Antonia Logue-Shadow Box (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2002, σελ.96-97)

517VY7ZFDQL

Καθώς περνούσα από τα τελευταία στάδια πριν την έξοδό μου, ένιωσα έναν αιμοβόρο οίκτο για όλα τα πλήθη που είχαν συρρεύσει τραγουδώνταε “Χέι χο Ντίξι” με όλη τους τη δύναμη, σαν να είχα δει τα παιδιά τους νεκρά στη σύγρουση κάποιας αμαξοστοιχίας και μετά να τους είχα συναντήσει ενώ πηγαίναν για κάποιο λιντσάρισμα και να είχα σκεφτεί, Μπα ασ’ τους μέχρι να φτάσουν σπίτι. Όχι, δεν επρόκειτο για οίκτο. Στην ουσία επρόκειτο για μίσος, όχι και πολύ βαθύ, γιατί στην πραγματικότητα μισείς κάτι επειδή έχεις αποφασίσει ότι αξίζει τον κόπο. Κι εκείνοι δεν το άξιζαν. Δεν άξιζαν το σεβασμό μου.
Εκείνη την ημέρα η ατμόσφαιρα δεν ήταν ηλεκτρισμένη μόνο μέσα στο στάδιο, αλλά και σ’ ολόκληρη τη χώρα, όπως όταν γνωρίζεις πολύ καλά ότι θα γίνεις ευτυχισμένος, αρκεί να έχεις υπομονή και να περιμένεις. Στην σκέψη των περισσότερων αμερικανών εκείνη την Ημέρα της Ανεξαρτησίας, ο Τζιμ Τέφρις ήταν έτοιμος να τους προσφέρει την αίσθηση ότι είχαν κάνει τον καλύτερο έρωτα της ζωής τους, ότι θα έβγαιναν έξω και όταν επέστρεφαν σπίτι θα μάθαιναν ότι είχαν κληρονομήσει ένα χρυσωρυχείο.
Δεν υπήρχαν υπολογισμένες σιωπές, ήταν ένα ξεφάντωμα, μια μέρα για να ξοδέψεις χρήματα, για να διασκεδάσεις και να ξεφύγεις από την καθημερινότητα, να κοιμηθείς όπου βρεις αν ήσουν φανατικός, να μεθύσεις έστω κι αν έκανες αποτοξίνωση και δεν έβαζες σταγόνα στο στόμα σου, να μιλήσεις με κάθε ξένο που θα συναντούσες έστω κι αν ήσουν ντροπαλός, να γίνεις νόμιμος έστω κι αν ήσουν απατεώνας. Μόνο για σήμερα, μόνο και μόνο για να βεβαιωθείς ότι ο ήρωας της Αμερικής είχε βγει από τη ναφθαλίνη, έτοιμος να συνθλίψει τον αράπη πάνω στο καναβάτσο και ότι είχες εξασφαλίσει ένα εισιτήριο για να παρακολουθήσεις, κάποιο ραδιόφωνο για να το ακούσεις, κάποιο πάρτι για να γιορτάσεις την είδηση ότι ο Τζέφρις τον είχε σκοτώσει, ο Τζέφρις είχε πατήσει τον σκυλάραπα. Πού να ‘ξεραν. Όλα εκείνα τα ποτά που σπαταλήθηκαν, όλοι εκείνοι οι φίλοι που είχαν έρθει, όλα εκείνα τα δολάρια που είχαν ξοδευτεί, τα πάντα έγιναν για να αναγγείλουν το μεγαλύτερο ξεσηκωμό στην αθλητική ιστορία της Αμερικής. Οι άνθρωποι θα προσπερνούσαν ο ένας τον άλλο στο δρόμο, επειδή ήταν εκεί, μαζί, σαν έφτασαν τα μαντάτα ότι ο Τζόνσον είχε κερδίσει, ότι ο Τζόνσον τα είχε καταφέρει και ότι ο Τζέφρις είχε ηττηθεί.
Όλα αυτά είχα στο μυαλό μου, καθώς κατηφόριζα τη ράμπα φορώντας τη μεταξωτή μου ρόμπα και το σορτσάκι με την ζώνη που είχε την αμερικάνικη σημαία, διασχίζοντας όλα εκείνα τα γιούχα, τις φτυσιές και τα γκαρίσματα. Καθώς πλησίαζα η μπάντα σκαρφάλωσε στο ρίνγκ παιανίζοντας το “Για μένα όλοι οι σκυλάραπες είναι ίδιοι”, προκαλώντας με να σκαρφαλώσω μαζί τους και επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά το ρεφρέν. Το πρόσωπό μου ήταν γλυκό και χαμογελαστό λες και είχαν στην παρέα τους τον Μπάντι Μπόλντεν που έπαιζε την τρομπέτα του προς τιμή μου.

* για τη ζωή του αφηγητή βλ. χθεσινό ποστ https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/09/14/black-boxing-legend-jack-johnson-the-galveston-giant/

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: