Archive | October 2013

Εδώ Λιλιπούπολη (αφήστε τη στην ησυχία της)

Δεν είμαστε μόνο εμείς που πολύ μικροί/ές αρχίσαμε με τη δύναμη της φαντασίας να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μέσα από τις θρυλικές εκπομπές του Τρίτου Προγράμματος (επί διευθύνσεως Μ.Χατζηδάκι), “Εδώ Λιλιπούπολη”, η οποία διήρκησε από το 1976 ως το 1980. Ακόμη και σήμερα χιλιάδες παιδιά μεγαλώνουν με την αξεπέραστης πρωτοτυπίας και ευρηματικότητας, διαχρονικά ποιοτική εκπομπή.

__-_-A~1

Φαίνεται ότι την επιτυχία της Λιλιπούπολης επιχειρούν να εκμεταλλευτούν κάποιοι από τους δημιουργούς της (Καπετανάκη, Μαραγκόπουλος) με παραστάσεις στο Μέγαρο και την έκδοση της αντίστοιχης ζωντανής ηχογράφησης με ερμηνεύτρια την Πρωτοψάλτη στην Heaven του Αντένα, της Βανδή και του Γονίδη. Το θέμα είναί ότι το κάνουν χωρίς τη συγκατάθεση άλλων βασικών δημιουργών (Κυπουργός, Χριστοδούλου), οι οποίοι διαμαρτύρονται έντονα για αλλοίωση του χαρακτήρα του έργου και ποιοτική υποβάθμιση προαναγγέλλοντας προσφυγή στη δικαιοσύνη.

«Με δυσάρεστη έκπληξη πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο ότι κυκλοφόρησε πρόσφατα το CD “Ένα ταξίδι στη Λιλιπούπολη”, ζωντανή ηχογράφηση από την ομότιτλη παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον περασμένο Δεκέμβριο, με τη συμμετοχή της Άλκηστης Πρωτοψάλτη. Εδώ και μήνες είχαμε εκφράσει με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την αντίρρησή μας στην έκδοση αυτή: όχι μόνον είχαν αφαιρεθεί επιλεκτικά πολλά τραγούδια, αλλά και σε πολλά άλλα είχαν γίνει αυθαίρετες επεμβάσεις που αλλοιώνουν και υποβαθμίζουν το χαρακτήρα τους.
Είχαμε κοινοποιήσει τις αντιρρήσεις μας γραπτά τόσο στον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρείας Heaven, όταν μας είχε ζητήσει την άδεια για την έκδοση του δίσκου, όσο και στους καλλιτεχνικούς υπεύθυνους της παραγωγής. Όσο όμως κι αν θεωρούσαμε αυτονόητο ότι θα γίνονταν σεβαστές, τελικά αγνοήθηκαν προκλητικά: το CD κυκλοφόρησε όχι απλώς χωρίς τη συγκατάθεσή μας, αλλά και χωρίς να το γνωρίζουμε. Επιπλέον δε η συναυλία επαναλήφθηκε πριν λίγο καιρό στο Ηρώδειο χωρίς τις απαραίτητες διορθώσεις τις οποίες είχαμε ζητήσει.
Οι υπεύθυνοι της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και του Αρσακείου που συμμετέχει με τη χορωδία του, από τους οποίους είχαν αποσιωπηθεί οι διαφωνίες μας, με επιστολή τους προς την δισκογραφική εταιρεία διαχώρισαν τη θέση τους σεβόμενοι τα δικαιώματα των συνδημιουργών.
Είναι απαράδεκτο να προσβάλλεται τόσο βάναυσα η ακεραιότητα του έργου μας και μάλιστα από ανθρώπους του χώρου μας. Και είναι κρίμα νέοι ακροατές, και ιδίως παιδιά, να έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τη Λιλιπούπολη μέσα από ένα τέτοιο δίσκο. Eίμαστε υποχρεωμένοι, μην μπορώντας να αποδεχθούμε με τη σιωπή μας το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, να διαχωρίσουμε τη θέση μας δημόσια και να καταφύγουμε στη δικαιοσύνη».

