Αdelbert von Chamisso: Η αλλόκοτη ιστορία του Πέτερ Σλέμιλ (Eρατώ, 1987, σελ.94-96)

225px-Schlemihl

Το πρωί της τέταρτης ημέρας βρέθηκα σε μιαν αμμώδη έκταση την οποίαν έλουζε ένας λαμπρός ήλιος. Κάθισα σε ένα βραχάκι και απολάμβανα το άγγιγμά του νιώθοντας ταυτόχρονα και μιαν απέραντη αγάπη για τον ήλιο, γιατί η επαφή μαζί του μου είχε λείψει τόσον καιρό. H απόγνωση εξακολουθούσε να κατατρύχει την καρδιά μου. Και ξαφνικά, με τρόμαξε ένας σχεδόν ανεπαίσθητος θόρυβος. Έτοιμος να το βάλω στα πόδια έριξα ένα τρομαγμένο βλέμμα γύρω μου. Δεν είδα κανέναν. Πάνω όμως στην ηλιόλουστη άμμο και λίγο πιο πέρα από εμένα σερνόταν ένας ανθρώπινος ίσκιος, περίπου στο σχήμα του δικού μου, ένας ίσκιος που πορευόταν μόνος, έχοντας φύγει, προφανώς, από τον κύριό του. Μια σκέψη μ’ αναστάτωσε: «Ίσκιε», σκέφτηκα, «ψάχνεις για τον κύριό σου; Εγώ θα γίνω τώρα κύριός σου». Και πήδηξα προς το μέρος του για να τον πιάσω. Σκέφτηκα, δηλαδή, πως, αν κατάφερνα να πατήσω στα ίχνη του, έτσι ώστε να έρθει στα πόδια μου, θα έμενε κολλημένος σ’ αυτά και με τον καιρό θα με συνήθιζε.
Με το που κουνήθηκα, όμως, ο ίσκιος τράπηκε σε φυγή και τότε άρχισε ένα φοβερό κυνηγητό. Μόνο η άθλια θέση στην οποία βρισκόμουνα και η σκέψη να βγω από αυτήν μπόρεσε να μου δώσει τη δύναμη που ήταν απαραίτητη για να καταδιώξω τον πανάλαφρο φυγάδα. Έτρεχε προς ένα αρκετά απομακρυσμένο δάσος, στην σκιά του οποίου θα τον έχανα οπωσδήποτε. Ένα σφίξιμο που ένιωσα στην καρδιά μόλις το συνειδητοποίησα έκανε τη θέλησή μου να γιγαντώνεται και έδωσε φτερά στα πόδια μου. Ήταν εμφανές ότι κέρδιζα απόσταση. Τον πλησίαζα όλο και περισσότερο, έπρεπε να τον φτάσω. Άξαφνα σταμάτησε απότομα και γύρισε προς τα μένα. Σαν το λιοντάρι που φτάνει σε απόσταση ενός άλματος από τη λεία του πήδηξα με ορμή για να τον πιάσω – και εντελώς απρόσμενα προσέκρουσα με δύναμη πάνω σε ένα ανθρώπινο σώμα. Χωρίς να βλέπω τίποτα δέχθηκα πάμπολλες και δυνατές γροθιές και χτυπήματα.
Ο τρόμος που ένιωσα με έκανε να συγκεντρώσω στα χέρια μου όλη τη δύναμή μου και να σπρώξω απότομα αυτό που βρισκόταν μπροστά μου. Έπεσα έτσι με τα μούτρα στο έδαφος. Ανάσκελα, όμως, και κάτω απ’ το δικό μου κορμί βρισκόταν ένας άνθρωπος, που τον κρατούσα ακίνητο και που άρχιζε να γίνεται ορατός.
Τότε εξηγήθηκαν τα πάντα πολύ φυσικά. Φαίνεται πως άνθρωπος αυτός κρατούσε την αόρατη χελιδονοφωλιά, που κάνει αόρατο όποιον την κρατάει, όχι όμως και τον ίσκιο του. Είχε αρχίσει να γίνεται ορατός, μόλις η φωλιά έπεσε από τα χέρια του. Έψαξα με μια ματιά τον γύρω χώρο και γρήγορα εντόπισα τον ίσκιο της ίδιας της χελιδονοφωλιάς. Με ένα πήδημα κατάφερα να γίνω κύριος της πολύτιμης λείας. Την κρατούσα τώρα στα χέρια μου και ήμουν αόρατος και δίχως ίσκιο.
(94-96) Ερατώ 1987

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: