προχωράει, τι είναι πια αναποτελεσματικό για μας ώστε να αναπροσαρμόσουμε τη ρουτίνα μας. Αρνούμαστε να ξεβολευτούμε, να σκεφτούμε διαφορετικά, να αλλάξουμε.

Η αλλαγή δεν έρχεται χωρίς κόπο ή πόνο αλλά είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Ό,τι δεν αλλάζει σπάει ή πεθαίνει. Η εξελικτική θεωρία βασίζεται εντελώς στην έννοια της αλλαγής, της μεταμόρφωσης και της προσαρμογής. Αλλά και οι ανατολικές φιλοσοφίες τοποθετούν στο προσκήνιο την έννοια της αλλαγής, εστιάζοντας στην εσωτερικότητα της.

Έχουμε συνηθίσει να γκρινιάζουμε ή να στεναχωριόμαστε για τα πράγματα που δεν αλλάζουν, που δεν κάναμε, που δεν μπορούμε ή που δεν έχουμε. Βολευόμαστε και ξεχνάμε ότι η επιλογή είναι δική μας. Κανείς δε μας αναγκάζει να έχουμε στη ζωή μας ανθρώπους που δε μας πάνε ή δουλειές που μας κάνουν δυστυχισμένους.

Μόνο η δική μας δράση είναι αυτή που θα φέρει τα πράγματα που θέλουμε στη ζωή μας. Κανείς, ποτέ, δεν έγινε ευτυχισμένος ξαπλωμένος στο κρεβάτι του.

http://www.misslulafortune.wordpress.com

Στο σκυλάδικο της Χρυσαυγής

vourliwtis_03b

Κάπου, κάποτε, δεν θυμάμαι ποιος, μου είχε σφυρίξει ότι ο τύπος των Going Through, αυτής της φτηνιάρικης απομίμησης βλαχοράπ σχήματος που παριστάνει τον σκληρό σε 13χρονους τηλεθεατές του MAD, είναι μεγάλο φασισταριό.

Η άχρηστη πληροφορία εκείνης της ημέρας ξέμεινε κάπου στο recycling bin της μνήμης. Σήμερα, μ’ αυτά που διαβάζω επανήλθε στην επιφάνεια.

Μετά το ξεμπρόστιασμα του άθλιου χρυσαυγίτη Νότη Σφακιανάκη από την Πασιονάρια Δέσποινα Βανδή (* ποτέ δεν περίμενα ότι θα απασχολούσα το πληκτρολόγιο με ονόματα της πίστας), αγωνιούσε το πανελλήνιο σχετικά με το ποιος θα την αντικαθιστούσε, διότι ο Σφακιανάκης είχε προγραμματίσει πρεμιέρα στις 7/12 και οι μέρες περνούσαν. Οι αντικαταστάτες βρέθηκαν άμεσα:

Οι Going Through του Βουρλιώτη – όνομα και πράγμα ο τύπος. Ο ανυπόφορης αισθητικής “ράπερ” (ράπερ να τον κάνει η μάνα του) των σκυλάδικων δίνει το ένα χέρι στον άθλιο φασίστα Σφακιανάκη, ενώ με το άλλο χώνει τα χιλιάρικα βαθιά στην τσέπη της χιπχοπάδικης βράκας του. Το “για τα λεφτά τα κάνεις όλα” θα το ερμηνεύσει το γκρουπ, που υποτίθεται υπηρετεί ένα αντισυμβατικό μουσικό είδος της αντικουλτούρας;

Το κλου δεν είναι αυτό. Δεν έγκειται στη συγκεκριμένη επιλογή το κράξιμο. Πολλοί έγλυψαν, συμβιβάστηκαν, απαρνήθηκαν, πουλήθηκαν για τα λεφτά. Το ζήτημα είναι ότι ο Βουρλιώτης, ο οποίος, διαβάζω, προ διμήνου έκανε ντουέτο με άλλον έναν φασιστοσκυλά, τον Γονίδη, το παίζει ΚΚΕές. Φανατικός και σταμπαρισμένος.

Δεν ξέρω, αν θυμάστε την κόντρα ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – Βουρλιώτη για τη συμμετοχή του τελευταίου στο περσινό φεστιβάλ της ΚΝΕ. Ο συνθέτης του πχιοτικού “πόσο μαλάκας είσαι” μιλούσε τότε στο «Πρώτο Θέμα» (πού αλλού) δηλώνοντας ότι “είναι κομμουνιστής και ψηφοφόρος του ΚΚΕ εδώ και 20 χρόνια”. Μάλιστα την “έπεφτε” στο ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας πως «ξέρουν ότι είμαι ενταγμένος στο ΚΚΕ και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που δεχθήκαμε αυτή την επίθεση”!!!

notis

Τώρα το πώς κολλάει ο κατά δήλωσή του ΚΚΕές Βουρλιώτης, που ταΐζει εδώ και χρόνια σκουπίδια και μούρη τους Greek teens, από τη μια να προσφέρει χείρα βοηθείας στον ναζί Νότη Σφακιανάκη μπαίνοντας προθύμως στο σχήμα του και από την άλλη να το παίζει ταγμένος – υποτίθεται -στη μουσική με τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που υπηρετούσε ο Παύλος Φύσσας, το αφήνουμε στους ψυχιάτρους. Η απόφασή του προφανώς ήταν καλλιτεχνικής φύσης.

Η αναξιότητα των φελλών που η ελληνική κοινωνία γέννησε, ανέδειξε και ανέχθηκε και η ψυχική τους σύνδεση με τη Χρυσή Αυγή αρχίζει να αποκαλύπτεται.
΄
——————
Δείτε εδώ όλο το story της διαμάχης ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και του κομμουνισταρά Βουρλιώτη ο οποίος καταγγέλλει το ΣΥΡΙΖΑ για τα ναρκωφεστιβάλ!!!

http://www.star.gr/Pages/Politiki_Oikonomia.aspx?art=133755&artTitle=apistefti_kontra_syriza_kai_kne_gia__goin_through_kai_nebma_

Δείτε επίσης:

Γαϊτάνος – Notis: Επιτέλους ο πνευματικός κόσμος σπάει τη σιωπή του

https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/10/24/%CE%B3%CE%B1%CF%8A%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-notis-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%8C/

Enri Canaj: Οι άνθρωποι – σκιές της Αθήνας

enri_canaj-280x190

Οι άνθρωποι-σκιές της πόλης, οι παρίες των Αθηνών, που ζουν καθημερινά σε συνθήκες εξαθλίωσης είναι οι πρωταγωνιστές του ασπρόμαυρου φακού του Enri Canaj. Η σειρά φωτογραφιών του «Shadows in Greece», που είχε παρουσιαστεί πριν από λίγες μέρες στο «Athens Photo Festival» στην «Τεχνόπολις», ξεχώρισε και συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του ξένου και ελληνικού τύπου.

Shadow in greece

shadow in greece

Σήμερα, παρουσιάζουμε μέρος του έργου του 34χρονου Enri, ο οποίος, μετανάστης ο ίδιος που ήρθε στην Ελλάδα από την Αλβανία σε ηλικία 11 ετών, ψάχνει και αποτυπώνει με το φακό του τις αθέατες σκληρές ιστορίες των μεταναστών και των φτωχών της Αθήνας, των φίλων του. Εμαθε τις πρώτες λέξεις στα ελληνικά από τις ιερόδουλες που έμεναν στο ξενοδοχείο των πρώτων μηνών της διαμονής του.

Shadow in greece

Shadow in greece

«Αρχικά είχα επικεντρώσει στους μετανάστες που ζουν στοιβαγμένοι σε μικρά διαμερίσματα χωρίς καμία ελπίδα. Αυτοί οι άνθρωποι και οι γυναίκες που εκπορνεύονταν για 5 ευρώ έγιναν η καθημερινή μου ρουτίνα. Είναι ευαίσθητοι άνθρωποι με πολλά οικογενειακά προβλήματα αλλά είναι και οι μόνοι που ήταν φιλικοί μαζί μου όταν έφτασα στην Ελλάδα ως μετανάστης. Πολλοί από αυτούς έχουν υποστεί ψυχολογική βία και έχουν χάσει τους δικούς τους ανθρώπους. Ηρθαν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον και βρήκαν φτώχεια και ρατσισμό».