————-

Σημ. Landstreicher: Ακόμη μια απόδειξη για το πόσο ανυπεράσπιστος είναι ο δημιουργός έναντι του συστήματος, των πολυεθνικών και του κέρδους. Πού είναι τα πνευματικά δικαιώματα και ο σεβασμός στον καλλιτέχνη; Αφήστε κάτι όρθιο. Καμιά σχέση η Λιλιπούπολη της Γιαννάτου, της Πλάτωνος, της Βενετσάνου με την Πρωτοψάλτη των διαφημίσεων της Millennium Bank, του ανεκδιήγητου Wonderful Greece των Ολυμπιακών Αγώνων, της πίστας και της αρπαχτής. Έκαστος στο είδος του…

http://videosmusicview.blogspot.gr/2012/12/blog-post_23.html

Άκου: Ρόζα, Ροζαλία (διεύθυνση Μ.Χατζιδάκι) http://www.youtube.com/watch?v=XHxzPow0Wqk

Advertisements

Πόρισμα της ΕΛ.ΑΣ για σχέσεις αστυνομικών – ναζί: Αφετηρία για δημοκρατική δράση ή ξέπλυμα ευθυνών;

Δόθηκε χθες (30/10) στη δημοσιότητα το πόρισμα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ “για τη διερεύνηση της εμπλοκής Αστυνομικών σε έκνομες ενέργειες μελών του κόμματος «Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή», όπως και σε κρούσματα ρατσιστικής συμπεριφοράς και διαφθοράς”.

1395112_459128950870171_559481620_n

Οι “αδιάφθοροι” της ΕΛ.ΑΣ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι “δεν διαπιστώνονται συγκροτημένες ομάδες εν ενεργεία αστυνομικών που να επιδιώκουν κοινό εγκληματικό σκοπό και να τελούν μεταξύ τους σε τέτοια σχέση ώστε να αισθάνονται έναντι αλλήλων ως ενιαία μονάδα”.

Από την άλλη, περιγράφεται στο πόρισμα, ότι κατά την τελευταία τριετία, τα κρούσματα ακραίων αστυνομικών συμπεριφορών έχουν παρουσιάσει αλματώδη αύξηση. Επίσης, διαπιστώνεται η απροθυμία των αστυνομικών να ασχοληθούν με τα καταγγελόμενα περιστατικά αστυνομικής βίας, καθώς και ο ατελής έλεγχος από διευθυντικά στελέχη του σώματος. Η ΕΛ.ΑΣ αναγνωρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα ειδικά σε Αγ.Παντελεήμονα, Κυψέλη, Ομόνοια, περιοχές του Πειραιά. Κρατάει, ωστόσο, το μέγεθος του προβλήματος σε χαμηλά, μη ρεαλιστικά επίπεδα: Έλεγχος σε 317 αστυνομικούς και 2 λιμενικούς, 15 συλλήψεις αστυνομικών κι ενός λιμενικού, 118 αστυνομικοί υπαίτιοι ακραίας αστυνομικής συμπεριφοράς.

Μάλιστα. Άνθρακες ο θησαυρός ή τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Το αν “δεν αισθάνονονται ως ενιαία μονάδα” νοσταλγοί, σταγονίδια και τσαμπουκάδες υπηρετούντες στα σώματα ασφαλείας πόρρω απέχει από την πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε: Και είναι τούτο προφανές, διότι το τελευταίο διάστημα παρατηρείται η εντεινόμενη αυταρχοποίηση της δημοκρατίας και η ενίσχυση της καταστολής, προϊόν της προσπάθειας κυρίαρχων δυνάμεων να προσεταιρισθούν τους ψηφοφόρους της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Η βία κατά των μεταναστών, τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση στα κρατητήρια, η συνεργασία ναζιστών και μονάδων των ΜΑΤ σε συγκεντρώσεις, η αυθαιρεσία, η κατάχρηση εξουσίας, η ατιμωρησία είναι φαινόμενα που ενδημούν στην Αστυνομία, δεν κρύβονται, δεν συγκαλύπτονται και επανειλημμένως έχουν βγει στο φως της δημοσιότητας.

Η εκπόνηση του πορίσματος δεν πρέπει να αποτελέσει φύλλο συκής για τις αμαρτίες του σώματος. Ούτε μπορεί να ξεπλύνει τις ευθύνες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Αντιθέτως, η έρευνα οφείλει να συνεχισθεί σε βάθος, να υπάρξει ολοκληρωμένη στρατηγική και δράσεις, χειρουργικός καθαρισμός και αντισηψία του σώματος από το μικρόβιο του φασισμού και, φυσικά, η βούληση για την εκρίζωση των θυλάκων ρατσισμού και ανομίας μέσα στο σώμα, προκειμένου μια δημοκρατική αστυνομία να ανταπεξέρχεται στο θεσμικό ρόλο που της έχει αναθέσει η πολιτεία: Την εδραίωση του αισθήματος ασφαλείας του πολίτη.

http://www.astynomia.gr/images/stories/2013/prokirikseis13/parousiasi.pdf

Αζάϊα, ένας μικρός ήρωας

Γόνος μιας φτωχής οικογένειας μεταναστών από τη Νιγηρία που άφησαν την πατρίδα τους το 2000 αναζητώντας καλύτερη τύχη στην Ελλάδα είναι ο 12χρονος Αζάια, ο σημαιοφόρος του 20ου δημοτικού σχολείου της Αθήνας. Η εικόνα των συμμαθητών του να τον αγκαλιάζουν έστειλε ηχηρό μήνυμα κατά του ρατσισμού.

azaia-400x270

Οι γονείς του, Πίτερ και Χάνα, κατάγονται από τη Νιγηρία και ήρθαν το 2000 στην Ελλάδα. Ο αριστούχος σήμερα Αζάια είναι το μεσαίο παιδί από τα τρία της οικογένειας. Η αδελφή του είναι μαθήτρια γυμνασίου και ο μικρότερος αδερφός του πηγαίνει στο νηπιαγωγείο.

————-
Αξίζει να δεις το βίντεο που ακολουθεί: Θα δεις και θα ακούσεις το σεμνό και μετρημένο Αζάια, αλλά και τον έλληνα (καλύτερο) φίλο του να μιλάει υπερήφανα και με φωτισμένο προσωπάκι για το συμμαθητή του.

Παιδικές ψυχές με κινητήρια δύναμη το όνειρο του καλύτερου αυριανού κόσμου.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63910291&mmid=28664024#videotop

“Ω ποίηση εσύ ελάχιστε, θνητέ σπόρε του αιώνιου χρόνου” – 25 χρόνια χωρίς τον Τάσο Λειβαδίτη

livaditis1

Πριν από εικοσιπέντε χρόνια, σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1988 έφυγε ο μεγάλος ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Ένας Άνθρωπος που έζησε μια ζωή αφιερωμένη στον πλησίον του, στην αγάπη και την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο με διαχρονικές αξίες. Αυτή η στάση ζωή του Λειβαδίτη εκφραζόταν στο έργο του, αλλά και ως καθημερινή πρακτική.
Ακόμη και σε περιόδους στέρησης των στοιχειωδών προσέφερε σε ανθρώπους αδύναμους. Μια μέρα που είχε εισπράξει από τον εκδότη του συγγραφικά δικαιώματα, σε περίοδο ένδειας, επέστρεψε χωρίς δραχμή σπίτι του και είπε στη γυναίκα του: “Έδωσα τα χρήματα στον τυφλό ζητιάνο στη γωνία. Έχει μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς”. Κι ας ήταν αριστερός, άρα δεν μπορεί να πίστευε στην ελεημοσύνη, αλλά στην υποχρέωση του οργανωμένου κράτους να καλύπτει τις ανάγκες των πολιτών του. Το συναίσθημα όμως, αυτό το συναίσθημα που κάνει το Λειβαδίτη μοναδικό και αξεπέραστο…

“Όσοι δοκίμασαν να μας αναζητήσουν
χάθηκαν στον δρόμο
κι εκείνοι που τελικά μας ανακάλυψαν,
βρήκαν ένα απλό όνομα γραμμένο στον τοίχο.”

————

“Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα
και τότε
όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θάναι δικά μας.”

————

“Κι έπρεπε σαν έναν άλλο, πιο μεγάλο ουρανό,
ν’ αντέξουμε την καθημερινή μας ιστορία.”

1003346_597704146919329_127353272_n<

———————–

ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΣΤΟ LANDSTREICHER

Νυχτερινός Επισκέπτης (2): https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/03/10

Νυχτερινός Επισκέπτης (1): https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/03/09/

Εκμυστήρευση (Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου):
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/07/12

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο)
https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/09/20/

Κήπος στην άκρη του πιο μακρινού γαλαξία

mostdistant

Τα περισσότερα αστέρια έχουν ηλικία μεταξύ 1 δισ. και 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Μερικοί αστερισμοί μπορεί ακόμη και να έχουν ηλικία κοντά στα 13,7 δισεκατομμύρια έτη – την παρατηρούμενη ηλικία του σύμπαντος.

Το πλέον απόμακρο αστέρι στη γαλαξιακή άλως είναι η αφετηρία και ο Κήπος μας. Ιχνηλατούμε το εφήμερο ως άνθρωποι στη γη και επιστρέφουμε ως συντροχιακές ενώσεις διπλών αστέρων έξω από τον γαλαξιακό πυρήνα, σπίτι μας.