Shadow in greece

Shadow in greece

———————-

Περισσότερες φωτογραφίες, το βιογραφικό, τα πρότζεκτς και τα κείμενα του Enri θα τα βρείτε στην ιστοσελίδα του. Από εμάς, συγχαρητήρια για το έργο του. Είμαστε πάντα περήφανοι για τους φίλους μας που έρχονται από άλλες χώρες στην Ελλάδα και καταφέρνουν να επιβιώσουν μέσα από αντιξοότητες και εχθρότητα. Μόνο με τη θέληση να ριζώσουν και τη λάμψη από την καθαρή ματιά τους: http://www.enricanaj.com/shadows-in-greece

The centre of Athens, as I first remember it, was full of life. During the period before the Olympic Games, there was great development. New hotels appeared in order to host the visitors, shops, restaurants and cafes kept sprouting out, it was full of people everywhere. All this happened within a few years. It was as if the city put on new clothes. During the days of the Olympics, the city was clean and well-guarded. You would not see street-merchants, drug-addicts or immigrants, just tourists and people who came in order to have a good time. In my eyes, it looked like another place. As time passed, the city started deteriorating and gradually recovered its previous character.



Time passes fast. The city is now fading. Some people abandon it due to the crisis. Many shops and hotels have shut down, the centre is now almost deserted. People fear they will get ripped-off, they hear that this happens all the time.They even fear seeing all the poverty and destitution, they drug-users who will rip you off for their shot, the women prostituting themselves. But for me, those people were always there. I found them all there when I first arrived as a 9-year old child. They were always there when I was growing up. They are somehow trapped in their lives.



 The immigrants live in small rooms that they rent, many of them together, without much hope. The women prostitute themselves even in the streets for 5€. Yet, hanging around with them has been my daily routine. This way, it was easier to approach them. They are sensitive people with a lot of problems, with ruined families behind them. Sometimes they give the impression that no one has cared for them. As if they want someone to talk to, as if they want to get out of the misery they are in. For some of them I had the sense that they were almost looking for someone to open up to and take it all out. Like confessing. What made an impression on me was that they often opened up and talked as if they knew me. I would only shoot when I sensed that they were more comfortable, after some time had passed. The images I have selected are stronger for me, because I know the story behind them

Shadow in greece

Shadow in greece

—————-

άλλα σχετικά ποστ:

Alessandro Penso: Ο βραβευμένος φωτογράφος “αποκαλύπτει” την Ελλάδα του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/01/28/alessandro-penso-%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D/

Φωτογραφία: Marios Gemeliaris
https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/02/03/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-marios-gemeliaris/

Οι “γεροντοκόρες” και η ΔΗΜΑΡ

391813_584219501593852_1070175415_n

Από δήλωση του βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Γ. Πανούση στον ρ/σ Α989, όταν ρωτήθηκε για τις εκλογικές συνεργασίες:

“Η ΔΗΜΑΡ δεν μπορεί να είναι αιωνίως μια πολύφερνη νύφη, γιατί κάποια στιγμή θα γίνει άσχημη γεροντοκόρη”.

Σωστή η τοποθέτησή του ως προς το σημαινόμενο, ΑΛΛΑ: Γιατί τέτοιος σεξισμός; Γιατί η άστοχη μεταφορά, ο ατυχής παραλληλισμός; Γιατί δεν απαντάει ξεκάθαρα πολιτικά, αλλά διανθίζει τον πολιτικό του λόγο με χαριτωμενιές στο όριο του ρατσισμού; Τη μορφή της γυναίκας ο εγκληματολόγος την έχει στο μυαλό του άποκλειστικά ως εικοσάχρονο δίμετρο ξανθό μανούλι; Ως αντικείμενο του πόθου που μετά από κάποια ηλικία ξεφτίζει η λάμψη της;

Ας είναι πιο προσεκτικός στο δημόσιο λόγο του ο κ. Πανούσης, ο οποίος τυγχάνει να είναι και επικεφαλής του… τμήματος Δικαιωμάτων του κόμματός του.