Η παρατήρηση της αφετηρίας μας δεν είναι εφικτή δια γυμνού οφθαλμού ή με τεχνολογικά μέσα απ’ όλους. Για να φτάσεις στο εγγύτερο αστέρι εκτός από τον Ήλιο ταξιδεύοντας στην τροχιακή ταχύτητα του διαστημικού λεωφορείου (8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, περίπου 30.000 χιλιόμετρα την ώρα), θα χρειαζόσουν περίπου 150.000 χρόνια. Για το δικό μας αστρικό σμήνος πέρα από το ορατό φάσμα, θα χρειαζόσουν 13 δισ. χρόνια. Με την ταχύτητα του φωτός.

Αειφανείς αποκαλύπτονται οι απόμακροι αστέρες μόνο στους εκλεκτούς. Σ’ όσους θυμούνται το υλικό των πρωτοαστέρων. Σ’ όσους κοιτούν ψηλά στο νυχτερινό ουράνιο θόλο και μαγεμένοι αναγνωρίζουν. Σ’ αυτούς χαρίζουν λαμπρότητα και στέλνουν θερμική ενέργεια στην ψυχή τους μέχρι να επιστρέψουν πίσω.

Lou Reed, Velvet Underground Leader and Rock Pioneer, Dead at 71 (rollingstone.com)

Lou_Reed_HS_Yearbook_(cropped)

By JON DOLAN
October 27, 2013 1:15 PM ET

Lou Reed, a massively influential songwriter and guitarist who helped shape nearly fifty years of rock music, died today on Long Island. The cause of his death has not yet been released, but Reed underwent a liver transplant in May.

With the Velvet Underground in the late Sixties, Reed fused street-level urgency with elements of European avant-garde music, marrying beauty and noise, while bringing a whole new lyrical honesty to rock & roll poetry. As a restlessly inventive solo artist, from the Seventies into the 2010s, he was chameleonic, thorny and unpredictable, challenging his fans at every turn. Glam, punk and alternative rock are all unthinkable without his revelatory example. “One chord is fine,” he once said, alluding to his bare-bones guitar style. “Two chords are pushing it. Three chords and you’re into jazz.”

Lewis Allan “Lou” Reed was born in Brooklyn, in 1942. A fan of doo-wop and early rock & roll (he movingly inducted Dion into the Rock and Roll Hall of Fame in 1989), Reed also took formative inspiration during his studies at Syracuse University with the poet Delmore Schwartz. After college, he worked as a staff songwriter for the novelty label Pickwick Records (where he had a minor hit in 1964 with a dance-song parody called “The Ostrich”). In the mid-Sixties, Reed befriended Welsh musician John Cale, a classically trained violist who had performed with groundbreaking minimalist composer La Monte Young. Reed and Cale formed a band called the Primitives, then changed their name to the Warlocks. After meeting guitarist Sterling Morrison and drummer Maureen Tucker, they became the Velvet Underground. With a stark sound and ominous look, the band caught the attention of Andy Warhol, who incorporated the Velvets into his Exploding Plastic Inevitable. “Andy would show his movies on us,” Reed said. “We wore black so you could see the movie. But we were all wearing black anyway.”

“Produced” by Warhol and met with total commercial indifference when it was released in early 1967, VU’s debut The Velvet Underground & Nico stands as a landmark on par with the Beatles’ Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band and Bob Dylan’s Blonde On Blonde. Reed’s matter-of-fact descriptions of New York’s bohemian demimonde, rife with allusions to drugs and S&M, pushed beyond even the Rolling Stones’ darkest moments, while the heavy doses of distortion and noise for its own sake revolutionized rock guitar. The band’s three subsequent albums – 1968’s even more corrosive sounding White Light/White Heat, 1969’s fragile, folk-toned The Velvet Underground and 1970’s Loaded, which despite being recorded while he was leaving the group, contained two Reed standards, “Rock & Roll” and “Sweet Jane,” were similarly ignored. But they’d be embraced by future generations, cementing the Velvet Underground’s status as the most influential American rock band of all time.

After splitting with the Velvets in 1970, Reed traveled to England and, in characteristically paradoxical fashion, recorded a solo debut backed by members of the progressive-rock band Yes. But it was his next album, 1972’s Transformer, produced by Reed-disciple David Bowie, that pushed him beyond cult status into genuine rock stardom. “Walk On the Wild Side,” a loving yet unsentimental evocation of Warhol’s Factory scene, became a radio hit (despite its allusions to oral sex) and “Satellite of Love” was covered by U2 and others. Reed spent the Seventies defying expectations almost as a kind of sport. 1973’s Berlin was brutal literary bombast while 1974’s Sally Can’t Dance had soul horns and flashy guitar. In 1975 he released Metal Machine Music, a seething all-noise experiment his label RCA marketed as a avant-garde classic music, while 1978’s banter-heavy live album Take No Prisoners was a kind of comedy record in which Reed went on wild tangents and savaged rock critics by name (“Lou sure is adept at figuring out new ways to shit on people,” one of those critics, Robert Christgau, wrote at the time). Explaining his less-than-accommodating career trajectory, Reed told journalist Lester Bangs, “My bullshit is worth more than other people’s diamonds.”

Reed’s ambiguous sexual persona and excessive drug use throughout the Seventies was the stuff of underground rock myth. But in the Eighties, he began to mellow. He married Sylvia Morales and opened a window into his new married life on 1982’s excellent The Blue Mask, his best work since Transformer. His 1984 album New Sensations took a more commercial turn and 1989’s New York ended the decade with a set of funny, politically cutting songs that received universal critical praise. In 1991, he collaborated with Cale on Songs For Drella, a tribute to Warhol. Three years later, the Velvet Underground reunited for a series of successful European gigs.

Reed and Morales divorced in the early Nineties. Within a few years, Reed began a relationship with musician-performance artist Laurie Anderson. The two became an inseparable New York fixture, collaborating and performing live together, while also engaging in civic and environmental activism. They were married in 2008.

Reed continued to follow his own idiosyncratic artistic impulses throughout the ‘00s. The once-decadent rocker became an avid student of T’ai Chi, even bringing his instructor onstage during concerts in 2003. In 2005 he released a double CD called The Raven, based on the work of Edgar Allen Poe. In 2007, he released an ambient album titled Hudson River Wind Meditations. Reed returned to mainstream rock with 2011’s Lulu, a collaboration with Metallica.

“All through this, I’ve always thought that if you thought of all of it as a book then you have the Great American Novel, every record as a chapter,” he told Rolling Stone in 1987. “They’re all in chronological order. You take the whole thing, stack it and listen to it in order, there’s my Great American Novel.”

Read more: http://www.rollingstone.com/music/news/lou-reed-velvet-underground-leader-and-rock-pioneer-dead-at-71-20131027#ixzz2j0JGDcaA
Follow us: @rollingstone on Twitter | RollingStone on Facebook

——————

Άκου εδώ τους Reed και Cale με το πρώτο τους γκαραζιέρικο όχημα εν έτει 1965 στο κλασικό Why don’t you smile now:

Άκου εδώ τον Lou με τους θρυλικούς Velvet Underground σ’ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους:

Ξύλα απελέκητα

p_0159

Αν ήμασταν μόνοι, θα στήναμε μεγάλο πάρτυ. Αν δεν ήταν στη μέση η Ευρώπη, οι αλλότριοι ενσαρκωτές των εγχώριων δεινών, να μας “προσέχουν” και να ασχολούμαστε/εκτονωνόμαστε/αποπροσανατολιζόμαστε, θα είχαμε, συνεπεία της κρίσης, προ πολλού σκοτωθεί μεταξύ μας. Άνθρωποι χωρίς υπομονή οι έλληνες, με εμπειρία εμφυλίων και πλούσιο ιστορικό σε διχασμούς, με εκρηκτικό και αυτοκαταστροφικό θυμοειδές, θα είχαμε πιαστεί στα χέρια και άντε να ξεμπερδευτούμε. Τις εσωτερικές υποθέσεις ξέρουμε να τις λύνουμε μόνοι μας. Με τον απαράμιλλο τσαμπουκά και την ιλιγγιώδη βλακεία που μας διακρίνει ως έθνος (μπρρ), πολύ πιθανόν εκεί να καταλήξουμε στο μέλλον. Όταν βλέπεις πόσοι διψάνε για ξεκαθαρίσματα, πόσοι καλλιεργούν εμφυλιοπολεμικό κλίμα και πόση έλλειψη δημοκρατικού ήθους υπάρχει στην πολιτική σκηνή και στα Μέσα Μαζικής Επιρροής, δεν μπορείς να περιμένεις κάτι καλύτερο. Πίσω ολοταχώς. Το θέλουν ακόμη και οι νεόκοποι καμικάζι της πολιτικής τύπου Τζιτζικώστα κλπ.